برادران دینی ما در این تلگراف‌های نجف اشرف که پی درپی به طبع رسانیده و منتشر ساخته‌ایم، تأمل و تفکر بکنند و در سخنان این بزرگان اسلام که محل تقلید کافه انام [۱] هستند، دقت و تعمق بنمایند تا دو مطلب مهم بر همه معلوم و مکشوف بشود: یکی آنکه از سلسله جلیل رؤساء ملت، احدی مُنکر مجلس شورای اسلامی نیست، و دیگر آنکه تمام اهتمام حجج اسلام در جلوگیری مرتدّین و دشمنان دین است، چه پیروان میرزا علی محمد شیرازی معروف به باب [۲] و چه جماعت هواپرست طبیعی مذهب فرنگی مآب [۳]. چرا که بالحسِّ و العیان می‌بینیم و می‌بینید که در ظرف این یک سال که اهالی ایران حق تشکیل مجلس شوری از دربار دولت تحصیل کرده‌اند، این مردم لامذهب چه شوق و شعفی دارند و چه شور و شَغَبی [۴] می‌اندازند. به لطایف الحیل -که تشریح و تَفضیح [۵] نمی‌کنیم - خود را در متن و حاشیه مجلس ورود داده، با هزار امیدواری به مساعدت مجلس با خیالات خبیثه خودشان، مشغول کارند و می‌گویند مجلس را ما برپا کردیم و شب و روز به تفتین [۶] در مابین رؤساء ملت و شَقٌ عصای [۷] امت می‌گذرانند و به هر طرف که فریب آنها را خورد، خود را می‌بندند و نسبت به طرف دیگر جسارت و جرأت به هم رسانیده، هرزگی را که حربه واحده اینهاست، استعمال می‌کنند؛ مثل ذوات‌الرایات [۸] که به غمّازی [۹] و شطّاحی [۱۰]، رواج متاع خود می‌دهند. الحمدلله که لامذهب‌های روزگار به من دشنام می‌دهند و بابی‌های معلوم الحال با من دشمنی می‌کنند. پناه می‌برم به خدای تعالی از اینکه این سنخ مردم، مرید من باشند و از حزب و محارم من محسوب بشوند و به زبان و قلم اینها، اکمل ادیان را تنقیص [۱] کنم و در اَتمّ شرایع، طعن و طنز بزنم. باری، این فِرّق فاسده مفسده، همه بدانند که هیچ حیله و هیچ مکر برای آنها سود نخواهد بخشید و هیچ‌کس بساط شریعت مقدسه محمدیه را نمی‌تواند برچید. ای بسا آرزو که خاک شده. مجلس دارالشورای کبری، اسلامی است و به مساعی مشکوره حجج اسلام و نُوّاب [۲] عامة امام، قائم [۳] شده و برای خدمت و معاونت به دربار دولت شیعه اثنی عشری و حفظ حقوقِ پیروان مذهبِ جعفری تأسیس گردیده است و ممکن نیست که آثار پارلمنت [۴] پاریس و انگلیس بر آن مترتب گردد و قانون آزادی عقاید و اقلام [۵] و تغییر شرایط و احکام از آن گرفت و بر افتتاح خمّارخانه‌ها [۶] و اشاعه فواحش [۷] و کشف مخدّرات [۸] و اباحه منکرات [۹] نایل‌گردید. هیهات تَضربُ بالحدیدِ البارد [۱۰]. در زاویه مقدسه حضرت عبدالعظیم به طبع رسید **پاورقی‌ها:** [۱] کافه انام: عموم مردم [۲] سیدعلی محمد شیرازی (۱۲۳۵ - ۱۲۶۶ ق)، معروف به باب، رهبر بابیان وی در شیراز به دنیا آمد و در آنجا و بوشهر تجارت می‌کرد. سپس به تحصیل علوم دینی پرداخت و نزد سید کاظم رشتی درس خواند. پس از مرگ رشتی، دعوی بابیت و سپس مهدویت کرد و در مدتی اندک ۱۸ نفر به او گرویدند که به «حروف حی» موسومند. بابی‌ها در مازندران و زنجان شورش‌هایی برپا کردند که همگی سرکوب شد. سرانجام به دستور میرزا تقی خان امیر کبیر، مجلس مناظره‌ای در تبریز میان باب و علما برپا شد که باب محکوم گردید و متعاقب آن، علما حکم به قتل او دادند. کتاب بیان، اثر معروف اوست. [۳] جماعت... فرنگی‌مآب: منظور افراد و گروه‌های غربزده لیبرال است. [۴] شغب: فساد، غوغا [۵] رسواسازی، بازگوکردن عیوب و نقایص [۶] فتنه‌انگیزی [۷] شق عصا: اختلاف افکنی، ایجاد اختلاف [۸] زنان بدنام عرب جاهلی که پرچم بر سر خانه خود نصب می‌کردند تا شناخته شوند. [۹] آشکار کردن راز، در اصل: غمّاشی [۱۰] بی شرمی، بی ادبی و شوخی [۱] کوچک شمردن [۲] جمع نائب: نمایندگان [۳] استوار [۴] مجلس، پارلمان [۵] جمع قلم [۶] شرابخانه [۷] اشاعه فواحش: گسترش منکرات [۸] کشف مخدرات: بی حجابی زنان [۹] اباحه منکرات: جایز دانستن منهیّات و محرّمات [۱۰] هیهات... البارد: افسوس که آهن سرد می‌کوبی.