چون کفار فجار قصد مسلمانان کرده، اراده کنند به استیلای بلاد و قتل و اَسر اولاد و احفاد[۱] و نهب و غارت اسباب و اموال و هتک عِرض و ناموس ایشان، و منظور آنها برطرف ساختن شعایر اسلام و ارتکاب امور شنیعه[۲] در میان مسلمانان باشد، بر همه مسلمانان، جهاد واجب است بالاتفاق به وجوب کفایی نه عینی. حتی بر انثی[۳] و اَعمی[۴] و مریض و عبد و غیر ایشان از کسانی که قدرت داشته باشند به جهاد، چه قریب باشند چه بعید[۵]، بلکه واجب است بر هرکه علم به هم رساند و قادر باشد که به جهاد رود؛ و تارِک[۶] آن، گناهکار و آئِم[۷] است و از عدالت خارج، مگر آنکه علم یا ظنّ به هم رسد که جمعی به جنگ رفته و کفایت به عمل آمده و احتیاج به دیگران نیست. و صرف مال در امر جهاد، بر کسی‌که مُستجیب[۸] باشد، اجر و ثواب آن عظیمه و بیشتر است از سایر مستحبات، مانند زیارات و نقل اموات به روضات مقدسه[۹] و دیگر خیرات و مبرّات. و شکی نیست که ایثار مال در بعض مواقع، بر بعضی اشخاص واجب می‌شود و بر کسی که واجب شود صرف مال به جهاد، صحت صرف آن در اعمال مستحبه، معلوم نیست. **پاورقی‌ها:** [۱] اَسر اولاد و احفاد: اسیر کردن فرزندان و فرزندزادگان [۲] زشت [۳] زن [۴] کور [۵] چه قریب باشد، چه بعید: چه نزدیک باشد و چه دور [۶] ترک‌کننده [۷] مجرم [۸] قبول‌کننده، اجابت‌کننده. [ در اصل: مستحب] [۹] روضات مقدسه: مرقدهای مقدس، آستانه‌های مقدس * احکام الجهاد، ص ۳۱۵.