از بدو مذاکره، این مطلب که باید با تهران مذاکره شود و هیئتی از باسمنج بیاید یا از تبریز برود، ارباب حل و عقل می‌خواستند که اظهار قوت کرده و کاری نکنند که موجب توهم این بشود که گویا ملت اظهار ضعف می‌نماید، و بهانه می‌آوردند: اگر از تبریز هیئتی برود، دولت اشاعه خواهد داد که ملتیان[۱] به پناه آمده‌اند. جوابی که من می‌دادم این بود که به انجمن سعادت اسلامبول تلگرافی بشود و آنها به تمامی روزنامه‌ها ابلاغ نمایند که این اقدام، محض مذاکره مطلب است نه ملاحظه دیگر. و در این ایام که من تلگراف می‌کردم، حقیقتاً سایرین مطلع بودند ولی دخالت نمی‌کردند و من بالشخصه مذاکرات می‌کردم. حتی در مجلس هجدهم ربیع‌الاول گفتم که من خودم به این صرافت افتاده‌ام و از شاه این تلگراف آمد ...، و اخبار من به شما محض اطلاع است، و گرنه شما مرا نمی‌فرستید و من خود را فرستاده ملت نمی‌دانم و شما به همین مضمون به اطراف و اسلامبول نیز تلگراف بکنید. **پاورقی‌ها:** [۱] مشروطه‌خواهان