بسم الله الرحمن الرحیم انا لله و انا الیه راجعون، وَ سَیعلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَی مُنقَلَب ینقَلِبُونَ [۱] یک سال از فاجعه خونین دوازدهم محرم ۸۳ (پانزدهم خرداد ۱۳۴۲) گذشت. یک سال از مرگ فجیع عزیزان ملت سپری شد. یک سال از بی‌خانمان شدن و بی‌سرپرست شدن یتیمان بی‌پدر و زن‌های بی‌شوهر و مادران داغدیده گذشت. واقعه ۱۵ خرداد ننگ بزرگی برای هیئت حاکمه به بار آورد. این واقعه فراموش شدنی نیست، تاریخ آن را ضبط کرد. آیا ملت مسلمان چه جرمی مرتکب شده بود؟ زن‌ها و اطفال صغیر چه گناهی کرده بودند؟ چرا آنها را به مسلسل بستند؟ علمای اسلام و خطبای مذهبی چه جرمی داشتند؟ گناه آنها دفاع از حق بود، دفاع از قرآن کریم بود، به جرم نصایح مشفقانه و صلاح‌اندیشی اهانت شدند، به حبس کشیده شدند، محصور گردیدند، مبتلا به مصائب شدند. علمای اسلام وظیفه دارند از احکام مسلّمه اسلام دفاع کنند، از استقلال ممالک اسلامی پشتیبانی نمایند، از ستمکاری‌ها و ظلم‌ها اظهار تنفر کنند، از پیمان با دشمنان اسلام و استقلال و ممالک اسلام اظهار انزجار کنند، از اسرائیل و عمال اسرائیل، دشمنان قرآن مجید و اسلام و کشور برائت جویند، از اعدام‌های بی‌جهت و تبعیدهای دسته‌جمعی و محاکمات غیرقانونی و محکومیت‌های بدون مجوز بیزاری جویند، صلاح حال ملت و مملکت را در هر حال بیان کنند، اینها جرم است؟ اینها ارتجاع سیاه است؟ در این مملکت تمام فرق ضالّه آشکارا تبلیغ ضد اسلامی می‌کنند، محافل آزاد دارند، مجالس عینی دارند. مسیحیان، فرستنده در کلیسای انجیلی در تهران، مؤسسه در کرمانشاه دارند، مدارس رسمی دارند، برخوردار از پشتیبانی دولت‌ها هستند، نشر کتب ضددینی آزاد است؛ فقط مسلمان‌ها و مبلغین مذهبی و علمای اسلام آزاد نیستند، تبلیغات دینی و بیان قانون‌شکنی‌ها ارتجاع سیاه شناخته شده و ممنوع گردیده، محافل دینی و مجامع مذهبی محتاج به اجازه شهربانی‌ها و سازمان‌ها است، دستجات عزاداری بر حضرت سیدالشهداء علیه الصلوة و السلام باید محدود و ممنوع باشد! اما نمی‌دانیم اینها چه بستگی به اسرائیل و عمال اسرائیل دارند؟ آیا برای مملکت کهنسالی مثل ایران ننگ نیست که دولت اسرائیل بگوید: ما حمایت از ایران می‌کنیم؟ ایران بزرگ تحت‌الحمایه اسرائیل است؟ آیا خلاف مصالح کشور نیست که مطالب خودساخته بی‌سر و پایی را در افواه ملی بیندازند و روزنامه‌ها در اطرافش بحث کنند و ضعف دولت را برملا نمایند. این سیاست غلط نیست؟ این فضیحت نیست؟ اینها ملت را خواب فرض کردند. ما برای دفاع از اسلام و ممالک اسلامی در هر حال مهیا هستیم. برنامه ما که برنامه اسلام است، وحدت کلمه مسلمین است، اتحاد ممالک اسلامی است، برادری با جمیع فِرَق مسلمین است، در تمام نقاط عالم هم‌پیمانی با تمام دول اسلامی‌است، در سراسر جهان مقابل صهیونیست، مقابل اسرائیل، مقابل دول استعمارطلب، مقابل کسانی که ذخائر این ملت فقیر را به رایگان می‌برند و ملت بدبخت در آتش فقر و بیکاری و بینوایی می‌سوزد، در حضور چهره‌های رنگ پریده از گرسنگی و بینوایی دائماً دولت‌ها دم از ترقی و پیشرفت‌های اقتصادی می‌زنند. این حقایق تلخ، ما را به ننگ آورده علمای اسلام را رنج می‌دهد. اگر اینها ارتجاع سیاه است بگذار ما مرتجع باشیم. ما از واقعه دوازدهم محرم (۱۵ خرداد) خجلت می‌کشیم. واقعه شوم ۱۵ خرداد و مدارس علمی فیضیه و غیر آن پشت ما و هر مُسلِم غیرتمند را می‌شکند تا هیئت حاکمه چه عقیده داشته باشند؟ ملت اسلام این مصیبت را فراموش نمی‌کند. ما روز دوازدهم محرم را عزای ملی اعلام می‌کنیم. بگذار ما را مرتجع بخوانند، کهنه‌پرست بدانند. ما از عواقب این اعمال جائرانه خائف هستیم و نصیحت هیئت حاکمه را لازم می‌دانیم و کراراً نصیحت کردیم و خیر و صلاح را گوشزد کردیم و رعایت نشده است. ما مصلحت می‌دانیم که دولت رویه را تغییر دهد، سازمان‌ها و شهربانی‌ها را اینقدر بر ملت ستمدیده و بر علمای اسلام و خطبای محترم چیره نکند، از این اعمال خلاف قوانین اگر می‌تواند جلوگیری کند، علاقه علماء اسلام به ممالک و قوانین اسلامی علاقه الهی ناگسستنی است. ما از جانب خدای تعالی مأمور حفظ ممالک اسلامی و استقلال آنها هستیم و ترک نصیحت و سکوت را در مقابل خطرهایی که پیش‌بینی می‌شود، برای اسلام و استقلال مملکت جرم می‌دانیم، گناه بزرگ می‌دانیم، استقبال از مرگ سیاه می‌دانیم. پیشوای بزرگ ما حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام سکوت را در مقابل ستمکاری جایز نمی‌دانست و ما نیز جایز نمی‌دانیم. وظیفه ما ارشاد ملت است، ارشاد دولت‌هاست، ارشاد جمیع دستگاه‌ها است، ما از این وظیفه به خواست خدای تعالی خودداری نمی‌کنیم. در این زمان، سکوت در مقابل ستمکاری، اعانت به ستمکاران است. وظایف اسلامی، وظیفه ما تنها نیست، وظیفه تمام طبقات است، وظیفه مراجع اسلام است، وظیفه علمای اسلام است، وظیفه خطبای اسلام است، وظیفه تمام ملت است، وظیفه تمام ممالک اسلامی است و ملل اسلام است. ما امید واثق داریم که ملل اسلامی در آتیه نزدیکی بر استعمار چیره شود و ما در موقع خود به خواست خدای تعالی از هیچگونه فداکاری دریغ نمی‌کنیم. از خداوند تعالی صلاح حال مملکت اسلامی و ملل اسلام و دولت‌های اسلامی را خواستاریم. اللهُمّ اجعِل اَفئِدهَ مِنَ النّاس تَهویّ اِلینا [۲] و السلام علی من اتبع الهدی. **پاورقی‌ها:** [۱] سوره شعرا، آیه ۲۲۷: به زودی خواهند دانست که به چه بازگشت‌گاهی باز خواهند گشت. [۲] برگرفته از آیه ۳۷، سوره ابراهیم است: پروردگارا! دل‌های گروهی از مردم را به سوی ما علاقمند و متمایل کن.