این معاهده، اتحادنامه سرداران عظام جنوب ایدهم الله تعالی از شُعَب و فروع همان اخوت و اتحادی است که حضرت خاتم‌النبیین (ص) فیمابین اصحاب کرام خود استوار فرموده [است]. مادامی که این اخوت و اتحاد دینی محفوظ بود، رونق و شکوه عزت و اعتلای اسلام روز به روز افزون بود و اختلال اساس آن اخوت و اتحاد، مسلمانان را به این حالت حالیه رسانیده، مصداق تَخافُونَ اَن یتَخَطَّفَکُمُ الناس نموده است. وطن عزیز ما مسلمانان ایران را لگدکوب حملات ظالمانه اجانب، و حقوق ملیّه بلکه بشریمان را پایمال تاخت و تاز ستمگرانه آنان نموده، به کمال نخوت و غرور از شمال و جنوب حمله آورده، اساس امنیت مملکتمان را منهدم و هر روزی یک دست‌اندازی و لگدکوبی تازه‌ای را دارند و آنچه به حق‌پرستان و نوع - پروران عالم هم تظلم می‌شود، به جایی نمی‌رسد. لهذا بر تمام امرا و سرداران و رؤسا و خوانین عشایر و ایلات و قاطبه رجال باشرف ایران جنوباً و شمالاً و غرباً [و شرقاً] واجب است اندکی به حال اسف اشتمال سایر رجال بزرگ اسلام که به واسطه نفاق داخلی و اغراض شخصیه و رفع ید از این اخوت دینیه و تحفظ نداشتن بر نعمت شرف استقلال و حقوق وطنیه و ملیّه، موهبت عظمای استقلال خود را از دست دادند و در تحت اسارت و فشار اجانب به حالتی اذل [۲] از بنی اسرائیل در قوم فرعون گرفتارند، عطف نظری نموده، از روزگار سیاه آنان عبرت بگیرند و تا فرصت از دست نرفته، عقد اتحاد و اتفاق به مواد ششگانه متن را مستحکم و این حِصن [۳] محکم را استوار و به یک غیرت دین‌پرستانه و حمیّت وطن‌خواهانه، عصمت و ناموس اعظم دین و وطن را از این مهالک مستخلَص [۴] و حقوق بشریه و ملیّه و وطنیه خود را استنقاذ [۵]، و نعمت شرف استقلال را که نیاکان تا به امروز دست به دست داده نگاهداری نموده، به رایگان از دست ندهند. ننگ و عار و حس ملیت نداشتن و شرف قومیت نشناختن را خود روا ندارند، و این لکه منحوسه تاریخیه را از نتایج بی‌حسی خود در صفحات تاریخ عالم به یادگار نگذارند، ان شاءالله تعالی. ثَبَّتَ الجَمیعَ بالقَول الثّابتِ وَ جَعَلنا مِن «الذِینَ یقَاتِلُونَ فِی سَبیلِهِ صَفّا کَانَهُم بُنیانٌ مَرصُوصٌ». و لا حول و لا قوه ألا بالله العلی العظیم، و السلام علیکم و رحمه الله. **پاورقی‌ها:** [۱] انفال، ۲۶: و همواره می‌ترسیدید که مردم شما را بربایند. [۲] خوارتر [۳] پناهگاه، قلعه [۴] رها [۵] نجات دادن. در اصل: استفاده