بسم الله الرحمن الرحیم و الحمد لله رب العالمین و الصلوه و السلام علی محمد و علی آله و صحبه المیامین. ای ملت نجیب عراق! ای ملت بزرگ! من در این لحظه حساس و دشوار از تاریخ پرفراز و نشیب و زندگانی مجاهدانه شما، با همه گروه‌ها و اقوامتان، از عرب و کرد و سنّی و شیعه سخن می‌گویم؛ زیرا رنج و سختی کنونی، به مذهب یا قومی خاص ارتباط ندارد، بلکه رنج همه مردم عراق است. پس باید فرد فرد این ملت در مقام جهاد، در رویارویی قهرمانانه و پیوند و همدلی مبارزه‌جویانه قرار گیرند. من از آن روز که خود را شناختم و به مسئولیت خویش در برابر این امت پی بردم، تمام توان خویش را به طور یکسان در اختیار آحاد این ملت از شیعه و سنّی، و کُرد و عرب، قرار دادم؛ بدین معنا که از عقیده مشترک و یگانه همه ایشان پاسداری کردم و در اندیشه و رفتار خود جز برای اسلام نزیستم، که اسلام تنها اه نجات و هدف مشترک همه ماست. پس ای برادر و فرزند سنّی! من در کنار تو و با تو به همان اندازه‌ای هستم که در کنار برادر و فرزند شیعی خود حضور دارم. من با هر دوی شما تا آنجا که به اسلام پایبند هستید و این مشعل فروزان رهایی‌بخش را در راه آزادی سرزمین عراق از کابوس خودکامگی، خواری و ستم بر دوش می‌کشید، همراهی می‌کنم. تلاش طاغوت و همپالگی‌هایش آن است که به فرزندان پاک از اهل‌سنت چنین القا کنند که مسأله، مسأله شیعه و سنّی است، تا بدین وسیله مسلمانان اهل‌سنت را از نبرد حقیقی خود بر ضد دشمن مشترک جدا سازند. و من باید به همه شما مسلمانان شیعه و سنی صریحاً بگویم که درگیری به هیچ روی بین شیعه و نظام حکومتی اهل‌سنت نیست ... حکومت کنونی عراق را هرگز نمی‌توان حکوتی مبتنی بر احکام و قوانین مذهب اهل‌سنت دانست، اگرچه از نظر تاریخی به این مذهب ارتباط دارد... ای برادران و فرزندان من! آیا نمی‌بینید که اینان شعائر دین را که خلفای راشدین پاسدار آنها بودند، از میان برداشته‌اند؟ آیا نمی‌بینید که شرابخواری؛ خوک‌پروری و انواع وسایل فساد و هرزگی را در همه شهرها رواج داده‌اند؟ مگر نه این که خلفای نخستین با این کارهای زشت مبارزه نمودند؟ آیا نمی‌بینید که اینها هر روز بر انواع ستم و طغیان در برابر همه گروه‌های ملت می‌افزایند؟ و روز به روز کینه خود را نسبت به ملت، نایده گرفتن کرامت او، جدایی از او و پناه بردن به کاخ‌های مجهز به نیروهای امنیتی و دستگاه‌های مخابراتی را بیشتر می‌کنند؟ در حالی که امام علی -علیه السلام - و خلیفه دوم با مردم و در میان مردم می‌زیستند و با دردها و خواسته‌های آنان آشنا بودند. آیا نمی‌بینید که اینان حکومت را در قبضه یک قبیله معین قرار داده‌اند و به دروغ بر آن، نام حزب نهاده‌اند؟ و در نتیجه مانع پیشرفت تمام افراد ملت- مگر کسانی که تن به ذلت و خواری دهند، کرامت خود را بفروشند و چونان بردگان رفتار کنند -شده‌اند؟ این خودکامگان حتی حرمت حزب بعثی اشتراکی عربی را نیز شکسته‌اند؛ چرا، که با توسل به زور و اجبار در صدد آن بوده‌اند که این حزب اعتقادی را به گروهی زورمدار-که خواستار پیوستن و وابسته شدن افراد به آن است - مبدل سازند. آخر کدام حزب حقیقی را سراغ دارید که به قوه قهریه متوسل شود و در عین حال حرمت خویش را نگاه داشته باشد؟! آری، اینان حتی از باقی ماندن حزب اشتراکی بعثی -که خود را نماینده آن در عراق به شمار می‌آورند-بر همان اصول و ضوابط اولیه، بیمناکند! از اینرو پایه‌های همین حزب را نیز منهدم ساخته‌اند و به گروهی متکی بر زور و شکنجه مبدل شده‌اند تا هرگونه مفهوم حقیقی حزبی را کنار بگذارند. ای برادران و فرزندان من در موصل و بصره، در بغداد و کربلا و نجف، در سامرا و کاظمین، در عماره و کوت و سلیمانیه و بالاخره ای فرزندان عراقی در هر سرزمینی که هستید! من با شما پیمان می‌بندم که به همه شما تعلق دارم، برای همه شما فداکاری می‌کنم و شما آرمان من در حال و آینده می‌باشید. پس باید به وحدت کلمه و درهم فشردگی و پیوند صفوف زیر پرچم اسلام روی آورید تا بتوانیم عراق را از کابوس این گروه خودکامه نجات دهیم و بر ویرانه‌های نظام طاغوتی حاکم، عراق آزاد را بنا کنیم؛ عراقی که عدالت اسلام بر آن سایه افکند، کرامت انسانی سبب عزت آن شود و همه ساکنان آن -به رغم اختلافات مذهبی و قومی-با احساس برادری در اداره سرزمین خود بکوشند. عراق باید از نو بر اساس الگوهای اسلامی و با استمداد از رسالت مقدس دینی و شکوفایی تاریخ گرانبهای ما ساخته شود. و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته. نجف اشرف - محمدباقر صدر **پاورقی‌ها:** [۱] زندگی و افکار شهید صدر، ص ۱۶۰-۱۶۲.