مجاهدی را از دست دادیم که جز خدای متعال هیچ کسی را در روح و فکرش نمی‌پرستید. مجاهد راستینی را از دست دادیم که همراه مردم برای دستیابی به آزادی و کرامت انسانی مبارزه می‌کرد. کلامش بیان صادقانه‌ای از ضربان‌های قلبش بود. سخنانش از احساسات عاطفی بر زبان نمی‌آمد، بلکه برخاسته از تفکر عمیق و آگاهی مسئولانه از واقعیت‌های موجود در اطراف او بود؛ لذا مردم با او درباره همه اموری که به سرنوشت حال و آینده‌شان مربوط می‌شد همراهی و همکاری می‌کردند. شهید شیخ راغب حرب کسی بود که زندگی‌اش را وقف اسلام کرده بود. با افکار و اندیشه‌های مخالف اسلام و اعتقادات کفرآلود و گمراه‌کننده به شدت مبارزه کرد. شیوه‌های خردمندانه و به دور از هرگونه کینه و بغض به کار گرفت. تلاش می‌کرد تا توده مردم به اشغالگران و استعمارگران «نه» بگویند. شیوه مخالفت و مبارزه او با دشمنان به نحوی بود که مبارزات برحق مردم را در جهت صحیح سوق می‌داد. مصرف انواع کالاهای دشمن را تحریم کرد. در برابر اجرای همه برنامه‌های دشمن از نخستین روز اشغال لبنان مقاومت کرد. کار و تلاش خود را با حفظ آرامش در تفکر و برنامه‌ریزی و دوری از تشنج و سر و صدا، روی فشار بر دشمن متمرکز ساخت. این باعث شد که دشمن در ترور شیخ راغب حرب سرعت عمل نشان دهد. دشمن گمان کرد با ترور او می‌تواند جنبش آزادیخواهی مردم جبل‌عامل را متوقف نماید. گمان می‌کرد می‌تواند مبارزان را بی‌یار و یاور و سرگردان کند؛ لذا با اقدامی احمقانه و ناشی از ترس، وی را هدف گلوله‌های ظالمانه قرار داد. تکبیر شهید هنگام شهادت پیامی به دشمن بود که جز خدای بزرگ و متعال در این دنیای پهناور هیچ کس بزرگ و برتر نیست. او با قامت بلند و استوار و به تنهایی، یک امت مقاوم، پایدار و قوی به وجود آورد؛ فرزندان امتی که آگاهانه می‌دانند هرگاه به خداوند متکی باشند و مبارزات آزادیخواهانه و حق‌جویانه خود را علیه دشمنان ادامه دهند آنگاه به اهداف خود نایل می‌شوند. در حقیقت من با از دست دادن شیخ راغب حرب بخش مهمی از زندگی خود را از دست دادم، زیرا او از دوران کودکی شاگرد و دوست و همراه عزیز من در مراحل گوناگون زندگی‌ام بود. در برابر شهادت شیخ راغب حرب هیچگاه عقب نخواهیم نشست و تسلیم زورگویی دشمن نمی‌شویم هرچند که موانع و مشکلات بزرگی فراروی ما وجود داشته باشد. هر صبح و شب را به یاد و فکر او سپری خواهیم کرد. **پاورقی‌ها:** [۱] شاهد یاران، دوره جدید، ش ۴۵ (مرداد ۱۳۸۸)، ص ۳۳، ۳۴.