ماها سابق مثل عبد [۱] زنگبار و حبشه بودیم و ما را صاحب هیچ حقوق بشری نمی‌دانستند. از پارسال وضع مملکت تغییر کرده [۲] و معلوم شد که ما هم صاحب یک حقوقی بوده و هستیم. و لیکن این هرج و مرج که امروزه داریم مانع از پیشرفت کار شده و علت آن را باید اظهار بدارم و این را هم نمی‌گویم که خدای نخواسته اعلیحضرت نسبت به ما رئوف و مهربان نیست و اسائه ادب هم نمی‌کنم، ولی عمده علت هرج و مرج به واسطه اختلافی است که بین ما و اعلیحضرت پادشاه می‌باشد و می‌خواهم انظار وکلاء محترم را جلب کنم به یک مطلبی و آن این است که معنی مشروطگی این است که شخص مقدس سلطان از حقوق خود تجاوز نکنند و همچنین ملت هم از حقوق و حدودی که دارند تجاوز ننمایند. پس اگر وکلاء محترم تصویب می‌نمایند پنج تن از وکلای امین صدیق بی غرض، معین نمایند و از حضور اعلیحضرت هم استدعا شود که از طرف قرین الشرف همایونی نیز سه نفر از رجال بی‌غرضِ با علم منتخب شود و این هیئت در یک جا نشسته قوانین چند مملکت را ملاحظه نموده و از روی آن، تکلیف و حقوق و حدود سلطنت و ملت را معین کنند که طرفین، تکلیف خود را دانسته، دیگر از حقوق خود تجاوز نکنند. و مادامی که این مسئله درست نشود، بالله مملکت از دست خواهد رفت. بعضی مکاتیب [۳] از آذربایجان رسیده، نمی‌خواهم مطالب آنها علناً گفته شود و در همین تلگراف ارومی [۴] نوشته شده ارومی در خطر است باید ملتفت شد. یعنی چه این عرایضی که کردم؟ باید خیلی زود اقدام شود. **پاورقی‌ها:** [۱] بنده، برده [۲] اشاره به تأسیس نظام مشروطه است. [۳] نامه‌ها [۴] ارومیه