همان روز که چهارم ذیقعده بود، وقت عصر به انجمن رفتم. سردار[۱] و سالار[۲] و جمعی دیگر نیز حاضر شدند. من صحبت کردم که: اولاً، باید انجمن ایالتی تبریز اصلاح شود و عده‌ای معین در آنجا به اتفاق سایرین رأی بدهند؛ و ثانیاً، باید مجلس مختلط از بعضی اعضاءِ انجمن و پاره‌ای اشخاص دیگر، مرکباً منعقد شده، در خصوص امورات مذاکره شود، و هر چه اصرار کردند بیشتر از این حرف نزدم و در ضمن صحبت‌های متفرقه می‌کردم این بود که به تجربه ثابت شده است که اهالی تبریز همیشه متحمل زحمات بوده‌اند، و الان مثل این است که می‌بینیم در آخر کار، گوی را اصفهانی و اهالی سایر جاها از میدان برخواهند داشت و برای ما تبریزی‌ها جز ذلت چیزی نخواهد ماند. آن مجلس مختلط که من تکلیف کردم، به عمل نیامد و ابداً اقدامی نشد و رشته کارها در دست اشخاصی بود که من داخل حزب آنها[۳] نبودم. **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، ستارخان است. [۲] منظور، باقرخان است. [۳] شاید نظر ثقه‌الاسلام به مرکز غیبی بوده که در دست علی مسیو یا تقی‌زاده و هم‌مسلکانش قرار داشت. * زندگینامه شهید نیکنام ثقه‌الاسلام تبریزی، ص ۴۰۶.