به طوری که خاطر مودت‌ذخائر جناب اجل عالی مسبوق است، از ابتدای انقلابات این مملکت که نتیجه اقدامات خائنین دربار در تضییع حقوق مشروطه این ملت است، در هر نقطه ایران که ملت‌خواهان شروع به اقدام در استرداد حقوق خود نمودند، اول وظیفه خود را در این دانسته که امنیت و حفظ حقوق اتباع خارجه را تدارک نمایند و این ملت در کمال مسرت ملاحظه می‌نماید که الحمد لله به خوبی تاکنون از عهده ایفاء این نیت برآمده، چنانچه تاکنون در آذربایجان و سایر نقاط ایران از طرف ملت به هیچوجه خسارتی به هیچ عنوان به اتباع خارجه وارد نیامده است. لهذا با این حسن نیت، با کمال افسوس ملاحظه می‌نماییم که در هر نقطه که از طرف ملت برای استرداد حقوق خود اقدامی شده است، اولیای دولت روس لازم دانسته‌اند که از طرف خودشان برای امنیت رعایای خود مستحفظین نظامی مأمور نمایند. چنانچه در این اوقات هم با کمال تحیر شنیده می‌شود که در رشت به همین مسلک اقدام نموده و ملتیان آنجا را از حسن مراقبتی که در حفظ امنیت اتباع خارجه دارند، مأیوس و متأثر داشته‌اند. معهذا این ملت در نیات صادقانه خود نسبت به اتباع خارجه قصوری نورزیده، کما فی السابق نهایت جد و جهد را در حفظ جان و مال آنها به عمل آورده و از حراست آنها غفلت نخواهند ورزید و یقین داریم که از طرف ملت ابداً صدمه و آسیبی به آنها نخواهد رسید و مترصد هستیم که اولیای دولت بهیه روس عاجلاً عدم لزوم مستحفظین مزبور را ملتفت و عده‌ای را که برای حراست اتباع خود در رشت مأمور نموده‌اند مراجعت خواهند داد و خود را مکلف نخواهند دانست که با وجود حسن مراقبات ملت نسبت به اتباع آنها، به این قبیل اقدامات در نقاطی که ملتیان استیلا دارند بپردازند. الاحقر: علی الطباطبایی الیزدی، داعی: مصطفی الطباطبایی، صدرالعلما، الاحقر: سید محمد امام‌زاده، العبد: عبدالحسین، مهدی الطباطبایی، الاحقر: محمدحسین الیزدی، الاحقر: احمد الطباطبایی الیزدی، سلطان‌العلماء التقی، شیخ علی مدرس، سید یعقوب لاریجانی، حسین القائنی البرجندی، محمدحسین اصفهانی، سید ضیاءالدین الطباطبائی، ابوالقاسم الاصفهانی، حاجی علی شالفروش، محمدتقی شاهرودی، مستعان‌الملک، وکیل‌الرعایای همدانی، شیخ نورالدین بروجردی، و سی و یک نفر دیگر از رؤساء متحصنین حضرت عبدالعظیم و سفارت علیّه عثمانی. **پاورقی‌ها:** [۱] مشروطه‌خواهان [۲] استادی درباره هجوم انگلیس و روس به ایران، ص ۸۵: [روزنامه] حبل‌المتین، س ۱۶، ش ۳۸، مورخ ۲۷ ربیع‌الاول ۱۳۲۷ ق، ص ۱۱؛ همین اعلامیه از طرف انجمن ایالتی اصفهان در حدود اواخر جمادی‌الاول ۱۳۲۷ ق، صادرشده است.