فقدان وحدت اسلامی مانع رشد و پیشرفت کشورهای اسلامی شده است، زیرا امت به دو جناح تقسیم شده: شیعه در صدد تضعیف و تخریب اهل سنت است، و سنی در کار تخریب شیعه. اختلافات ما در کشورهای اسلامی موجب شده که حضور حکام ستمگر و منحرفی را که استکبار جهانی در کشورهای اسلامی جهت غارت دارایی ما قرار داده، فراموش کنیم. وقتی اوضاع فعلی کشورهای اسلامی را چه در جهان عرب و چه در بقیه جهان سوم بررسی می‌کنیم، ملاحظه می‌نماییم که اغلب حکام و سردمداران کشورهای اسلامی سعی در سرگرم نمودن مردم به اختلافات میان شیعه و سنی دارند، زیرا آنان به خوبی می‌دانندکه در صورت تحقق وحدت ملت‌های مسلمان در پرتو اسلام حقیقی، چهره واقعی کفر برملا می‌شود. در جایی که ما به نقل مسائل اختلاف‌برانگیز سرگرم می‌شویم و هر یک به مقدسات دیگری اهانت می‌کنیم و به تبلیغات علیه یکدیگر مشغول می‌شویم، آیا این سبب ایجاد درگیری‌های خونین و خشن نمی‌گردد؟ به عنوان نمونه این که آیا در وضو پاها را مسح کنیم یا آنها را شستشو دهیم، باعث تشدید اختلافات آلوده به تعصب گردیده است؛ البته نه بین عالمان بلکه بین مردمی که از مبنای این اجتهاد یا آن اجتهاد بی‌اطلاعند. متأسفانه ما از مسائل مربوط به عدالت و آزادی در کشورهای‌مان غافل شده‌ایم، لذا اختلافاتی که بین شیعه و سنی در هند یا پاکستان یا افغانستان یا در کشورهای عربی می‌باشد، سبب استحکام پایه‌های حکومت‌های ستمگری که استکبار جهانی در کشورهای اسلامی نهاده، گردیده است. مسأله وحدت به بود و نبود اسلام ارتباط دارد، زیرا این اختلافات و روحیاتی که سبب تحریک هر یک از مسلمانان علیه دیگری می‌گردد، از اسلام برای ما جز کینه و دشمنی، چیزی باقی نمی‌گذارد. اگر این کینه‌ها و عداوت‌ها ناشی از اسلام باشد-که البته چنین نیست - پس، از مسلمانی برای ما جز مشتی خرافات نمی‌ماند و ما هیچگاه نمی‌توانیم در زندگی اجتماعی و فردی در مسیر آزادی و رهایی حرکت کنیم. در اینجا علاقمندم برای شما روشن نمایم که چرا علیرغم شعارهایی که بیش از پنجاه سال در مورد وحدت مسلمانان مطرح است، قضیه وحدت به موفقیت و نتیجه مطلوب نرسیده است؟ چرا وحدت به جای پیشروی و تکامل، سیر قهقرایی داشته است؟ علت آن، این است که استعمار، وحدت مسلمانان را تهدیدی برای خود تلقی می‌کند. استعمار، وحدت مسلمین را آن طور که در سیاست مصطلح است، خط قرمز می‌داند و لذا مسلمانان نباید به سمت آن بروند یا نزدیک آن بایستند! امریکا در رأس استکبار جهانی در این راستا از طریق حکام وابسته به خود در کشورهای اسلامی عمل می‌کند و با تمام توان در جلوگیری از تحقق وحدت می‌کوشد. ما باید در مسیر وحدت از روش قرآنی مدد بگیریم و هنگام بحث و گفتگو در مورد اختلافات، مشترکات خود را مد نظر قرار دهیم تا به وحدت اسلامی در ابعاد سیاسی دست یابیم. در گذشته ما شاهد چنین وحدتی بین مسلمانان بودیم، لکن بعد از مدتی آن را رها نمودند و آن را مشکل خود دانستند و برای آزادسازی فلسطین شهیدانی تقدیم نمودند و هنوز نیز این فداکاری‌ها ادامه دارد. در جنوب لبنان، در جبل‌عامل و منطقه بقاع غربی هر روز شهدای بسیاری از مقاومت اسلامی و مقاومت فلسطین جهت مبارزه با اسرائیل که ملت فلسطین را از وطن خود آواره کرده، به خاک و خون می‌غلتند. مسلمانان مجاهد پیرو خط امام خمینی (رضوان الله تعالی علیه) هیچ توجه به این ندارند که ملت فلسطین از اهل‌تسنن هستند، زیرا به درستی درک می‌کنند که فلسطین، کشوری اسلامی است و اهل‌سنت نیز مسلمان می‌باشند؛ پس وظیفه دینی ماست که از مسلمانان و سرزمین اسلامی فسلطین دفاع کنیم و از مبارزات آنان حمایت نماییم. در این راستا مسلمانان پیوسته طبق این اصل عمل کرده‌اند، ولی استکبار جهانی همواره سعی داشته است که بین فلسطینیان و شیعیان لبنان آتش فتنه و جنگ را شعله‌ور سازد تا فلسطینی دشمن شیعه شود و شیعه، ضد فلسطینی؛ و در نتیجه، وحدت مبارزه علیه اسرائیل -که همه مسلمانان اعم از لبنانی و فلسطینی و غیره را متشکل می‌سازد و در مقابل اسرائیل قرار می‌دهد - از هم بپاشد. همچنین ملاحظه می‌کنیم که همه مسلمانان از مبارزه مردم افغانستان [علیه اتحاد شوروی] پشتیبانی و حمایت می‌کنند تا ملت مسلمان افغان از سلطه عوامل مزدور روسیه رهایی یابد. در این جا همه شعارها اسلامی است نه مذهبی و فرقه‌ای. کلیه مسلمانان در لبنان و سوریه و عراق و ایران و دیگر کشورهای اسلامی بر خود واجب می‌دانند که در جهاد و مبارزه علیه اتحاد شوروی کنار مردم مسلمان افغانستان باشند. این، مفهومی جز این ندارد که وحدت اسلامی و سیاسی در کلیه مسائل حاکم است به نحوی که هر یک از مسلمانان خود را در آن سهیم می‌دانند. نظیر این جریان را در مورد انقلاب اسلامی ایران که به رهبری حضرت امام خمینی (رضوان الله علیه) اسلام را در سطح جهان مطرح ساخت، از مسلمانانی که با اخلاص کامل از انقلاب اسلامی و امام حمایت و پیروی کردند، مشاهده نمودیم. استعمار با درک این واقعیت، توطئه خود را از داخل امت اسلامی با تشدید اختلافات بین مسلمانان آغاز کرد و وسایل تضعیف جنبش و جهاد اسلامی افغانستان را فراهم آورد و از اختلافات مذهبی در جهان اسلام بهره جست و به تبلیغات علیه انقلاب اسلامی ایران پرداخت و آن را انقلابی شیعی معرفی کرد و سعی نمود این طور جلوه دهد که این انقلاب، یک انقلاب اسلامی نیست. بنابراین لازم است ما بر این اساس که وحدت اسلامی تبلور آزادی و اسلامیت زندگی و هستی ماست، به آن بنگریم. اگر شما واقعاً خواهان آن می‌باشید که اسلام دارای نقش اساسی و محوری در جهان باشد-و این مطلبی است که خداوند از همه ما خواسته است: هُوَ الَّذِی أرسَلَ رَسُولَهُ بالهُدَی وَ دِین الحَقِّ لِیُظهِرَهُ عَلَی الدّین کُلَهِ وَ لَو کَرهَ المُشرکُونَ[۱]. و هر یک از ما نیز خواستار حاکمیت اسلام بر سراسر جهانیم - باید در این اندیشه باشیم که از پایگاه اسلام جهت مقابله با دشمنان به قدر توان خود از قوای فرهنگی، سیاسی و اقتصادی و غیره فراهم آوریم. پس در این که کدام اسلام حاکمیت داشته باشد -اسلام بر اساس مذهب اهل‌بیت یا بر طبق مذاهب چهارگانه اهل‌سنت-هیچ مشکلی نیست، زیرا وقتی امر دایر باشد بین حاکمیت اسلام یا حاکمیت کفر، کدام مسلمان حاکمیت کفر را بر اسلام ترجیح می‌دهد؟! حتی اگر بر این اعتقاد باشد که اسلام حاکم، در برخی از احکام و جزئیاتِ اعتقادی اشتباه باشد. آیا مسلمانی یافت می‌شود که قائل به حاکمیت کفر گردد؟ بنده به برادران اهل‌سنت عرض می‌کنم: آیا شما به اسلام، التزام و تعهد دارید یا به اختلافاتی که باعث جدایی شما از شیعه می‌گردد؟ و همچنین به شیعیان می‌گویم: آیا شما تعهد به اسلام دارید یا اختلافاتی که سبب تفرقه و جدایی با اهل‌تسنن را فراهم می‌آورد؟ اگر شما فقط به اختلافات بچسبید و اسلام برایتان اهمیتی نداشته باشد، این مسأله نشانگر بازگشت شما به دوران قبیلگی است که هر قبیله فقط از تعصبات خود دفاع می‌کند؛ ولی اگر نسبت به اسلام تعهد و التزام دارید، پس باید درک نمایید که کفر قصد دارد اسلام را از ریشه برکند و بر همه گستره عالم فرمانروایی کند. حال فرقی ندارد که کفر از نوع روسی آن باشد یا امریکایی یا اروپایی یا عربی یا امثال آن. کفر می‌خواهد اسلام را نابود نماید و هنگامی که اسلام از دست رفت، آن گاه شیعه و سنی چه جایگاهی خواهند داشت؟ عزیزان! افق اندیشه را وسیع گردانید و در مسائل، جزیی ننگرید. به خدا فکر کنید و در شخصیت رسول‌الله و راه و روش او تفکر نمایید، نه در مردمی که باعث گمراهی و انحراف شما می‌گردند. در اینجا مناسب است سؤالی را مطرح نمایم: تصور بفرمایید اگر رسول‌الله (ص) امروز در بین ما حضور داشت چه می‌کرد؟ موضع پیامبر گرامی (ص) در برابر هماورد طلبی‌هایی که علیه اسلام مطرح است، چه بود؟ چه مسائل و قضایایی را مطرح می‌نمود؟ راه و روش او چه بود؟ اهدافی که تعقیب می‌نمود کدام بود؟ اکنون ببینیم آیا ما واقعاً اهداف رسول خدا را تعقیب می‌نماییم؟ آیا ما حقیقتاً در مسیر پیامبر (ص) حرکت می‌کنیم؟ مشکل ما این است که می‌خواهیم در تاریخ زندگی کنیم و در قضایای تاریخی غوطه‌ور گردیم. این باعث نابودی و اضمحلال ما می‌گردد، زیرا رسولِ خدای موجود در تاریخ، ما را به چیزی مکلف نمی‌کند؛ شخصیت تاریخی علی (ع) و دیگر صحابه هیچ باری بر دوش ما نمی‌نهند؛ چه، سخنان و احادیث آنان را نقل کنیم و چه نکنیم. پیشنهاد من این است که بیاییم رسول خدا را، علی و صحابه را دعوت نماییم که امروز با ما باشند، آنگاه بنگریم که آیا ما با آنان همراه و همگام خواهیم بود؟ من تردید دارم، زیرا آنان وظایف و تکالیف بزرگی را بر عهده ما می‌گذارند که مخالف بسیاری از هوس‌ها و هواهای ماست. آنان مسائلی را برای ما مطرح می‌کنند که امروز بزرگان و شخصیت‌های واقعی اسلامی از ما می‌خواهند ولی ما به دعوت آنان لبیک نمی‌گوییم. بنابراین من در این که همگی ما خالصانه در جهت اهداف رسالت پیامبر (ص) حرکت کنیم تردید دارم، لذا واجب است در آگاهی و اخلاصمان نسبت به اسلام تجدیدنظر کنیم. همه عالم علیه ما قیام کرده‌اند تا مانع پویایی و پیشرفت اسلام گردند. سیاست‌های امریکایی، اروپایی، روسی و عربی بر آن است تا قیام فلسطین را نابود نماید؛ زیرا آنان از این هراسناکند که قیام اسلامی فلسطین به قیامی اسلامی تبدیل گشته و در سطح جهان اسلام یا همه عالم گسترش یابد، لذا جهت محاصره آن تلاش می‌کنند و به مقابله با مسلمانان متعهد و مبارز در تونس و لبنان و مصر و ... پرداخته‌اند تا آن را کنترل کنند. علیه جمهوری اسلامی ایران که محور و مرکز حرکت اسلامی در جهان می‌باشد، توطئه و تبلیغ می‌کنند تا آن را دور بزنند. عزیزان من!قدری به خود آییم، امروز همه شرک و کفر با تمام توان خود در مقابل همه ایمان قرار گرفته است. موضع ما در این مبارزه چیست؟ میدان مبارزه، ما را می‌طلبد. اسلام ما را دعوت به کمک می‌کند. آینده ما را به زندگی بر اساس احکام اسلام دعوت می‌کند تا اسلام را در گستره گیتی حاکم کنیم و جز اسلام در عرصه سیاست هیچ نماند. اسلام، مسلمانان را به مقابله با کلیه تبلیغاتی که ما را از اسلام دور می‌کند و به قومیت‌گرایی می‌کشاند، فرامی‌خواند. اسلام، تنها فریادی است که باید در همه صحنه‌های فکری و فرهنگی و سیاسی و اقتصادی به استقبالش رفت و پاسخش گفت. پس ای مسلمانان! ای کسانی که اختلافات را تجربه کردید و طَرفی نبستید! بیایید این بار وحدت اسلامی در مسیر مسائل کلی و مشترک را تجربه کنیم، آنگاه خواهید دید که مسلمانان صدر اسلام که نظیر اختلافات ما را داشتند، چگونه وحدت اسلامی را تجربه کردند، چگونه در مقابله با کفر با هم همکاری و اتحاد داشتند تا از تجربه آنان بیاموزیم که اسلام ارزشمندترین سرمایه ما است. **پاورقی‌ها:** [۱] سوره توبه، آیه ۳۳: او کسی است که رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد تا آن را بر همه آیین‌ها غالب گرداند، هرچند مشرکان کراهت داشته باشند.