در عرض این سه سال، روی آذربایجان نخندیده و امنیتی ندیده است. تجار از پا افتاده و مالشان حمل و نقل قره‌جه‌داغ و آن صفحات شده [۱]، اگر چه شعر رکیکی است اما می‌توان گفت: ز سوداگران، یک «گری» مانده است ز اوضاع حجره «دری» مانده است نه فروشنده هست نه خریدار، نه متاعی باقی است نه بازار، نمی‌دانم با این حالت افسردگی و استیصال که اهالی این ولایت را از ملاک و تجار و کسبه و نوکر باب [۲] تا آحاد افراد زارع و رعیت گرفته چه تدبیری باید کرد؟ البته خواهید فرمود که: علاج این کارها در دارالشوری شده و اعضای محترم و وزرای فخام فکری بسزا در این باب‌ها خواهند کرد. با وجود این، تکلیف در عرض و اظهار بود. تا چه کند رأی جهان‌آرایت. ثانیاً، مراعات حال اشخاصی است که در این توده خاکستر، عمری بسر برده و با خاک‌نشینان اهل این ولایت، سینه را آماج خدنگ بلا و مصائب نموده و به انتظار صبح سعادت، شب را به روز آورده‌اند که حقوق این اشخاص ادا نشده و امروز موقع این است که در حق آنها بذل مرحمتی شود. **پاورقی‌ها:** [۱] از ولایات آذربایجان [۲] نوکر باب: کارمند دولت