سیاستی که بر ملت عزیز ما در بحرین حاکم است، نفس‌هایشان را بریده و برای هر نفسی که می‌رود و می‌آید آنها را مورد محاسبه و مؤاخذه قرار می‌دهد. فرهنگ اسلامی آنها را به رسمیت نشناخته و با مؤسسه‌ها و نهادهای آنها می‌جنگد و آنان را به خاطر احیای شعائر دینی، تحت تعقیب و مجازات قرار می‌دهد. خفقان را بر آنها افزایش داده و آزادی بیان را ممنوع نموده و مجازات می‌کند. اختیار و گزینه‌های سیاسی ملت را سلب نموده و در ساحت حال و آینده ملت سهم‌خواهی می‌کند و مطالبه‌های سیاسی و حقوق حقه‌شان را به شدیدترین نحو ممکن جرم می‌شمارد. وطنی که وضع سیاست هیأت حاکمه‌اش این باشد - حتی اگر وسیع‌ترین کشور جهان باشد - در واقع، زندانی بزرگ است؛ چه رسد به بحرین که به محدودیت و کوچکی وسعت جغرافیایی معروف است. حال، این وطن که خودش یک زندان است، مملو از زندان‌های انبوه کوچکتری می‌باشد که سلب کننده آزادی و مصادره کننده حقوق به شکل وسیعتر و شدیدتری است؛ زندان‌هایی که مقبره آزادی هزاران نفرند و حقوقشان را لگدمال کرده‌اند، زیرا گفته‌اند که سیاست حاکم بر بحرین باید تصحیح شود، باید که این ظلم تغییر یابد، حق و حقوق افراد باید بازگردانده شود، باید که حرف مردم شنیده شود و نظرش برای تعیین سرنوشتش پرسیده شود، خواست و اراده‌اش مورد احترام قرارگیرد، و اینکه "ملت اصل امور است" به رسمیت شناخته شود و بدون اصالت حق انتخاب ملت، نظام حاکم اصالت و حقی ندارد. این زندان‌ها که مملو از مظلومان آزاده‌اند، به همه آزادگان جهان می‌آموزند که بهای هر کلمه حق و کلمه آزادیخواهانه، زندان، مصادره حق حیات، و پایمال کردن همه حق و حقوق و حق حیاتشان است و اگر در این میان چیز اندکی برای کسی باقی گذارده شده، از باب حق نیست بلکه از روی منت است. بحرین با اینگونه ملتی که می‌خواهند در زندان‌ها، با اعدام‌ها، سلب حقوق و با تهدید و ارعاب ساخته شود، بیگانه است و بیداری اسلامی هم اجازه نمی‌دهد و برنمی‌تابد که چنین ملتی در سرزمینی از سرزمین‌های اسلامی متولد شود. زندانیان ما، این فرزندان ملت، باعث افزایش صلابت ایمان، شدت گرفتن تعهد و تمسک و روح مقاومت در راه دین، آزادی و همه حقوقشان و حقوق این ملت‌اند. کلمه حق، شکست و بازگشت به عقب ندارد؛ پناه بردن و متوسل شدن به ظلم و دشمنان امت، راه اشتباهی است که آنهایی که تعقل می‌کنند، می‌دانند. **پاورقی‌ها:** * خبرگزاری مهر.