کشور ایران به صورت گورستانی درآمده و دیکتاتوری با تمام قدرت، فعالیت می‌کند. تمام مظاهر آزادی در این مملکت مُرده. جوانان، دانشجویان، کسبه، تجار و مجلس شورای ملی و مجلس سنا مُرده، قانون اساسی عملاً لگدکوب شده، مطبوعات در حداکثر خفقان قدرت ندارند یک جمله بنویسند. تنها یک نور امیدبخش و یک چراغ آزادگی در این مملکت روشن است و آن چراغ حضرت محمد بن عبدالله (ص) است. این فرومایگان تصمیم گرفتند این یگانه نور امید را هم خاموش کنند و تنها مرجع و ملجأ مردم را نیز از دست مردم بگیرند تا دیکتاتوری مطلق بر سراسر این کشور حاکم باشد؛ ولی به فضل الهی، روحانیتِ بیدار و جوانان غیور مسلمان، از حریم مقدس پیغمبر (ص) دفاع خواهند کرد و اجازه نخواهند داد که این یگانه امید مردم و تنها مرجع آزادی، از دستشان گرفته شود. ای مردم! برای اعاده آزادی و برای درهم شکستن دیکتاتوری خفقان‌آور، همه بر گِرد شمع فروزان پیغمبر جمع شوید، شاید با نیروی اسلام، آزادی از دست رفته برگردد و آزادی ضربه‌خورده، دوباره حیاتی پیدا کند. آقای نخست‌وزیر! پنجاه سال قبل از این، عین‌الدوله‌ها و امثال او در اتاق‌های خود می‌نشستند و باکمال خودسری و غرور، نظریات شخص خود را به صورت قانون، بر مردم مصیبت‌زده این مملکت تحمیل می‌کردند. ملت ایران به جان آمد، جنبش کرد، سراسر کشور را موجی از احساسات آزادیخواهی فراگرفت، کشته دادند، زخمی دادند، تا بالاخره مملکت را از محیط خفقان‌آورِ استبداد، به صورت مشروطیت و حکومت مردم بر مردم درآوردند. قانون اساسی، خونبهای آن مردان فداکار است. شما بعد از پنجاه سال دوباره روزگار عین‌الدوله را زنده کرده‌اید و خودسرانه برای مردم قانون وضع می‌کنید. آقای نخست‌وزیر! ملت ایران بعد از آن همه فداکاری اجازه نمی‌دهد که شش نفر وزیر در اتاق دربسته بنشینند و به میل خود برای مردم قانون وضع کنند. آقای نخست‌وزیر! دموکراسی به دیکتاتوری تبدیل نمی‌شود و بعد از [وضع] قانون اساسی، استبداد و زورگویی نمی‌تواند قد عَلم کند. آقای نخست‌وزیر! ملت ایران می‌گوید: «چرخ زمان به عقب برنمی‌گردد و دموکراسی به دیکتاتوری تبدیل نمی‌شود.» **پاورقی‌ها:** [۱] نهضت دو ماهه روحانیون ایران، ص ۱۵۸، ۱۵۹.