قیام مردم فلسطین بسیار شکوهمند و در عین حال، دلخراش و جگرسوز است. این قیام، یادآور روزهایی است که مردم مسلمان ایران در خیابان‌ها و کوچه‌ها راهپیمایی می‌کردند و ارتش رژیم شاه، آنها را دنبال می‌کرد. با این تفاوت که ما مردم ایران، همه یکپارچه و متحد بودیم. در ایران، حتی برخورد نیروهای ارتش شاه با مردم، بسیار بهتر از برخورد نیروهای ارتش اسرائیل با مردم فلسطین بود. اکثر افراد ارتش شاه به طرف مردم تیراندازی نمی‌کردند؛ اگر هم تحت فشار، مجبور به شلیک می‌شدند، شلیک هوایی می‌کردند. در ارتش شاه، افراد بسیار کمی پیدا می‌شدند که نسبت به مردم کینه داشتند و به طرف آنها شلیک می‌کردند. با این حال دیدیم که در مقابله مردم ایران با رژیم شاه، بسیاری از مردم مجروح و کشته شدند؛ ولی مردم فلسطین سر و کارشان با ارتش اسرائیل است. ارتش اسرائیل نه انقلابیون فلسطین را قبول دارد و نه دین آنها را و نه نژاد آنها را و نه حق آنها را و نه موجودیت آنها را. ارتش اسرائیل، مردم فلسطین را به گلوله می‌بندند و سر آنها را مثل سر مرغ می‌بُرد. مردم فلسطین در برابر ارتش اسرائیل چه سلاحی دارند؟ سنگ! نمی‌دانم کوکتل مولوتف هم دارند یا نه؟ مقابله مردم فلسطین با ارتش اسرائیل، یک نبرد طولانی است و یک روز و دو روز نیست. اما مردم فلسطین با شهامت و شجاعت و فداکاری، جهادشان را ادامه می‌دهند. مسئله فلسطین از چندین جهت برای ما مهم است. اول، اینکه این حادثه در سرزمین اسلام به وجود آمده است. مسجدالاقصی قبله اول مسلمانان و جایگاه معراج پیامبر (ص) در کشور فلسطین واقع شده است. پس ارتش کفر، مسلمانان را در خانه خودشان کشتار می‌کند. دوم، اینکه مظلومان و فریادرس خواهانِ این حادثه «مسلمان» هستند، و چنان که پیامبر بزرگ اسلام فرموده است، اگر مسلمانی از مسلمانان کمک و یاری بطلبد، هر کس صدای او را بشنود و توان یاری کردن او را داشته باشد اما به کمکش نرود، مسلمان نیست. سوم، اینکه مقابله بین مردم فلسطین و اسرائیل، جنگ بین حق و باطل و مظلوم و ظالم است. از دیدگاه اسلامی و انگیزه‌های اسلامی که بگذریم، در جهاد مردم فلسطین و حمایت از آن، آرمان‌ها و انگیزه‌های انسانی بسیار قوی وجود دارد. چهارم، اینکه دشمن ما و مردم فلسطین، مشترک است. دشمنی که به مردم فلسطین حمله می‌کند، همان کسی است که در خلیج فارس به ما حمله کرده است. این دشمن خبیث مشترک، در خلیج فارس به ما حمله کرده، در عراق صدام را علم کرده، لبنان را به آتش کشیده، مردم مسلمان فلسطین را شکسته، حزب‌الله کویت را به محاکمه کشیده، مسلمانان تونس را به اعدام محکوم کرده و مؤمنان مصر را در غل و زنجیر و شکنجه گرفتار کرده است. دشمن مشترک همه ما که این جنایات را مرتکب شده، آمریکا و صهیونیسم است. حادثه قیام و انقلاب امت فلسطین، چندین درس و پیام مهم برای همه دارد. اولین درس مهمی که باید از قیام مردم فلسطین بگیریم این است که هر قدر یک امت، ضعیف و تحت ستم باشد، نمی‌توان برای همیشه آن را در زنجیر نگاه داشت. صهیونیست‌ها، سیاستمداران و سران و گردن‌کلفت‌های فلسطین را بردند و با آنان سازش و معامله کردند و بر روی یکدیگر لبخند زدند و گمان بردند که با این کار، مسئله فلسطین تمام شده و دیگر مشکلی از این جهت ندارند؛ اما آنها اشتباه می‌کردند. اکنون می‌بینیم که بچه‌ها و زن‌ها و نوجوانان فلسطینی جان برکف، سینه‌های خود را سپر کرده‌اند و در کوچه‌ها و خیابان‌ها جلو سلاح‌های گرم اسرائیلی ایستاده‌اند و می‌جنگند. دومین درسی که باید از قیام مردم فلسطین بگیریم، این است که قدرت واقعی، قدرت مردم و امت است. حکومت منهای مردم، یک ببر کاغذی و یک شکلک است. اگر ملت‌ها قیام کنند و حتی اگر فقط زن‌ها و بچه‌ها و جوان‌های بی‌سلاح قیام کنند و کمک هم نداشته باشند، قوی‌ترین قدرت‌ها را به لرزه در می‌آورند. قدرت اصلی، قدرت همین مردم پابرهنه است که به نان شب محتاجند. وقتی که اینها دور هم جمع می‌شوند، قدرتی را تشکیل می‌دهند که مقتدرترین حکومت‌ها و قدرت‌های دنیا در مقابل آنان به زانو در می‌افتد. سومین درسی که باید از قیام مردم فلسطین گرفت، این است که هر ملتی باید به خود متکی باشد و سر پای خودش بایستد. اسرائیل سال‌ها است که وطن فلسطینی‌ها و خانه‌های آنها را از آنان گرفته است و فلسطینی‌ها در آوارگی و زیر چادر زندگی می‌کنند. سرانجام، فلسطینی‌ها فهمیدند که سازمان‌ها و محافل بین‌المللی چیزی جز حرف تو خالی نیست. فهمیدند که اگر می‌خواهند حق‌شان را بگیرند باید سنگ به دست بگیرند. فریاد الله اکبرشان را بلند کنند و به سلاح گرم اسرائیلی‌ها بتازند تا حقشان را به دست آورند. راهی که ملت فلسطین می‌رود، راه قرآن و خدا است. شعار که می‌دهند، شعار خدا است. عزیزان! برادران و خواهران! این راه را شما جلو پای مسلمانان عالم گذاشته‌اید. نظام جمهوری اسلامی می‌گوید: من خودم گندم می‌کارم و خودم برداشت می‌کنم. خودم زراعت می‌کنم. خودم سلاح می‌سازم. خودم موشک می‌سازم. در عرض این چند سال، فرزندان ما در سپاه و ارتش و جهاد، از نظر پیشرفت علمی و تکنیکی، در حد اعجاز، تلاش و پیشرفت کردند. فرزندان ما در عرض این چند سال، پیشرفت‌هایی کرده‌اند که ما در خواب هم نمی‌دیدیم که روزی جوان‌هایمان بتوانند چنین کارهایی بکنند. دنیا کم‌کم می‌فهمد که اگر این نظام، پنج سال دیگر باقی بماند - که خواهد ماند - به اراده پروردگار، بسیار پیشرفته‌تر از این خواهد شد. به همین دلیل، این بشردوستان که برای زن و بچه فلسطینی که آتش گرفته و دست و پا می‌زند دلشان نمی‌سوزد، برای ما دلسوزی می‌کنند و می‌گویند که چرا این همه کشته می‌دهید؟ بیایید صلح کنید! ما به این دایه‌های مهربان‌تر از مادر می‌گوییم: تو نمی‌خواهد دلت برای ما بسوزد، بگذار ما راه خودمان را برویم. اگر تو عواطف انسانی داری، به فلسطین برو در آنجا که ارتش اسرائیل به مردم بی‌سلاح حمله می‌کند، جلو ارتش اسرائیل را بگیر و نگذار که به زن‌های خانه‌دار و بچه‌هایی که برای تهیه غذا از منزل بیرون رفته‌اند، حمله کند و آنها را بکشد. چرا سازمان‌ها و محافل بین‌المللی، به ملت فلسطین که می‌رسند، سنگدل می‌شوند؛ اما به ایران که می‌رسند، اشک تمساح می‌ریزند؟! آیا فکر می‌کنند که می‌توانند ما را فریب دهند؟ خیر! ما راه خودمان را پیدا کرده‌ایم. ملت ایران و نظام اسلامی ایران، قیام شکوهمند مردم مسلمان فلسطین را به تمام معنا تأیید می‌کند. قیام آنها را تأیید، شهدای آنان را تجلیل و دشمنان آنان را تقبیح و محکوم می‌کنیم. به همه مسلمانان دنیا اعلان می‌شود که وظیفه انسانی و اسلامی همه مسلمان‌ها است که این قیام انسانی و برحق مردم فلسطین را تأیید و حمایت کنند. مسلمانان باید به هر شکل ممکن، در حمایت از فلسطینی‌ها راهپیمایی و تظاهرات کنند و شعار بدهند و هر قدر می‌توانند پول و سلاح و خون برای آنها بفرستند. مسلمانان دنیا باید فریاد و صدای خود را علیه حکومت‌های دنیا به ویژه حکومت‌های اسلامی و مخصوصاً آن دسته از حکومت‌های عرب که در عمان، دور هم جمع شدند و با اسرائیل داد و ستد کردند و بر روی اسرائیل خندیدند، بلند کنند. قیام مردم فلسطین و سنگ‌ها و چوب‌ها و فحش‌های‌شان، سنگی بر دهانِ سران مزدور کشورهای عربی است؛ آنها که در جلساتشان سایه شوم آمریکا روی سر آنها سنگینی می‌کرد و برنامه آمریکا را اجرا کردند، برای این که ملت و وجدان خودشان و مردم دنیا را قانع کنند، بیش از این، ننگ و رسوایی را به خود نخرند و در مقابل قیام شرافتمندانه مردم فلسطین، سکوت مرگ نداشته باشند و صدای خود را بلند کنند. **پاورقی‌ها:** [۱] همپای انقلاب، ص ۳۲۵-۳۲۷. بخشی از خطبه دوم نمازجمعه در دانشگاه تهران.