حدود شش ماه است که در بازداشتگاه قزل‌قلعه با تضییقات شدیدی که تناسب با یک زندان سیاسی ندارد و به هیچوجه با شئون روحانیت تطبیق نمی‌کند، بازداشت می‌باشیم. با این که تقریباً بیش از سه ماه است که اجازه ملاقات با خانواده را داده‌اند و این امر حاکی از رفع بیم تبانی است؛ معذلک برخلاف قانون به منظور ادامه تضییقات و ادامه ناراحتی، ما را در زندان انفرادی نگه داشته‌اند. روز اول و دوم فروردین ماه سال جاری، شهر قم شاهد جریانی شگفت‌آور و تأسف‌بار بود؛ جریانی که از روی خلاف‌کاری‌ها و قانون‌شکنی‌های مأمورین آن، در تمام مراحل بازجویی و تا این لحظه ادامه دارد؛ چنانچه در مورد حسینعلی منتظری و فرزندش محمدعلی منتظری که از محصلین حوزه‌علمیه قم است، نه تنها بدون مجوز رسمی و به بهانه پوچ بازداشت صورت گرفت، بلکه ضمن بازرسی خانه که در غیاب او انجام شد، برخلاف قانون تعدادی کتب علمی و دینی را ضبط و از وجوه شرعیه‌ای که اخیراً رسیده بود و مورد مصرف برای طلاب و سادات روی پاکت مشخص شده بود، صورت‌برداری و سپس آن را نیز ضبط کردند و تا به حال در نزد آنها باقی است. در مراحل بازجویی نیز از هیچگونه اهانت نسبت به مراجع بزرگ روحانیت شیعه و ضرب و شکنجه و فحش‌هایی که موجب حد شرعی است نسبت به حسینعلی منتظری و فرزندش خودداری نشد؛ چنانچه هنوز آثار صدمات جسمانی ناشی از شکنجه‌های متوالی در فرزندش باقی است و در مورد عبدالرحیم ربانی شیرازی بدون احضار رسمی و مجوز قانونی صورت گرفت و علیرغم تذکر قبلی او در مورد بیماری خانواده و مخاطره جانی برای ایشان و بچه‌اش حدود ده نفر از مأمورین سازمان امنیت و شهربانی و آگاهی به خانه او حمله‌ور شدند و به شیوه‌ای عمل کردند که موجب اتلاف بچه او و بیماری ممتد خانواده در اثر هراس گردید. مأمورین که معلوم نبود به چه منظور منزل را محاصره و مورد بازرسی قرار داده‌اند، پس از کنجکاوی دقیق و نیافتن مدارک جرمی، برخلاف قانون، مقداری کتب دینی و حقوقی جمع و ضبط نمودند. پس از انتقال به قزل‌قلعه در مراحل بازجویی‌های ممتد و طولانی که بعضی جلسات آن تا حدود ساعت ۱۱ شب به طول انجامید، بازجوها از حدود نزاکت خارج و سعی می‌نمودند با ارعاب و تهدید مطالبی را به نفع دستگاه از او اقرار بگیرند ولی با کارگر نیفتادن این روش غیرقانونی سعی نمودند با سؤالات مکرر و بیجا پرونده ضخیمی درست نمایند. توضیح آن که فکر اصلاح برنامه‌های تدریس حوزه علمیه قم و امور تبلیغاتی و نشر کتب مفیده دینی از ۲۰ سال پیش در بین عده‌ای از فضلا و اساتید حوزه علمیه قم وجود داشت و بارها بدین منظور جلساتی تشکیل داده و از مرحوم آیت‌الله العظمی بروجردی تقاضای اقدام و مساعدت می‌کردند. در تعقیب این هدف حدود ۳ سال پیش عده‌ای از اساتید و فضلای حوزه علمیه جلساتی به منظور مشورت برای انجام اصلاحات فوق تشکیل دادند که متأسفانه مانند جلسات قبلی بدون اخذ نتیجه تعطیل گردید. اینک سازمان امنیت برای کوبیدن عده‌ای که از روش ضد دینی و قانونی دولت‌ها و تبعید حضرت آیت‌الله العظمی آقای خمینی انتقاد می‌نمودند، پس از گذشت ۳ سال این جلسات را دستاویز کرده و آن را سیاسی تلقی نموده و شروع به پرونده‌سازی کرده است. در عرض مدت زندانی بودن نگارندگان و سایر رفقا، سازمان که خود را مواجه با اعتراض و نارضایتی جامعه محترم روحانیت به ویژه مراجع عظام متع الله المسلمین بطول بقائهم و سایر اصناف مردم می‌دید، با وعده‌های دروغی و این که آقایان به زودی آزاد می‌شوند در اسکات آنان کوشید، ولی با توجه به روش سازمان در عدم ایفای وعده‌ها، نارضایتی شدیدتر و موج احساسات هر آن بیشتر گسترش پیدا می‌نمود تا ناچار سازمان امنیت دو نفر از فضلا را که شریک پرونده بودند آزاد کرد و در تعقیب اقدامات حضرات علمای اعلام و مراجع عظام، چندی قبل از طرف سازمان جلسه‌ای در اداره و جلسه دیگری در دفتر قزل‌قلعه با حضور عده‌ای از محترمین علمای عظام تشکیل یافت و از طرف سازمان پیشنهاد شد که نگارندگان تعهد کنند شش ماه در شهرستان قم یعنی محلی که وطن فعلی و محل کار آنهاست نباشند. سازمان می‌خواست که نگارندگان داوطلبانه حاضر به تبعید از قم شوند، چون که می‌دید تبعید جبری نگرانی‌ها و احساسات را شدیدتر می‌نماید، ولی این امر چون مغایر با موازین دینی و قانون اساسی و آزادی مسکن و اعلامیه حقوق بشر و مستلزم اعتراف ضمنی به جرم واقع نشده بود، از طرف نگارندگان رد شد. آیا سازمان به جای آن که از اعمال خلاف قانون خود: بازداشت بدون سبب، اهانت‌ها، شکنجه‌ها، اتلاف نفس بچه معصوم، مریضی و ناراحتی خانواده‌ها و تضییقات شدید در مدت پنج ماه، پوزش بطلبد و رئیس سازمان قم را به جرم جنایت‌های وارده محاکمه کند، صحیح بود خلاف قانون تازه مرتکب شود و با (درخواست) تعهد فوق، صورت قانونی به کارهای خود دهد؟ آیا درخواست این موضوع، فکری را که مدت‌هاست گسترش پیدا کرده که دولت در صدد است حوزه علمیه قم را تضعیف نماید، تقویت نمی‌کند؟ اگر نگارندگان امروز این چنین تعهدی را قبول می‌نمودند چه چیز مانع دولت بود که فردا عده دیگر یا اساتید حوزه را به عناوین واهی بازداشت کند و پس از مدتی با اخذ تعهدِ عدمِ سکونت در قم آزاد نماید؟ و بالنتیجه حوزه علمیه قم را تضعیف و عملاً منحل سازد؟ با استناد به مطالب فوق و خلاف‌کاری‌های دیگری که در موقع خود ذکر می‌شود، پس از اظهار تأسف از رویه سازمان امنیت و دولت صریحاً اعلام می‌داریم که دولت هرگونه آزادی قلم و بیان را از بین برده، نمی‌خواهد در قلمرو حکومتش کسی از حق و آزادی سخن گوید. دولت می‌خواهد جامعه روحانیت را، که مسئول امر به معروف و نهی از منکر و ارشاد مردم و دفاع از اسلام و حقوق مسلمین و حفظ مصالح جامعه اسلامی است، از وظیفه خطیر الهی خود ممنوع سازد در حالی که این ممنوعیت و فشار با روح اسلام و قانون اساسی کشور مخالفت دارد. دولت در این راه کار را به جایی رسانیده که اگر مبلّغ یا گوینده اسلامی کوچکترین اشاره نسبت به مفاسد اخلاقی و مشکلات اقتصادی و اجتماعی مردم می‌نماید، مورد تعقیب و بازداشت مأمورین قرار می‌گیرد و در مقابل با روش مرموزی به تدریج روح دینی را در مردم تضعیف نموده و اخلاق اسلامی را از جامعه سلب می‌نماید. ممنوعیت هرگونه انتقاد صحیح، آزاد گذاشتن هرگونه فعالیت‌های ضد دینی و ضد اخلاقی، وضع کثیف مطبوعات، سینماها، کاباره‌ها و سایر اماکن فساد، توسعه بلای خانمانسوز و دین برانداز فقر و بیکاری، تصویب قوانین و اعمالی که نتیجه آن تضییع حقوق سیاسی و اقتصادی ملت مسلمان ایران است، دلیلی زنده بر این مدعاست. بالاتر از این می‌توان ادعا کرد که اساس دین و مذهب در این کشور در معرض خطر است، چون که دین و مذهب زمانی رسمیت دارد که تشکیلات جامعه بر اساس آن دور زند و با آن که دولت‌ها عملاً نظام اجتماعی ایران را بر مبنای قوانین نجات‌بخش اسلام قرار نداده، رسماَ نیز سعی می‌شود که اسمی از اسلام در لوایح مصوبه نباشد؛ چنانچه در مورد قانون جدید استخدام، شرطیت «مطلق دین» و در آگهی استخدامی ارتش شرط تدین به اسلام حذف شده است. آیا عملیات چند سال اخیر از حبس، زجر، شکنجه و تبعید نسبت به جامعه روحانیت و سایر مردم آزاده مسلمان و جریان مدرسه فیضیه، صحن مطهر قم، نشانه‌ای از اهداف ضد ملی و ضد اسلامی دولت‌ها نیست؟ آیا حبس و تبعید یکی از مراجع تقلید شیعه [۱] و ممنوعیت فروش رساله ایشان را به چه چیز می‌توان تعبیر کرد؟ آیا آزادی غیر محدود بعضی از اقلیت‌های جاسوسی و عوامل صهیونیسم و شرکت دادن آنها در امور حکومتی و مسلط نمودن آنها بر سرنوشت اقتصادی و اجتماعی ملت ایران توهم خطر را نسبت به حریم اسلام تشدید نمی‌نماید؟! از این گوشه زندان از این و ضع ناهنجار اظهار تأسف نموده و مخاطراتی را که برای اسلام عزیز و روحانیت و اخلاق عمومی کشور پیشامد نموده، به مراجع دینی و حقوقی تذکر داده، آنان را از عواقب سوء آن برحذر می‌داریم. هرگونه ناراحتی را به منظور حفاظت از اسلام و روحانیت و مملکت ایران تحمل نموده، مطمئنیم اگر محکمه صالحی با حضور نمایندگان مراجع عظام و جامعه روحانیت و طبقات مختلفه مردم تشکیل شود، پرده از روی بسیاری دیگر از اقدامات ضد دینی و قانونی دولت برداشته خواهد شد. مَا النَّصرُ إِلا مِن عِندِ اللهِ العَزیز الحَکِیمِ [۲]. حسینعلی منتظری، الاحقر: عبدالرحیم الربانی الشیرازی **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، امام خمینی است. [۲] سوره آل‌عمران، آیه ۱۲۶: یاری جز از سوی خداوند توانای شکست‌ناپذیر و حکیم نیست.