بسم الله الرحمن الرحیم به اعلیحضرت فیصل فرزند سلطان اعراب، خلد ملکه پس از دعا برای دوام عزت و بقای مجد و عظمت شما، به اطلاع می‌رسانم که ما پیوسته اخبار فداکاری‌های بزرگ شما را در راه احیای جامعه عرب که نشانه مجد و عظمت اسلام است می‌شنویم. آن مجد و عظمت رفیعی که اجداد طاهرین شما آن را بنا نهادند و پیشینیان سَلَف تو از حوزه آن حفاظت کردند. درود و تحیّت به مروت هاشمی و غیرت اسلامی‌تان، و پایدار باد سلطنت شما که باعث روشنی چشم مسلمانان و افتخار رهبران دینی است! باری، رنج و درد ملت مظلوم عراق و انواع ظلم و ستم‌های فاحشی که در حق آنها روا می‌دارند و نیز تحقیر منزلت تاریخی این ملت و اهانت به آداب و سنن اسلامی‌شان بر شما پوشیده نیست. این مردم همچنان از حکومت باطل و تجاوز به حقوق مشروعشان در رنج و عذابند و ظلم و ستم به حدی رسیده است که دیگر صبر جایز نیست. مردم عراق از همه طرف تحت فشارند؛ حتی این امکان وجود ندارد که مستقیماً صدای مردم عراق به ملت‌هایی که با ضعفا همدردی می‌کنند، برسد. ترجیح دادیم که شیخ محمدباقر شبیبی شما را از اعمال فجیعی که در عراق جریان دارد و ظلم و ستم‌هایی که دولت اشغالگر بر این مردم روا می‌دارد، مطلع کند. شما این مسائل را به اطلاع روزنامه‌های آزاد در سرتاسر جهان برسانید و صراحتاً برای دولت‌های اروپایی و امریکایی بیان کنید تا بتوانیم به مقاصد عالیه خودمان برسیم. یقین داشته باشید که عراقی‌ها تحمل سکوت در برابر ظلم و ستم را ندارند. به برادرانتان که پیش از این نیز هنگام مطالبه استقلال کشور به شما اطمینان کردند، کمک کنید و راه تشبث به بیگانگان و گسترش نفوذ آنها در این سرزمین اسلامی را ببندید. پایدار و مؤید و پیروز باشید. محمدتقی حائری شیرازی **پاورقی‌ها:** [۱] به نظر می‌رسد که این نامه بدون تاریخ در جریان برگزاری کنفرانس پاریس (۱۸ ژانویه ۱۹۱۹-۲۰ ژانویه ۱۹۲۰برابر با ۱۶ ربیع‌الثانی ۱۳۳۷ ق-۳۰ ربیع‌الثانی ۱۳۳۸ ق) که به ابتکار ویلسن، رئیس جمهور امریکا، در پاریس برگزار شد، ارسال گردیده است؛ لذا گمان می‌رود در همین حدود تاریخی نامه نوشته و ارسال شده است.