بسم الله الرحمن الرحیم و الحمد لله رب العالمین و الصلوه و السلام علی سیدنا محمد و علی آله الطاهرین و صحبه المیامین. ای ملت مسلمان عراق! من با تو سخن می‌گویم. ای ملت آزاد، ظلم‌ستیز و ارجمند! من بیش از هر انسانی به تو، به روح بزرگ تو و به تاریخ پرافتخار تو ایمان دارم. من بیش از هر کسی به این آتش افروخته شده در دل‌های فرزندان پاکباخته تو احترام می‌گذارم؛ آتشی شعله‌ور شده از احساس دوستی، همرنگی و فرزندی در پیشگاه مقام مرجعیت. اینان امروز نزد پدر خویش آمده‌اند تا با قلب‌های آکنده از غیرت دینی، حمیّت و تقوا، بر پیوند استوار خود با اسلام تأکید ورزند و از من بخواهند که با ایشان همراهی کنم و دردهایشان را از نزدیک بازشناسم؛ چرا، که دردهای ایشان همان دردهای من است. و اینک خوشوقتم که با تو ای ملت پدری و اجدادیم! به صراحت بگویم که من همراه تو و در اعماق وجود تو هستم، هرگز از رنج‌های تو جدا نخواهم شد و آخرین قطره خون خود را نیز در راه خدا به خاطر تو فدا می‌کنم. و نیز لازم می‌بینم به مسئولان کشور هشدار دهم که این سرکوبی که با زور سرنیزه و سلاح آتشین نسبت به مردم عراق انجام می‌گیرد و آنان حتی از ساده‌ترین حقوق انسانی خود و از کمترین آزادی‌های اجتماعی در راه انجام شعائر دینی‌شان محروم می‌شوند هرگز دوام نخواهد یافت و هیچگاه نمی‌توان با قوّه قهریه در برابر روح مقاومت مردم ایستادگی کرد. اگر زور و خودکامگی همیشه و در همه جا چاره اصلی به شمار می‌آمد، فراعنه و جباران روزگار هیچگاه از صحنه حکومت رانده نمی‌شدند. اینان برنامه اذان را از رادیو حذف کردند و ما صبر کردیم! پخش مراسم نمازجمعه را از رادیو برداشتند، شکیبایی ورزیدیم! مراسم سوگواری سرور شهیدان حضرت حسین بن علی - علیه السلام - را مورد محاصره قرار دادند و از انجام بخش بزرگی از این مراسم پیشگیری نمودند، ما همچنان به صبر خود ادامه دادیم! مساجد را محاصره کردند و این مکان‌های شریف را از نیروهای امنیتی و جاسوس‌های مخفی انباشتند، باز هم صبر کردیم! مردم کشور را با اجبار و اکراه به ثبت‌نام در حزب خودشان واداشتند، ما به صبر خود ادامه دادیم! به مردم گفتند که اینک دوره انتقال است و باید ملت زیر پوشش برنامه نظامی اداره شوند، باز هم شکیبایی را از دست ندادیم! ولی آخر این دوره انتقال تا به کی ادامه خواهد یافت؟ اگر دوره ده ساله حکومت شما برای ایجاد فضای مناسب به منظور انتخاب روش حکومتی توسط مردم عراق کافی نیست؛ پس چه دوره‌ای را انتظار می‌کشید؟ اگر دوره ده ساله حکومت مطلقه شما - ای مسئولان کشور! - به شما این امکان را نداده است که مردم را برای پیوستن به حزب خود قانع کنید و ناگزیر هستید که به اکراه و اجبار روی آورید، پس به امید چه نشسته‌اید؟ اگر حکام کشور به راستی مایلند بدانندکه چهره حقیقی این مردم چیست و اینان رو به کدام سو دارند، کافی است به مدت یک هفته و فقط یک هفته، نیروهای انتظامی و نظامی سرکوبگر خود را از صحنه کشور دور سازند و به مردم اجازه دهند تا در طول این یک هفته آنچه را که می‌خواهند، صریحاَ بازگو نمایند. من به نام همه شما (و از سوی شما مردم عراق) خواستار آزادی انجام شعائر دینی و شعائر حسینی هستم. به نام مردم از دولتمردان می‌خواهم که برنامه اذان و نمازجمعه و سایر شعائر اسلام را بار دیگر از طریق رادیو پخش کنند. به نام شما می‌خواهم که ثبت‌نام‌های اجباری در حزب بعث برای همیشه و در همه سطوح قطع گردد. من با تکیه بر کرامت انسانی خواستار آزادی همه زندانیانی که به وضع ناگواری دستگیر شده‌اند می‌باشم و نیز خواستار پایان بخشیدن به این روش نادرست بازداشت و محکوم کردن افراد بدون اعتنا به موازین قضایی هستم. و در پایان به نام ملت عراق و به نام ارزش‌هایی که بدان پایبند است، می‌خواهم که به ملت ما اجازه و فرصت و امکان داده شود تا به گونه‌ای جدی در اداره امور شهرهایشان نقش داشته باشند و این کار جز از طریق برگزاری انتخابات آزاد محلی به منظور تشکیل مجلس مردمی امکان‌پذیر نیست. من نیک می‌دانم که بیان این خواسته‌ها برایم گران تمام می‌شود و چه بسا زندگیم را نیز دستخوش خطر قرار دهد؛ اما اینها خواسته‌های فردی نیستند که با مرگ یک تن از میان بروند؛ اینها خواسته‌های یک امت می‌باشند و امتی که روح پیامبر، امیرمؤمنان و برگزیدگان از دودمان و یاران او بر آن سیطره دارد، هرگز تن به مرگ نمی‌دهد. پس اگر حکومت از برآوردن این خواسته‌ها سرباز زند، من فرزندان مقاوم عراق را به پیگیری این تقاضاها با هر بهایی که می‌پردازد فرا می‌خوانم؛ زیرا این حرکت، حرکتی است در راه دفاع از کرامت انسانی، روح دینی و ارزش‌های اسلامی، یعنی دین جاوید خدا. والله ولیّ التوفیق. **پاورقی‌ها:** [۱] زندگی و افکار شهید صدر، ص ۱۵۶-۱۵۸.