بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله و السلام علی رسول الله و آله و صحبه الکرام. خیلی خوش آمدید همه برادران عزیز ما از مجالس شورای کشورهای اسلامی و نیروهای مبارز و جهادگر راه نجات فلسطین و سایر میهمانان این کنفرانس از داخل و خارج. از برادرانمان در مجلس شورای اسلامی هم به خاطر این حرکت بسیار لازم و ضروری تشکر می‌کنم و امیدوارم این کنفرانس بتواند گام مؤثری در راه آرمان مهم و الهی جمهوری اسلامی ایران و همه نیروهای مخلص، مسلمان و متعهد بشریت بردارد. به نظر می‌رسد که تقدیر الهی این چنین بوده که این اجتماع در مناسب‌ترین زمان برپا می‌شود. آن روزی که نمایندگان مجلس شورای اسلامی با تصویب یک ماده واحده این برنامه را طراحی کردند، فکر نمی‌کردند که زمان برگزاریش یک چنین لحظات حساسی باشد. گرچه الان شیطنت‌های تبلیغاتی به چشم می‌خورد که چنین وانمود کنند که این کنفرانس صرفاً برای مسأله صلح ادعایی امریکا در خاورمیانه تشکیل شده که اگر آن کنفرانس تشکیل شد بگویند کنفرانس تهران به اهداف خودش نرسید که این یک شیطنت تبلیغاتی است. آنچه مبنای تصویب آن قانون بود و آنچه انگیزه تشکیل این کنفرانس است، حمایت از قیام مردم فلسطین و تلاش برای نجات فلسطین است که می‌تواند مسأله کنفرانس صلح امریکایی منطقه هم یکی از آن مسایل باشد از میان ده‌ها مسأله مهم دیگری که در این کنفرانس مطرح خواهد شد و آن روز اصلاً چنین پدیده‌ای وجود نداشت، و همین اواخر بود که این مسأله به وجود آمد. به هرحال این اجتماع، هدف اصلی‌اش یافتن راه‌های حمایت مؤثر از مبارزات فلسطین و پیدا کردن امکانات جدید برای جهاد و مبارزه با صهیونیسم و حامیان صهیونیسم در منطقه در جهت نجات فلسطین است و امیدواریم با نیرویی که صرف شده و وقتی که مصرف می‌شود و استقبال بسیار خوبی که پارلمان‌های کشورهای اسلامی و نیروهای مقاومت از این اجتماع کرده‌اند، به نتایج مثبت و مؤثری برسیم. گاهی ممکن است اینطور فکر شود که شرایط زمانه برای چنین اجتماعی مناسب نیست؛ به خاطر این که امپریالیسم و استکبار در حالت تهاجمی خودش در اوج است [۱] و نیروهای جهان اسلام و مخصوصاً اعراب آمادگی لازم برای تصمیم‌گیری در چنین مسأله مهمی را ندارند و روحیات مناسب جهت تصمیمات اساسی وجود ندارد که باید با این طرز تفکر به شدت برخورد شود. اگر ما بخواهیم این چنین بکنیم به معنای خودباختگی است و بلکه نقطه عکس آن درست است؛ درست موقعی که دشمن خیال می‌کند تلاش‌هایش در آستانه توفیق است و در شرایطی که کشورهای اسلامی و نیروهای مخلص ممکن است روحیاتشان از این تهاجم آسیب ببیند، باید واقعیات و حقایق را آنچنان برملا کنیم و با آن برخورد کنیم که مسلمان‌ها بفهمند که این حرکت جدید، یک موج زودگذری بیشتر نمی‌تواند باشد که تحقیقاً هم اینطوری است. ما برنامه تبلیغاتی نداریم، ما برنامه توجه به واقعیات داریم؛ واقعیاتی که متأسفانه از دید بسیاری از نیروهای جهان اسلام به خاطر گرد و غباری که از تلاش‌های امپریالیسم خبری در فضا پیچیده، مخفی مانده و ما باید مسلمان‌ها و کشورهای اسلامی را متوجه امکانات نیروهای عظیم خود و نقاط ضعف بسیار فراوان دشمنان خودشان بکنیم که این کنفرانس می‌تواند این کار را هم به عهده بگیرد. اما مسئولیت اصلی کنفرانس قاعدتاً باید بررسی جدی و همه جانبه برای پیدا کردن راه‌های عملی و اجرایی و واقع‌بینانه باشد که ما با این مسأله بزرگ دنیای اسلام چگونه برخورد کنیم. بی‌شک امروز برای ما هیچ مسأله‌ای مهمتر از مسأله فلسطین نیست. مسائل در سطح دنیای اسلام فراوان است، هم منطقه‌ای و هم جهانی و هم داخلی؛ در بعضی از کشورها ما مسأله کشمیر را داریم، افغانستان را داریم، لبنان را داریم، عراق را داریم و مسلمان‌ها را در شوروی داریم و مسائل مسلمان‌ها را که تحت فشار کفر جهانی در سراسر دنیا هستند داریم، مسلمانان هند را داریم، مسلمانان آفریقا را داریم و مسائل داخلی خودمان را هم داریم؛ اما مسأله فلسطین الان محور است و پرداختن به این مسأله از اهم وظایف ماست. ممکن است حامیان اسرائیل و خود صهیونیزم فکر کنند که شرایط فعلی برای ابدی کردن اسرائیل است؛ چون این شرایط را تا حدودی هم خودشان درست کردند و در به وجود آمدن این شرایط مؤثر بودند و می‌خواهند بهره‌برداری کنند، اما مطمئناً آنچه که فکر می‌کنند اتفاق نخواهد افتاد. ما اگر اینطور فکر بکنیم و به این مسأله ایمان داشته باشیم که به هر حال فلسطین، فلسطین خواهد ماند و صهیونیست‌های مهاجر باید روزی از آنجایی که آمده‌اند، برگردند و در آینده این اتفاق خواهد افتاد؛ اگر تحلیل ما، ما را به اینجا برساند، حرکت ما بسیار جدی و اساسی است. اگر تردید داشته باشیم و به عنوان یک حرکت زودگذر و ابراز وجود بخواهیم کاری بکنیم، کار مشکل می‌شود، برنامه‌ها جدی نمی‌شود. نان به نرخ روز خوردن، امروز کار صوابی نیست و فکر امروز را کردن و فردا را ندیدن، قطعاً آنچه که ما دنبالش هستیم به دست نمی‌دهد و ممکن است یک مقدار تلفات و هزینه‌هایی برگرده ما بگذارد. واقعیات تاریخ نشان می‌دهد که اسرائیل نمی‌تواند در منطقه بماند و ماندن اسرائیل مشروط است به این که همیشه امریکا و کشورهای مقتدر غربی به همین وضع و با همین قدرت باشند و دنیای اسلام نیز با همین ضعف باشد و جهان سوم هم با همین ضعف باشد و امکانات دنیای اسلام نیز برای همیشه در اختیار نیروی استکباری باشد. اگر ما این جوری فرض بکنیم و مسأله فلسطین هم حل شود، دردی را دوا نمی‌کند چون همه دنیای اسلام فلسطین است. در آن صورت ما اگر بناست - که هست - تلاش جدی داشته باشیم که دنیای اسلام را به جایگاه خودش در تاریخ برسانیم - که این چیزی اجتناب‌ناپذیر است - اگر ما هم نکنیم، فرزندان ما می‌کنند. دنیا به این سو حرکت می‌کند، تاریخ اگر فراز و نشیب هم داشته باشد ولی حرکت عمومی تاریخ به این سو است و فلسطین هم با این دیدی که [یکی] از ده‌ها مسأله خواهد بود ولی امروز مهم‌ترین است، امروز محور است و امروز بهترین وسیله تجمع و تحرک و حیات و جهاد و مبارزه ماست. اگر شما با این طرز تفکر در کنفرانس به مباحثه بنشینید، خیلی چیز به دست می‌آورید؛ ولی اگر بخواهید مسائل ساده و سطحی و درگیری‌های مقطعی و دعواهای موضعی را مطرح کنید، شبیه بعضی از کنفرانس‌های دیگر خواهد شد. ما چیزی را نمی‌خواهیم و یقینا مجلس شورای اسلامی هم که طراح این اجتماع است، چنین هدفی را نداشته و مخلصان جوامع اسلامی هم آنها را نمی‌خواهند. بنشینید فکر بکنیم، برنامه‌ریزی کنیم، همه چیز را بشناسیم. بله دشمن الان فکر می‌کند که مسلمان‌ها متفرقند! و آنها فکر می‌کنند با این اشتباه استراتژیکی که در سال گذشته در منطقه ما اتفاق افتاد و نیروهای نظامی اجانب را با این وسعت به منطقه کشاند و بیخ گوش پایگاه اسلامی جمهوری اسلامی ایران حضور غربی‌ها را با این وضع تشدید کرد که چنگ و دندان به ما نشان می‌دهند و فکر می‌کنند با شرایطی که برای کشورهای خط مقدم جبهه فلسطین به وجود آمده که به جز یکی از آنها که سوریه است بقیه حالت جدی در برخورد با اسرائیل ندارند و فکر می‌کنند با اختلاف جدی که بین نیروهای مقاوم فلسطین انداخته‌اند و آنها را به چند شقه تقسیم کرده‌اند و فکر می‌کنند با اشغال دژ اساسی دنیای اسلام که مصر است و کشاندن آن به جبهه حامیان اسرائیل که از کمپ‌دیوید شوم شروع شد و فکر می‌کنند با به انفعال کشاندن نیروهای ثروتمند عرب که می‌توانست پول‌هایی که در اختیار آنهاست، پشتوانه فلسطین باشد، امروز آن پول‌ها پشتوانه حضور نیروهای بیگانه در منطقه است و فکر می‌کنند با استخوان لای زخم گذاشتن مسأله عراق و افغانستان در اطراف و با تکثیر پایگاه نظامی و حضور بیشتر نظامی و مسأله‌دار کردن نیروهای اسلام در مغرب جهان اسلام آنچنان شرایطی را به وجود آورده‌اند که هرچه می‌خواهند می‌توانند در کنفرانس مادرید بر جامعه بشریت تحمیل کنند. این ظاهر تحلیل آنهاست که شاید روحیه‌شان را هم یک مقدار بالا برده و از طرفی کار را به آنجا رساندند که آن ابرقدرت دیگر دنیا [۲] را آنچنان ذلیل کردند که به خاطر عمل به شرط اسرائیل، وزیر خارجه‌شان را به تل‌آویو بفرستند که آنجا اعلان رسمیت روابط بشود، در آنجا شرط اسرائیل برای حضور در کنفرانس صلح محقق شود. بازی‌هایی که آنها را الان سرمست می‌کند، اینچنین چیزها است ولی قطعاً همه مسائل به این چیزها ختم نمی‌شود. آن روز و برای چشم‌اندز نزدیک ممکن است همین مسائل یک مقدار آن‌طوری که آنها می‌خواهند پیش بیاید؛ ولی تاریخ که این جوری نیست و مسائل مهم جهانی این مقدار بی‌ریشه نیست و کسانی که حرکتشان از روی مبانی صحیح فکری و عقاید ریشه‌ای و فطری است، آنها با مسائل اینگونه برخورد نمی‌کنند. ما فرزندان قرآنیم، ما فرزندان اسلامیم، ما فرزندان کعبه‌ایم، ما فرزندان کربلاییم. آنها تاریخ را خیلی دورتر از این افقی که به چشم آدم‌های نزدیک‌بین می‌آید می‌بینند و هر فلسطینی در محدوده این دیدگاه باید ارزیابی شود، که می‌شود. شما کمی به اطراف خومان نگاه کنید به مسائلی که همین حالا دارد اتفاق می‌افتد، چطور آذربایجان بعد از هفتاد سال زندگی زیر ویرانه‌های مارکسیسم الان مسلمان و ملی‌گراست، چطور ترکمنستان و تاجیکستان و تاتارستان و اینهایی که چند نسل بمباران تبلیغاتی و ایدئولوژیکی شدند و فرزندان اینها از گهواره تا گور سرود ضدالهی و ضدملی به گوششان خوانده شد و یک بار هم در رسانه‌های رسمی کشورشان اسم اسلام‌شان و قرآن‌شان و ملیت‌شان به احترام برده نشد، و هر وقت هم برده شد با تحقیر برده شد و به قصد کوباندن؛ اما امروز سر برافراشته‌اند و همان گونه که هفتاد سال قبل بودند با نشاط بیشر دارند اظهار وجود می‌کنند. این عِرق دین و عِرق ملیت، چیزی نیست که با کنفرانس صلح و کمپ‌دیوید و فشار و زندان بشود اینها را از بین برد. اینها در چنین شرایطی رشد می‌کنند، عمق پیدا می‌کنند و وارد حالتی می‌شوند که آن حالت در وجود انسان، جاویدان است، از خودش حفاظت می‌کند، اطراف خودشان هاله حفاظ می‌سازند. فلسطین جایی است که وقتی اسم بیت‌المقدس برده بشود، دل یک میلیارد و دویست میلیون جمعیت مسلمان را می‌لرزاند. مگر می‌شود این تقدس را از دل مردم درآورد؟ مگر می‌شود از اتیوپی و سودان و شوروی و آلبانی و اطراف دنیا یهودی جمع کنند و به فلسطین بیاورند و آنها را آنچنان به این سرزمین مقدس بند کنند که ارتباط آنها مثل ارتباط مردمی که زادگاهشان فلسطین است و زادگاه اجدادشان و همه مقدساتشان اینجاست، بشود؟ آیا می‌شود رابطه آنها را با رابطه اینها نسبت به فلسطین مساوی کرد؟ هرچند خیلی تلاش می‌شود فلسطینی‌هایی را که در اطراف دنیا متفرقند از ریشه خودشان جدا بکنند و وجود اینها را مسخ کنند، ولی همه اینها شعله‌های آتشی هستند که بالاخره یک روز زبانه می‌کشد و اینها به فلسطین بر می‌گردند. شما وظیفه‌تان این است که در کنفرانس کار بکنید، ببینید چگونه اینها باید برگردند، چکار باید بکنیم؟ این که کنفرانس صلح بیکر موفق بشود یا نشود؛ این مسأله دیگری است. البته ما باید تلاش بکنیم که موفق نشود و ما می‌دانیم که این کنفرانس دروغ است، صلح نیست، صلح اینطور درست نمی‌شود، بعید است کاخ سفید امریکا نداند که به این صورت صلح درست نمی‌شود. این کنفرانس تحمیل است، کنفرانس سازش است، کنفرانس زورگویی است. باید زورگویی باشد؛ هیچکس با درک خودش نمی‌تواند وارد این کنفرانس شود. چه نفعی می‌تواند داشته باشد اسرائیل که تا همین لحظه دارد موج مهاجرین را می‌آورد؟ این مهاجرین هم که جایشان توی آن خاکی که فعلاً اسرائیل می‌گوییم نیست. هنوز که می‌گوید ما سیاست خانه‌سازی در اراضی اشغالی را حفظ می‌کنیم و هنوز که می‌گوید از طرف بیت‌المقدس یک نماینده را [در مجلس] نمی‌پذیریم، هنوز که می‌گوید «سازمان [آزادیبخش] فلسطین» را به عنوان نماینده مردم فلسطین نمی‌پذیریم. خوب از بیت‌المقدس هم که نه و از سازمان فلسطین هم که نه، پس کی؟! تفرقه انداختن بین فلسطینی‌ها! خوب با کی می‌خواهیم مذاکره کنیم، چه از این کنفرانس بگیریم؟! آنچه الان اینقدر فشار دارد که وزیر خارجه شوروی را به تل‌آویو می‌کشاند، برای این که شرایط کوچکش را محقق کند. آیا ما می‌توانیم در این شرایط از این کنفرانس چیزی به دست بیاوریم؟ بله، با آنهایی که صحبت کردیم و برایشان پیغام دادیم و نماینده فرستادیم با آنها صحبت کردند، به این خوش هستند که دستاوردشان این باشد. می‌گویند کما می‌دانیم اسرائیل نمی‌پذیرد، این کنفرانس خاصیتش این خواهد شد که دنیا بفهمد اسرائیل ضدصلح است و اعراب صلح می‌خواهند! واقعاً برای چنین دستاوردی این همه امتیاز دادن درست است؟ اولاً، که این به دست نمی‌آید، حالا عرض می‌کنم. امپریالیسم خبری و قدرت تبلیغاتی که دنیای غرب در اختیار دارد و خود صهیونیست‌ها دارند، حتی در این شرایط هم نمی‌گذارند دنیا باور کند که اسرائیل صلح نمی‌خواهد. یک بهانه‌ای می‌تراشند و می‌گویند عرب‌ها صلح نمی‌خواستند و همان را به کرسی می‌نشانند، خواهیم دید. صد تا امتیاز گرفته بعد هم شما مقصر [معرفی] خواهید شد که یک جایی کوتاه آمدید و اینجا خراب شد و این اتفاق در آینده خواهد افتاد. مگر این افکار عمومی که الان در غرب به نفع اسرائیل وجود دارد، طبیعی است؟ تا حالا مگر اسرائیلی‌ها صلح‌طلب بودند که این افکار عمومی درست شده؟ این که انگ تروریسم به اعراب، وضد تروریسم و هدف تروریسم [به اسرائیل زده می‌شود]، مگر طبیعی است؟ شما می‌دانید همین‌هایی که الان در اسرائیل حاکمند، بدترین تروریست‌های دنیا هستند. اینها مسؤل فاجعه‌هایی مثل دیریاسین هستند. اینها نماینده سازمان ملل را هم ترور کردند و ترس درست کردند که مردم بترسند و فرار کنند. دیگر شاهکار تروریسم این است. روشن‌ترین چهره ترویسم این است که یک وحشتی در فلسطین درست کردند که مردم فکر کردند الان نمی‌شود ماند و می‌رویم [و بعد] برمی‌گردیم. اینها حالا صلح‌طلب شده‌اند و عرب‌های مظلوم و مسلمان‌های مظلوم تروریست! خوب، همین قدرت تبلیغاتی، فردا هم باقی است. یک حادثه پرهیجانی در دنیا اتفاق می‌افتد یک هفته رسانه‌های خبری غرب روی آن مانور می‌دهند، نتیجه این می‌شود که تروریست‌ها نمی‌گذارند کار کنیم. از این قبیل یا خیلی بیش از این چیزها بلدند که عمل کنند. بنابراین حتی همین دستاورد ضعیف و موهوم هم به نظر من به دست نمی‌آید. حالا فرض کنیم آن هم به دست آمد، اینها که پایبند این حرف‌ها نیستند. الان مگر افکار عمومی امریکا روی اصول حرکت می‌کند؟ واقعاً در مجالس کنگره امریکا چه بحث‌هایی [مطرح] می‌شود؟ مثلاً بر روی یک مسأله اخلاقی چند روز سر مردم را گرم می‌کنند. آدم خیال می‌کند این راه اصولی است. آدم‌های ساده خیال می‌کنند که اینها یک اصولی برای خودشان دارند، [اما] سرگرمی درست می‌کنند برای این مسائل. چه اصلی؟ چه حسابی؟ این همه در لبنان دارند جنایت می‌کنند. صدها لبنانی را برخلاف همه مقررات جهانی ربودند و در زندان‌های اسرائیل اسیر کردند که اخیراً فیلم‌هایش درآمد. آنها را نمی‌گویند گروگان، ولی پنج شش نفر غربی که به دست مردم مظلوم اسیر شدند تا گوشه‌ای از حقوق مردم را بدهند، اینها می‌شوند گروگان‌ها و قهرمان‌های گروگان‌گیری در دنیا! قدررت تبلیغاتی به گونه‌ای است که نمی‌گذارد شما به این اهدافتان برسید. چرا امیتاز بدهیم؟ این همه امتیاز دادن برای چیست؟ تاریخ فلسطین را بخوانید، من خودم با خواندن تاریخ شما فلسطینی‌ها که اینها را می‌دانید، عرب‌ها هم تاریخ را خوب می‌دانند، من موقعی وارد مسأله فلسطین شدم که کتاب القضیه الفلسطینیه [۳] مربوط به فلسطین را خواندم. خدا می‌داند آن کتاب را که می‌خواندم بارها و بارها کتاب را می‌گذاشتم و مدتی گریه می‌کردم و بعد شرع می‌کردم به خواندن آن. ظلم‌هایی که می‌دیدم تمام وجودم را قبضه می‌کرد. سراسر این تاریخ، ظلم و جنایت به این مردم است و همه اینها را فراموش کرده‌اند. خوب اینها که از این حرف‌ها نمی‌ترسند. چه چیزهایی را از ما گرفتند! اعراب که همیشه متحد بودند با اسرائیل حرف نزنند، این روزها شکست و خدا لعنت کند آنهایی را که در کمپ‌دیوید جلو افتادند و آن ظلم را شکستند. خیلی کار بدی کردند. حالا کشورهای انقلابی ما هم بنشینند با او حرف بزنند! ما یک روزی اگر می‌شنیدیم که یک فلسطینی حاضر است با اسرائیل حرف بزند، می‌خواستیم دق کنیم؛ اما امروز اینطوری شده که «سازمان آزادیبخش فلسطین» مایل است برود حرف بزند! آنها [۴] می‌گویند ما اینها [۵] را قبول نداریم، یک آدم‌های بی‌هویتی بیایند. این دیگر چه پیشرفتی است! چه چیزهایی ما الان تحویل اسرائیل و آمریکا دادیم؟ این که بگویند یک جلسه کنفرانس، کنفرانس عمومی و بعد دو جانبه‌ها شروع شود، هر کشوری حرف دارد با اسرائیل حرف بزند، شما را به خدا اصلاً با چانه‌زنی اسرائیلی کشوری می‌تواند از اسرائیل چیزی بگیرد؟ زمین بگیرد؟ آخرش هم این زمین را گرفتید، حالا یکی از دستاورهای خیالی این است که ما قطعنامه‌های ۳۳۸ و ۲۴۲ را اجرا بکنیم. اسرائیل تفسیر می‌کند که نه! این نمی‌گوید همه اراضی، بعضی‌هایش را می‌گوید، بیت‌المقدس را نمی‌گوید، جولان را نمی‌گوید. خوب این که هدف مبارزه نیست. البته یک حرفی فلسطینی‌ها دارند و آن این است که فکری به حال فلسطینی‌ها بکنید؛ این حرف قابل توجه است و بنده می‌گویم در کنفرانس بررسی شود. قطعاً یک فکری بکنیم، شما از پارلمان‌های کشورهای اسلامی آمدید اینجا. مدعی، فلسطینی‌ها هستند. آنها باید حرف‌هایشان را بگویند و ما باید فکری بکنیم. اینها می‌گویند خیلی خوب به ما می‌گویید مبارزه بکنید، کجا؟ روی چه سرزمینی؟ خانه‌مان کجاست؟ سنگرمان کجاست؟ وقتی که ضربه زدیم و فرار کردیم کجا برویم؟ کسی ما را پناه می‌دهد؟ از کدام مرز وارد خاکمان بشویم؟ فرزندانمان را کجا بگذاریم درس بخوانند؟ کجا خانواده‌های شهیدانمان را بگذاریم اداره کنند؟ کجا زخمی‌هایمان را معالجه کنیم؟ اینها مسائل اولیه زندگی فلسطینی مبارز است. پول سفرمان را از کجا بیاوریم؟ پول تفنگ کوچک‌مان را از چه کسی بگیریم؟ اینها را شما جواب بدهید. پارلمان‌های دنیا اینجا جمع شدید، شما قانون گذارید، در هر کشوری هستید بودجه کشور دست شماست، اگر پارلمان شما راست باشد، می‌توانید تصمیم بگیرید خرج اینها را بدهید، خانه برایشان درست کنید، برای بچه‌های شهیدان‌شان عالی‌ترین مدارس را درست بکنید. بنده از طرف جمهوری اسلامی ایران به عنوان مسئول اجرایی کشور به اتکا و عقیده‌ای که رهبری نظام و ما و مجلس به ما دارند اعلام می‌کنم ما در همه این نیازهایی که طرح کردیم، حاضریم شرکت داشته باشیم. اگر می‌توانستیم، می‌گفتیم که همه اینها را حاضریم بدهیم ولی واقعیت این است که ما چنین قدرتی نداریم که همه مخارج فلسطین و همه پشتیبانی‌ها را انجام بدهیم. ما را ضعیف کردند، ما را هشت سال با شرایطی که خودتان می‌دانید، بمباران کردند، محاصره کردند و آنقدر خون از پیکر این کشور اسلامی گرفتند که ما الان در مسائل داخلی خودمان هم مشکل داریم، اما فلسطین هم مسأله ماست. ما فلسطین را قطعاً مسأله خودمان می‌دانیم، نه حالا؛ این حرف امروز ما که شما اینجا جمع شده‌اید نیست. آن وقت‌ها شما ما را نمی‌شناختید. در همین ایران در زمان نظام شاهنشاهی. ما که الان مسئول امر هستیم، به خاطر فلسطین بیشرین شلاق را می‌خوردیم تا به خاطر مسائل خودمان. من خودم یک شب زمستان از سرشب تا صبح به خاطر ترجمه کتاب القضیه الفلسطینیه شکنجه شده و پذیرفتم، خوشحال هم بودم. ما جزو همه قطعنامه‌های‌مان مسأله فلسطین بود، در زمان پیش از پیروزی انقلاب و امروز هم همین است. ما روز جهانی قدس را با تدبیر اماممان در تاریخمان تعبیه کردیم که متأسفانه می‌بینید هنوز خیلی از کشورهای شما هستند که حاضر نیستند آن روز کار بکنند، یک روز دیگری را می‌گویند، که مسلمان‌ها متحد نشوند. اگر شما جلو افتاده بودید ما می‌آمدیم همراه شما ولی خوب امام جلو افتادند. باید در این قضیه راه بیایید. ما شاید اولین کشوری بودیم که سفارت برای فلسطین در کشورمان درست کردیم، آن هم به جای سفارت اسرائیل، اینها چیزهای مهمی نیست، سمبولیک است و واقعاً آماده هستیم تا حد سرباز دادن و همراه فلسطینی‌ها در خاک اسرائیل جنگیدن شرکت بکنیم و آنقدر داوطلب در کشورها برای این مسأله هست، چیزی شبیه جنگ هشت ساله تحمیلی خودمان. اما واقعاً کار یک کشور این نیست، آن هم کشوری که فاصله دارد، ما دستمان به خاک اسرائیل مثل کشورهای همجوار آنجا نمی‌رسد. فشارهای اسرائیل هم علیه ما به اندازه آنها نیست، باید منصفانه حرف بزنیم، ما دستمان از آتش دور است، یک مقدار این را نیز همین جا بگویم که دیگران به ما نگویند شما دور هستید و شعار می‌دهید. من نمی‌دانم اگر نزدیک بودیم چه می‌شد ولی تصمیم ما این است که اگر در خط مقدم با اسرائیل باشیم، همینی باشیم که الان هستیم، بنایمان بر این است و این را در کنفرانس به شما خواهیم گفت. و از چیزهایی که ممکن است شما بدانید، این است که آمریکا دارد یک اشتباه عجیب استراتژیک را مرتکب می‌شود. آمریکا الان پیشقدم شده که به خیال خود اسرائیل را جاویدان کند و آرمان مسلمان‌ها را از دستشان بگیرد. من که بعید می‌دانم موفق شود و اگر موفق شود دنبالش خشم جمعیت دنیا را دارد. این دل‌های محزون عصبانی و محق اگر بایک کشوری کینه بگیرند و کینه‌شان هر روز به خاطر مسائلی که بعداً اتفاق می‌افتد، داغتر شود این چیزی نیست که یک کشور عاقل برای خودش بخرد. چه اشتباهی است که اینها دارند مرتکب می‌شوند؟! اگر کسی برای انتخابات دو سال دیگر بخواهد کار کند، یک چیزی است و اگر کسی بخواهد برای کشور امریکا کار بکند، این خیانت به امریکاست، این خیانت به مردم امریکاست که به هر حال در آینده با مسلمان‌ها سر و کار دارند و این خیانت به دنیای غرب است که منافعشان در سرزمین‌های ما خوابیده است. بالاخره یک روز دنیا شکلش عوض می‌شود و مردم آزاد می‌شوند، مردم مجالس واقعی را تشکیل می‌دهند، مردم دولت‌های واقعی و نماینده مردم را سرکار می‌آورند. آن روز این دولت‌ها دیگر نمی‌توانند به شما نفت بدهند که اسرائیل را اداره بکنید. حالا امروز بحث کنید که آب برای اسرائیل، گاز برای اسرائیل، نفت برای اسرائیل، خوب با وجود این دولت‌ها، شما خیلی می‌توانید از این حرف‌ها بزنید، اما همیشه که اینطور نیست و یک کشور عامل، یک گروه استراتژیک واقعی آنها هستند که برای کشورها، آینده دور را فکر بکنند. اگر به حق و عدالت هم نمی‌اندیشند، به منافع درازمدت خودشان بیندیشند. مگر گذاشتن یک ژاندارمی مثل اسرائیل کنار مخازن نفت، همه چیز را حل می‌کند؟ باشد تا آینده تاریخ این مسائل را جواب دهد. به هر حال در آخر حرفم هم به شما خیرمقدم عرض می‌کنم و از کنفرانس شما امیدهای زیادی داریم و امیدواریم قطعنامه کنفرانس شما و بحث‌های پشت قطعنامه واقعاً برای فلسطینی‌ها دردی را علاج کند و یک راهی را باز کند و از این هیاهو و زرق و برق‌ها و رعد و برق‌های فعلی هراسی به خودتان راه ندهید. و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته. **پاورقی‌ها:** [۱] اشاره به حمله امریکا به عراق و شکست نیروهای نظامی بعثی در سال پیش از آن و حضور نظامی و سیاسی در آن کشور است. [۲] منظور، اتحاد جماهیر شوروی است که در حال فروپاشی بود. [۳] برای اطلاع از ماجرای آشنایی آیت‌الله هاشمی رفسنجانی با این کتاب و ترجمه آن توسط ایشان، رجوع کنید به توضیحاتی در این باره در پانویس سخنرانی آقای هاشمی در نماز جمعه «روز قدس» مورخ ۹ مرداد ۱۳۶۰ در همین کتاب. [۴] منظور، اسرائیلی‌ها است. [۵] منظور، نمایندگان «سازمان آزادیبخش فلسطین» است.