همچنان ابری از رحمت و بخشندگی آفریدگار، بارانی سیل‌آسا بر مزارت می‌بارد. جریان تندی از آن بارش، استخوانت را آبیاری می‌نماید و هر صبح و شام مزارت را می شوید. آن استخوان‌ها را که می‌رود پرواز گیرد و به سوی عرش خداوند راه جوید. استخوان‌هایت خواستند همراه روحشان به سوی مینوی بهشت رهسپار شوند، اندکی فرا رفتند اما دیدند نمی‌توانند پرواز کنند و قوانین ازلی الهی تغییر ناپذیر است. روح پر می‌گشاید و صعود می‌کند، اما استخوان فرود می‌گیرد، چون آیه‌ای که فرود آید. تو آن روز که دیگران به پروردگار «محمد» کافر گشتند، ایمان آوردی و به راه خدا به شدت پایداری نمودی، درست مثل کسانی که به پروردگار موسی ایمان بستند و زندگی دنیا و بهره‌وری از آن را ناچیز دیدند. به زندگی پشت پا زده، مرگ را استقبال نمودند تا از درختان به دار آویخته شدند، اما یادشان جاودان ماند. زیرا یادگارهای آدمی هر چند روزگار بدکردار خود آنها را از بین ببرد، جاودان می‌ماند. تو فضل الهی را دین محمد یافتی و جز آن را کفر و بیراهه و بیهوده شناختی. تو را به دار آویخته، خفه کردند، نه از آن جهت که دشمن شخصی‌ات بودند، بلکه خواستند با کشتن تو، بانگ تکبیر را خفه کنند. به دین متین و مبین چنگ آویخته داشتی و چون منصرفان کافرکیش روی از آن برنتافتی. روز آزمایش و گرفتاری فرا رسید و تو امتحان خوبی دادی و ایمانت از بوته آزمایش، خالص بیرون آمد. مثل شمشیر پولادین اصیلی که از نیام برآید و به دست دلیری به اهتزاز و چرخش در آید. اگر آن شمشیر را بر صخره زند دمش هیچ کُندی نگیرد و بُرش خویش از دست ندهد. در برابر پیشامد روزگار، نه دلت به تزلزل درآمد و نه زبانت بند آمد. شبح مرگ به تو رخ نمود و رو به رویت به حال حمله در آمد اما تو خم به ابرو نیاوردی. نیکوکار پرهیزگار خدا ترس هر چه بگوید به گوش اوباش و نابخردان نخواهد رفت. مرد دلیری که مرگ، خود را به او نزدیک می‌کرد و او اندک هراسی به دل راه نمی‌داد. تو یقین داشتی که آنان تو را خواهند کشت، جام بیدادشان را چون عسل نوشیدی. هر که پناهش خدا باشد و آیین حق مایه تمسک و عهده‌دارش، چنین خواهد بود. درود خدا بر سرسخت و مقاومی چون تو، بر فروتن بند ناپذیری که در راه حق نرمخو است. **پاورقی‌ها:** * شهیدان راه فضیلت، ص ۵۱۹، ۵۲۰.