بسم الله الرحمن الرحیم انّ ربّک لبالمرصاد [۱] این روزها، جهان شاهد حوادث بسیار وحشتناک و تأسف‌آوری است که وجدان بشریت و فطرت پاک انسان‌ها شرمنده از این جنایات است. آیا می‌شود گروهی خود را انسان بنامند، اما نسبت به همنوع خود این همه جنایات مرتکب شوند؟ خشونت و درنده‌خویی تروریست‌ها از یک طرف؛ و از سوی دیگر، سکوت جهانیان و دولت‌ها و مجامع باصطلاح حامی حقوق بشر، موجب تعجب و شرمندگی است! اعتماد به گروهی که سابقه شرارت و قتل و آدمکشی آنان بر همه جهانیان روشن است، اشتباه بزرگ و غیرقابل جبرانی است! اینجانب بنا بر وظیفه دینی و انسانی خود، به همه دولت‌ها و مراکز بین‌المللی به ویژه سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی و دولت جمهوری اسلامی ایران، هشدار می‌دهم که نسبت به این وحشیگری‌ها و شهادت تعداد زیادی از مظلومین در افغانستان و آواره‌گشتن هزاران نفر از مردم؛ اعم از زن و مرد، پیر و جوان و کودک، واکنش جدی نشان دهند تا جلوی تجاوزها گرفته شود. به یقین، سکوت امروز آنها موجب پشیمانی و ندامت در آینده است. و السلام علی من اتبع الهدی. قم، سوم ذی الحجه ۱۴۴۲ - لطف‌الله صافی **پاورقی‌ها:** [۱] سوره فجر، آیه ۱۴: همانا پروردگارت در کمینگاه است.