ما از آن وقت که نجف بودیم و این قضیه واقع شد[۱] تا وقتی که پاریس رفتیم و بعد هم به ایران آمدیم، دنبال این قضیه بودیم. آقای صدر در ایران متولد شده است و ایرانی است، با من سوابق زیاد دارد و بعد از اینکه ایرانی است، رفته است به لبنان؛ و ما [به او] علاقه داریم؛ هم به این که ایرانی است و هم به این که در لبنان رئیس مجلس شیعی بوده است. علاقه داشتیم به این که این معما را حل بکنیم و مکرراً با لیبی اتصال پیدا کردیم. بلکه آقای قطب‌زاده را یک دفعه فرستادیم به لیبی دنبال این مطلب. و بعد هم که اینجا آمدیم[۲]، هم سفیر لیبی که آمد پیش من، راجع به این مسئله صحبت کردم و هم نخست‌وزیر [لیبی] که آمد، حل این معما را از ایشان خواستم. و مع‌الأسف تا کنون برای ما این معما حل نشده است. امیدوارم که با کوشش دولت ایران و سایر اقشار علاقمند به اسلام، این معما حل بشود.[۳] و و د آن چیزی که همه مطالب را آسان می‌کند این است که ما و ملت ما و آقای صدر (سلّمه الله تعالی) به دنبال [تحقق] مکتب، یک گرفتاری پیدا کردیم. وقتی که مسئله، مسئله وظیفه است، وظیفه ما این است که برای اسلام خدمت بکنیم و در این وظیفه، اگر هر مقداری که موفق به اجرای آن اموری که در نظر داریم بشویم، این یک خیری است فوق اصل خیر؛ و اگر موفق نشویم، اصل خیرش که عبارت از این است که ما در راه خدمت به اسلام و مکتب هستیم؛ آن، جایی نمی‌رود. آقای صدر را، که من سال‌های طولانی دیده‌ام، بلکه باید بگویم من بزرگ کردم ایشان را، من فضایلشان را می‌دانم و خدمت‌هایی هم که بعد از آن که به لبنان رفته‌اند کرده‌اند، آن را هم می‌دانم و آنچه که لبنان احتیاج به ایشان دارد، باز آن را هم می‌دانم. من امیدوارم که ان شاء الله، ایشان برگردند به محل خودشان و مسلمین آنجا از ایشان استفاده کنند. همین حالا هم که می‌گویید، شواهد داریم که در لیبی هستند، همین امر، در راه خدمت به مکتب و خدمت به اسلام است. این هم برای ایشان عبادت نوشته می‌شود. برای ماها هم این اموری که واقع می‌شود، باید سهل باشد، از باب اینکه در راه اسلام است. این، هم مایه افتخار شماست و [هم] خانواده آقای صدر که یک فرد لایقی که خدمت می‌کرد، در راه خدمت گرفتاری‌ای پیدا کرده است. من امیدوارم که این گرفتاری زود سر بیاید و من دعا به ایشان می‌کنم و خواهم کرد و امیدوارم که زودتر ان شاء الله، ایشان خلاص بشوند و برگردند. من از خدای تبارک و تعالی مسئلت می‌کنم که ما و شما را دلخوش کند به این که ایشان برگردند پیش ما و به خدمت خودشان ادامه بدهند. ان شاء الله، خداوند به همه عائله ایشان در این فراق صبر بدهد و چشم همه را به وجود ایشان ان شاء الله روشن کند تا ایشان برگردند و به خدمت به مکتب موفق بشوند و شیعه‌های لبنان هم از وجود ایشان استفاده بکنند، بلکه همه مسلمان‌ها، ان شاء الله. و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته.[۴] **پاورقی‌ها:** [۱] اشاره به ربودن امام موسی صدر پس از سفر رسمی به لیبی در ۹ شهریور ۱۳۵۷ است. [۲] منظور، بازگشت به ایران در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ است. [۳] صحیفه امام، ج ۷، ص ۱۹۸. تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۳۵۸. [۴] صحیفه امام، ج ۱۳، ص ۱۶۶ - ۱۶۹، تاریخ ۶ شهریور ۱۳۵۹.