بسم الله الرحمن الرحیم قال الله تعالی: وَ المُؤمِنُونَ وَ المُؤمِنَاتُ بَعضُهُم أَولِیاءُ بَعض یأمُرُونَ بِالمَعرُوفِ وَ ینهَونَ عَن المُنکَر [۱]. ای برادران که امروز در دژ انقلاب اسلامی گرد آمده و در کنفرانس جهانی وحدت اسلامی مشارکت دارید! این کنفرانس و این دیدار شما را تبریک می‌گوییم و در هر اقدام مثبتی که در جهت یکی کردن دیدگاه‌ها و اقدام‌ها صورت می‌گیرد با شما همراه می‌شویم. سروران گرامی، علما، اندیشمندان، و روشنفکران مکتبی! یادواره عطرآمیز ولادت سرور بشریت محمد مصطفی (ص) که موجب این دیدار شما شده است تنها راه برای خروج جهان از ظلمات جاهلیت به سوی نور ایمان و عمل صالح، و تحقق حاکمیت ارزش‌های الهی می‌باشد. رسول‌الله سمبل وحدت، دعوتگر یکپارچگی فراگیر، و شکننده بت‌های بشری و مادی است. برادران و خواهران! برادرانِ عراقی شما با توجه به اصل نصرت و یاری و توصیه به حق و صبر، شما را مورد خطاب قرار می‌دهند. آنها در این مقطع حساس با رنج‌های زیادی روبرو هستند و ما قصد داریم در اینجا از بعضی از رفتارهای وحشیانه‌ای که رژیم عراق به سرکردگی جنایتکار عصر، صدام تکریتی انجام می‌دهد، بازگو کنیم: ۱. رژیم حاکم بر عراق زندگی صدها هزار هموطن عراقی را با نابودی کلی و جزئی روبرو ساخته است. این رژیم، هموطنان ما را در جنگی که جز منافع صدام و ابرقدرت‌ها را -که با پیروزی انقلاب اسلامی از دست رفته بود- چیز دیگری در بر نداشت، دچار کرد و با این کار، روابط برادرانه و تاریخی دو ملت مسلمان ایران و عراق را به تیرگی کشاند. با نگاهی به آثار این جنگ می‌توان عمق این جنایت را تصور کرد. ۲. به برادران خود یادآوری می‌کنیم که رژیم حاکم بر عراق اکنون سرگرم تصفیه قومی و جغرافیایی و انسانی ملت کرد ما در عراق است. این رژیم تنها در اواسط ماه مارس گذشته با بمباران شهر حلبچه بیش از شش هزار شهروند کرد را به شهادت رساند و حدود ده هزار نفر دیگر از آنها هم با سلاح‌های شیمیایی که در عرف جهانی ممنوع است مجروح شدند. برای درک عمق فاجعه، همین بس که بدانیم بیش از صد و پنجاه هزار کرد آواره در ترکیه و ایران حضور دارند که همگی پس از توقف جنگ در جبهه‌های ایران و عراق و آغاز بمباران‌های شیمیایی توسط رژیم عراق به این کشورها فرار کردند. این رفتار رژیم و قساوت‌هایی که در مورد هموطنان کرد انجام می‌دهد، نشانه‌ای بس خطرناک از بازگشت انسانیت به ارزش‌های قانون جنگل است. علاوه بر این بیش از چهار هزار روستا در کردستان عراق نابود شده و ساکنان آن را مجبور کردند در مجتمع‌های مسکونی که دور از سرزمین خود بوده و فاقد هر گونه تسهیلات برای ادامه حیات است، زندگی کنند. صدها خانواده دیگر را نیز به وضع فلاکت‌باری به حاشیه کویر منتقل کردند. ۳. رژیم صدام، برخلاف عرف همچنان به تعقیب و اذیت و آزار شخصیت‌های اسلامی و مخالفین دیگر در داخل و خارج عراق می‌پردازد. این رژیم همچنین به بازداشت‌های کورکورانه و تصفیه‌های فیزیکی و شکنجه‌های وحشیانه و زندان‌های بدون دلیل و برخلاف قانون می‌پردازد. در این زمینه بد نیست که شمه‌ای از جنایات رژیم صدام در حق فرزندان ملت ما در خارج از کشور را یادآوری کنیم. در کویت: سفارت رژیم عراق در کویت به لانه‌ای برای ربودن شخصیت‌های اسلامی و شکنجه و بازداشت آنها تبدیل شده است. بهترین شاهد، ربودن روحانی جلیل‌القدر آقای عبدالمنعم الشوکی در سال ۱۹۸۰ است. این روحانی را به همراه پیک دیپلماتیک سفارت بسته‌بندی کردند و او را به عراق فرستادند. علاوه بر این شخص، تعداد دیگری هم از برادران مسلمان عراقی مخالف رژیم به وسیله سفارت ربوده شدند و به شکنجه و آزار آنها پرداختند. در لبنان: رژیم عراق سید حسن شیرازی را که یک شخصیت اسلامی بود و همچنین محمدصالح حسینی را در لبنان ترور کرد. علاوه بر این، رژیم دست به اعمالی در لبنان زده است که در این بحث مختصر نمی‌گنجد. اما کثیف‌ترین نقشی که این رژیم اکنون به ایفای آن می‌پردازد، حمایت از فالانژیست‌های مارونی با سلاح و نیرو و پول است. این نقش عراق همانند نقشی است که صهیونیست‌ها در این کشور ایفا می‌کنند. در پاکستان: رژیم صدام بدن دو دانشجوی مؤمن عراقی را در سال پیش مثله کرد. اجساد تکه پاره شده این دو دانشجو، پیچیده در دو گونی در یکی از مناطق کراچی پیدا شد. در سال ۱۹۷۰ نیز رژیم عراق اسلحه در این کشور انبار کرده بود که در یکی از لانه‌های تابع سفارت رژیم عراق یافت شد. این امر در همان موقع باعث پدید آمدن هیاهوی تبلیغاتی و سیاسی بزرگی گردید. به اعتقاد ما این رژیم در ترور علامه سید عارف‌حسین حسینی رهبر مسلمانان پاکستان نقش خبیثانه‌ای داشته است. در سودان: برای نخستین بار دست آلوده رژیم به سرزمین پاک سودان دراز شد و با ترور علامه سید مهدی حکیم که از رهبران دینی معارض رژیم بود، به جنایت دیگری دست زد. علامه حکیم به هنگام ترور، از سودان بازدیدی رسمی داشت. دادگاه‌های سودان نیز اعلام کردند که گروهی از اعضای سفارت عراق به این ترور ناجوانمردانه دست زده‌اند. در سوئد: رژیم عراق یک افسر سابق اطلاعات آن کشور را که به سوئد پناهنده شده بود تصفیه فیزیکی کرد. چندین شخصیت کرد را نیز ترور نمود و اجساد این شخصیت‌ها به صورت مثله شده در یکی از مناطق استکهلم پیدا شد. دست این رژیم بر جنایات بسیار دیگری نیز آلوده است. در تایلند: رژیم عراق، سال گذشته برای ترور محمد زکی سویچ که یک عالِم دینی عراقی و در تایلند مشغول فعالیت در زمینه اسلامی بود، تلاش کرد. در انگلیس: سخن فراوانی از زهر ثالیوم که رژیم عراق در غذای مخالفین خود می‌ریزد، زده شده و آزمایش‌ها نیز آن را به اثبات رسانده است. در بحرین، امارات متحده عربی و یمن جنوبی: در این کشورها گاه و بیگاه سلاح و مواد منفجره که از سوی رژیم عراق فرستاده شده است یافت می‌شود. این رژیم همچنین مبلّغ بزرگ مسلمان حاج سهل محمد را ترور کرد و یک عراقی استاد دانشگاه را نیز که در یمن به تدریس می‌پرداخت به شهادت رساند. آنچه در بالا گفته شد مختصری از رفتارهای رژیم عراق بود و برای این ادعا اسناد و مدارک زیادی وجود دارد. در زمینه آنچه که در داخل عراق اتفاق می‌افتد، ارقام و اعدادی یادآوری می‌شود. این آمار اشاره‌ای است که می‌تواند تصویر روشنی از ماهیت رژیم و رفتارهای آن را در داخل عراق نشان دهد تا حجم رنج‌های ملت عراق درک شود. رژیم عراق، در آغاز بر سر کار آمدن، یک فرد برجسته اسلامی را به شیوه‌ای فاجعه‌آمیز اعدام کرد. این رژیم فرد مزبور را در حوض اسید انداخت. رژیم در سال ۱۹۷۴ پنج تن از رهبران جنبش اسلامی و بیداری اسلامی عراق را اعدام کرد، همچنین مجاهد مسلمان و عالِم برجسته شیخ عبدالعزیز البدری را بازداشت کرد و پس از به شهادت رساندنش در زیر شکنجه، جسد مطهر وی را جلوی درب خانه‌اش انداخت. این رژیم همچنین آیت‌الله سید قاسم شبّر را که حدود نود سال سن داشت اعدام کرد و بسیاری از برادران دیگر را هم تاکنون شکنجه و بدون محاکمه اعدام کرده است و حتی جسد آنها را نیز به بستگانشان تحویل نداده است. جنایات این رژیم، تنها به شیوه‌های بالا منحصر نشده، بلکه از روش‌های وحشیانه‌تر هم برای از بین بردن مخالفان خود بهره جسته است؛ برای مثال شیوه ریختن زهر کشنده «ثالیوم» در غذا یا نوشیدنی کسانی است که احتمال می‌رود مخالف رژیم باشند. این جنایت به این صورت است که پس از خوراندن این سم به وسیله غذا به شخص یاد شده او را آزاد می‌سازند و آن شخص پس از مدتی به شکلی دهشتناک از پای درمی‌آید. از جمله کسانی که به این رویه به شهادت رسیده‌اند «سلوی بحرانی» و امثال او از مظلومین است. از جهتی زندان‌های مخوف رژیم و حزب بعث در حال حاضر مالامال از صدها هزار زندانی بیگناه است. همچنین بیش از یک میلیون تبعه عراق اکنون یا به صورت رانده شده و یا مهاجر و یا گریخته از ستم رژیم حاکم، در خارج از عراق به سر می‌برند. در سال ۱۹۸۰ رژیم صدام، دست به بزرگترین جنایت خود زد. در آن موقع مرجع بزرگ اسلامی و اندیشمند بی‌مانند، سید محمدباقر صدر (رض) را بازداشت و سه روز بعد او و خواهر فاضله‌اش بنت‌الهدی (آمنه صدر) را پس از شکنجه‌های بسیار به شهادت رساند. در همین موقع بیش از یکصد شخصیت اسلامی دیگر از میان استادان دانشگاه، مهندس، پزشک و دبیر روشنفکر مکتبی را، در اقدامی پیشگیرانه و تروریستی و به منظور پایان دادن به فعالیت‌های روزافزون اسلامی، به جوخه اعدام سپرد. در همین سال (۱۹۸۰) رژیم خونخوار، قانون بی‌سابقه‌ای را به تصویب رساند که به موجب آن اعضای «حزب الدعوه» و طرفداران و حتی مروجین ایده‌های این حزب را به اعدام محکوم کرد. نکته مورد توجه اینجاست که این قانون عطف به ماسبق هم داشت و به طور کلی شامل تمام کسانی که به جنبش اسلامی عراق وابسته بودند، می‌شد. بعد از این تاریخ، و پس از این که رژیم بعث عراق، علیه جمهوری اسلامی ایران، جنگی راه انداخت، به تصفیه بسیاری از علمای مذهبی عراق افتاد. از جمله کسانی که در این موقع تصفیه شدند گروهی از سادات آل مُبَرقَع، محمدطاهر حیدری و آل عاصی و دیگران بودند. در نتیجه این اقدام، بسیاری از مساجد عراق به صورت خالی یا متروک درآمد و هیچ متدینی جرأت نزدیک شدن و ادای فرایض دینی به خود را نمی‌داد. رژیم همچنین هیجده نفر از آل‌حکیم و هزاران نفر دیگر را که از مشارکت در جنگ علیه جمهوری اسلامی سرباز زده بودند، نیز به بالای دار فرستاد. ۴. برادران در عراق از قومیت‌ها و مذاهب مختلف، از فشارهای تروریستی-سیاسی و دینی زیادی رنج می‌برند. رژیم حاکم بر این کشور تحمل هیچ نوع مخالفت به هر شکل و اندازه را ندارد. اکنون در عراق به جز سخن رژیم هیچ سخن دیگری مورد قبول نیست و جز آزادی که رژیم بدهد هیچ آزادی دیگر وجود ندارد. هیچ رنگی هم جز آنچه دستگاه حاکم بخواهد، قابل قبول نیست؛ وگرنه در غیر این صورت، سلاح، ماجرا را فیصله خواهد داد ... لذا برادران عراقی از شما یاری می‌طلبند و می‌خواهند که به حمایت آنها برخیزید و از خواسته‌های مشروع‌شان حمایت کنید. برادران! وحدت، مسأله بزرگ و برخاسته از بطن اسلام است؛ اما وجود صدام و امثال او که سرنوشت ملت‌های محروم کشورهای اسلامی را در چنگ خود گرفته‌اند، مانع بزرگی در مقابل وحدت اسلامی است. مگر نمی‌بینید که صدام سمبل‌های اتحاد را در داخل و خارج عراق از بین می‌برد و یا مورد تعقیب قرار می‌دهد؟ مگر نمی‌بینید که این رژیم خونخوار به اختلاف انداختن میان طوایف شیعه و سنی می‌پردازد و حتی اقلیت‌های مذهبی هم از حیله‌ها و دسیسه‌های تروریستی آنان در امان نیستند؟ مگر نمی‌بینید که این رژیم با هر چیزی که در عراق جنبه اسلامی دارد، در ستیز است؟ مگر نمی‌بینید که امروزه در کنار تجزیه‌طلبان و تفرقه‌افکنان بین طوایف و در کنار مارونیت سیاسی و طایفه‌ای و در مقابل محرومین و مستضعفین مسلمان و اقلیت‌های دیگر در لبنان ایستاده است؟ ندای وحدت اسلامی که مسلمانان به خاطر آن ایثار فراوان کرده‌اند، از همگان می‌خواهد که از رهبری خردمندانه که سمبل آن امام کبیر و زاهد روح‌الله موسوی است، حمایت کنند؛ چرا، که تنها در این صورت است که شعار وحدت به عمل، و چارچوب به محتوا، و مفهوم به مصداقی زنده تبدیل می‌شود. عزت و وقت جهاد هم به این وسیله تحکیم می‌یابد. علما و مسئولین امور وظیفه دارند که در برابر ستم ظالمان سکوت نکنند، با هیچ طاغوتی از در سازش درنیایند و برای متاع دنیوی سر فرود نیاورند. آنها نباید به سوی حکام دنیای فانی دست دوستی دراز کنند و باید از علم و خردی که خود دارند دریغ نورزند و هیچ حقی را در شبهه باطل باقی نگذارند. بنابراین برادران عراقی این حق را بر گردن شما دارند که دشمن مشترک که صدام و دار و دسته او هستند را رسوا کنید؛ چرا، که سکوت، ظالم را جری‌تر می‌کند. ملت‌های مسلمان بایستی به خود بیایند و مسئولیت‌های‌شان را بشناسند. آنها باید همگی دست به دست هم بدهند و به ستمگران فشار وارد کنند و به یاری مستضعفین برخیزند. مناسبت ولادت شریف پیامبر اکرم (ص) آرمان مشروعی را در روح می‌دمد و افق را انباشته از نور امید می‌گرداند. این مناسبت خجسته، آینده را نکته ویژه می‌بخشد که به التیام زخم‌های خونفشان کمک می‌کند و از گمراهی فراوان باز می‌دارد. این میلاد با سعادت از یأس و نومیدی که بر دوش سنگینی می‌کند می‌کاهد و آرزوها را رنگ و جلا می‌بخشد ... و راه روشنی برای رسیدن به آخرت و هدف مطلق آن پیش روی باز می‌کند. یقین است که رنج‌ها بخشی از رنج‌های فراوان تمام جهان بزرگ اسلام است. درد فاجعه‌هایی که هر روز به دلایل و علل گوناگون گریبانگیر جهان اسلامی است، به خوبی درک می‌شود و لذا با برادران در افغانستان، لبنان، اریتره، مصر، مغرب عربی، هندوستان، شوروی، فیلیپین و غیره احساس همدردی می‌شود و خود را شریک غم و آرمان‌های آنها می‌داند. همچنین صدای خود را به ندای آنها پیوند می‌زند و توان را بر توان آنها می‌افزاید چرا که معتقد است که هر پیروزی برای مسلمانان در هر جای دنیا، پیروزی و مایه قدرتمندی برای دیگر مسلمانان است. رنج و محنت برادران عراقی، محنتی ویژه است و چکیده تمام رنج مسلمانان و عمق محنت آنهاست، زیرا محنت عراقی‌ها فراگیر است و حاکمیت در این کشور همراه با ظلم است و باطل. اما با این حال تصمیم بر این است که علیرغم دشواری‌ها، راه جهاد و ایثار ادامه یابد؛ چرا، که از رسول‌الله (ص) و اصحاب او جهاد، و از اهل بیت او راه شکیبایی و استقامت به ارث برده شده و آنها بهترین الگو هستند. در پایان، این توصیه خاتم‌الانبیا (ص) به خود و برادران گوشزد می‌شود که: اَلمُؤمِنُونَ إِخوَةٌ تَتَکَافَی دِمَاؤُهُم وَ هُم یَدٌ عَلَی مَن سِواهُم یَسعَی بِذِمَّتِهم أدناهُم [۲]. و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته **پاورقی‌ها:** [۱] سوره توبه، آیه ۷۱. [۲] مؤمنان با هم برادرند و خونشان برابر است و در برابر دشمن، متحد و یکپارچه‌اند. و کمترین آنها [می‌تواند] کسی را به امان و زنهار همه‌شان درآورد.