حضور مبارک پادشاه اسلام‌پناه پهلوی ایده الله نصره. دوام این دولت قوی‌شوکت را برای تشیید ملت و حفظ استقلال مملکت و بسط معدلت و موجبات ترفیه حال رعیت، مسئلت، و جلوس میمنت‌مأنوس را تهنیت تقدیم [می‌دارم]. الاحقر: ابوالحسن موسوی حضور مبارک اعلیحضرت پهلوی شاهنشاه ایران خلد الله ملکه و سلطانه. تبریک سلطنت تقدیم. امید است به ظهور ولیّ‌عصر متصل شود. توسط حضرت حجت‌الاسلام آقای بحرالعلوم. جواد صاحب جواهر تبریک جلوس و تاجگذاری اعلیحضرت قدرقدرت را صمیمانه تقدیم، و تأییدات شاهنشاهی در تشیید ارکان دین مبین را از حجت عصر خواستارم. ضیاءالدین عراقی **پاورقی‌ها:** [۱] تاریخ بیست ساله ایران، ج ۴، ص ۱۷، ۱۸؛ حوزه نجف و تحولات سیاسی ایران ...، ص ۱۴۸. به نوشته عبدالهادی حائری، آیت‌الله نائینی نیز تلگراف تبریکی برای رضاشاه فرستاد. ر.ک. به: تشیع و مشروطیت در ایران و نقش ایرانیان مقیم عراق، ص ۱۹۴. همانطور که ملاحظه می‌شود، در این نامه و برخی نامه‌ها و اعلامیه‌های دیگری که اکثر مراجع و علمای شیعه ایرانی مقیم عراق و ایران خطاب به رضاخان از آغاز کودتا تا سلطنت وی در سال ۱۳۰۴ و نیز سال‌های نخست پس از آن نوشتند، با استناد به تأکید و تظاهر مذهبی وی در احترام به مقدسات و شعائر اسلامی، امیدوار بودند که سلطنت وی موجب استحکام و تقویت دین اسلام و بسط عدالت و جلوگیری از منکرات در جامعه شود؛ هر چند که برخی از علما از آغاز کودتا نسبت به هدف آن و ماهیت کودتاگران بدبین بودند. اما پس از تثبیت سلطنت و انجام اقداماتی که نشان دهنده بی‌اعتنایی و حتی بی‌احترامی رضاشاه به مقدسات و شعائر دینی بود، نسبت به وی بدبین شدند و بعضاً دست به اقدامات اعتراض‌آمیز گروهی در سال‌های ۱۳۰۶ به بعد زدند که به دستگیری و تبعید برخی از آنها انجامید. پس از سرکوب خونین قیام گوهرشاد و متعاقب آن، جریان کشف حجاب در سال ۱۳۱۴، تمام مراجع و علما او را عامل اصلی همه اقدامات ضددینی کشور دانستند.