وقتی برترین آرزوها برای کشور محقق شود و به بالاترین درجه استقلال دست یابد، تو را به عنوان رهبری حکیم و رئیسی زعیم، فراخواهد خواند. کشور، گمان می‌کند که روزگار با او سر ستیز دارد و تمام توان خود را برای به تنگنا انداختن آن به‌کار گرفته است؛ به ویژه جنوب کشور که به وضعیت نابسامان سیاست و سستی رهبر فرزانه می‌نگرد. شرایطی است که صبر را از صبور می‌گیرد و چه افکار پریشانی که به بار نمی‌آورد. مصیبت جبل‌عامل و خون‌هایی که در آنجا ریخته شد، فعلاً برای ما کافی است. چه ناله‌ها که در آنجا به آسمان رفت و چه کودکانی که ترس، وجودشان را فراگرفت. تروریسم، باعث نابودی کِشت و کار مردم شد. این کوه[۱] که مانند مرزبانی از مرزهای کشور دفاع می‌کند، تاوان دفاع از کشور را با خون خود می‌پردازد. این کوه سربلند، از جانب کسانی‌که در طول تاریخ دچار خواری و رسوایی بودند، دچار خواری و رسوایی شده است! به‌گونه‌ای با این کوه رفتار می‌شود که گویا شریک جرمی است که باید با سختی و غرامت، جبران مافات کند. ای رئیس‌جمهور لبنان! آیا این شعر شاعر جبل‌عاملی را نشینده‌ای که این مصیبت را چنین وصف کرده: بر «صَلحه» ناله می‌کنم و ای کاش / ای «حوله»! از ناراحتی برایت می‌مردم روزگار، جوانان نورسیده‌ات را / پرپر می‌کند و از ریشه می‌خشکاند هرکس هم که نجات یافته است / زمین، فرش او و آسمان، سقف بالای سرش شده است[۲] اگر آزادگی نبود، غیرستمگرانه می‌گفتم / باران اول سال، مَشک سال‌های گذشته را پر کرده است![۳] اگر توانِ حمایت ندارید، توان همدردی هم ندارید؟ اگر احقاق حق نمی‌کنید، چرا مسؤلیت پذیرفته‌اید؟ هرگاه به جبل‌عامل سلام دادید، بگویید: سلام بر تو و سلام بر لبنان! **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، جبل‌عامل است. [۲] یعنی آنهایی هم که نجات یافتند، بی‌خانمان شدند. [۳] اشاره به کینه‌های تاریخی است.