خدمت جناب مستطاب اجل اکرم آقای مشیرالسلطنه و جناب مستطاب اجل اکرم آقای سپهسالار اعظم دامت شوکتهما. اضطرار و سختی کار، به جسارت و سوءِ ادب ناچار می‌کند. کار به این بزرگی را که خون‌ها در آن ریخته شده و خان‌ها به غارت رفته و معاریف علما و محترمین از اهل و خانه بی‌خبر و همه در معرض خطر در محله دیگر مانده، بازیچه انگاشته، می‌خواهید بی‌مایه به تعارف و تلگراف انجام بگیرد؟ تلگراف فرموده بودید اعلیحضرت همایونی تا یک کرور[۱] خرج گذاشتن را حاضرند و علاوه بر بیست هزار تومان، حاجی ابراهیم ده هزار تومان حواله به بانک شده است. حاجی ابراهیم به حواله دولت چیزی نداده [است]، و در اول امر هشت هزار تومان به شاهزاده مقتدرالدوله و وقت ورود دو هزار تومان به سردار داده و حالا مطالبه می‌کند. واقعه‌ای که صد هزار تومان مخارج لازم دارد در این مدت ده هزار تومان از دولت رسیده است. عجب اینکه به جناب آقا میرهاشم تلگراف می‌شود ده هزار به مجتهد حواله شده، این حواله کجا و کی است؟ نداده، چرا متهم می‌کنید؟ ده هزار را نیز مقتدرالدوله به هزار درد بی‌درمان داده، مجملاً عرض می‌کند کار خیلی سخت و از بی‌پولی کار خبازخانه[۲] هم لنگ و تفنگ بی‌فشنگ مانده و نوکر[۳] جواب داده و پی‌کار نمی‌رود. اگر به فوریت معالجه نشود قوه خودداری نیز از دعاگویان ساقط و آنچه نباید بشود، به دولت و شریعت وارد می‌شود. و تلگراف به عرض راه بشود که اردوی بین راه در حرکت سرعت نمایند. محل مهر مجتهد: محمدحسن ابن محمدباقر **پاورقی‌ها:** [۱] کرور معادل پانصد هزار [۲] نانوایی [۳] مأمور، گماشته