معتمد این است‌که جایز است آموختن آداب حرب از کفار و جایز نیست ایذای مسلمین، به ضرب و شتم و تسلط دادن کفار بر ایشان برای آموختن آداب حرب، مگر در صورتی که امر جهاد موقوف بر آن باشد. و معتمد این است که پوشیدن لباس‌کَفَره برای دفع هاجِمین [۲] آنها جایز است؛ در صورتی که دفع آنها موقوف بر آن باشد؛ اما با عدم توقف، اولی ترک آن نیست. و معتمد این است که جایز است استعانت در این مقاتله، از اهل ذِمّه [۴] و اهل شرک، که ایمن از حیله آنها باشد، و اَقْرَب [۵] آن است که اگر دفع کفار هاجمین، موقوف بر این استعانت باشد، واجب است استعانت. و اگر استعانتی که واجب باشد، موقوف باشد بر اعانت مال به کفار، واجب است اعانت. و اگر استمداد از آنها، موقوف به ارتکاب امور حرام باشد و مقاتله موقوف به استمداد از آنها نباشد، بلااشکال ارتکاب امور مذکور، مباح نمی‌شود. معتمد این است که مسلمانانی که کفار بر ایشان هجوم آورند -اعم‌اند از اینکه شیعه اثنی عشریه باشند یا مخالفین [۶] و اختصاص به شیعه اثنی‌عشریه و مؤمنین ندارند - پس هرگاه کفّار هجوم آورند به مخالفین و داخل شوند به دیار آنها، مانند قسطنطنیه [=اسلامبول] و شام و مکه و مدینه و امثال اینها، واجب است شیعه اثنی‌عشریه را به سبب حفظ اسلام، دفع کَفّره هاجمین و اعانت مسلمین مخالفین؛ و احتمال الحاق نَواصب [۷] و خوارج در غایت قوّت است [۸]. جایز است استعمال آلات لهو، و حرام است در صورتی که مقاتله و دفع [ از ] اسلام، موقوف بر آن نباشد. **پاورقی‌ها:** [۱] معتبر، شایسته اعتماد [۲] حمله‌کنندگان [۳] در اصل: است. [۴] اهل ذِمّه: پیروان ادیان الهی صاحب کتاب که با حکومت اسلامی تعهداتی دارند و در مقابل آن جزیه می‌پردازند. [۵] محتمل‌تر [۶] منظور اهل سنت هستند. [۷] جمع ناصِب: کسانی که امیرمؤمنان، علی بن ابیطالب (ع) و خاندان او را دشمن دارند. [۸] منظور آن است که احتمال فراوان دارد ناصبی‌ها و خوارج نیز ملحق به مخالفین (اهل سنت) شوند؛ یعنی اگر آنها و بلادشان مورد هجوم کفار قرارگیرند به احتمال قوی باید شیعیان به کمک آنها (نواصب و خوارج) بشتابند.