بسم الله الرحمن الرحیم ناگزیر بر آنم برای کنترل و کوتاه کردن احساسات و مواضع و مطالب، آنها را بنویسم. در روز عروج ملکوتی تو به سوی پروردگارت، آن هم از همان راهی که به آن عشق می‌ورزیدی و با اراده و اشتیاق تمام آن را انتخاب نمودی تا همه کربلای ما در تو خلاصه شود: آری گویی تو، همان حسینی بدون سر و عباسی بدون دست، و علی‌اکبری با اندام پاره‌پاره؛ و گویی حسین کوچک تو کودک شیرخواره کربلاست اما این بار نه برای آن که گلوی او از گوش تا گوش دریده شود؛ نه، که پاره‌های تنش با جسم قطعه‌قطعه تو در هم آمیزد و گویی همسر و رفیق راهت «ام‌یاسر»، زینت است تا فریاد انقلاب تو باشد، اما نه برای سخن گفتن با کلمه و اشک، بلکه برای ضجه زدن با خون در زمانی که دیگر «کلمه» هیچ ارزشی ندارد. این منطقی است که از همه منطق‌ها قوی‌تر است در زمانی که دیگر کلمه، هیچ ارزشی ندارد و گویی کاروان بمباران و ویران شده تو خیمه‌های سوخته ابا عبدالله است در میان صحرا. اما تو خود در میدان نبرد همان حسین فرماندهی! همان حسین انقلابی در مبارزه با ظلم و طاغوت! همان حسینی که زیر بار هیچ ذلت و ننگی نمی‌رود! ولی تو عباس هم هستی! عباس ایثار، عباس وفا، عباس اخلاص برای انقلاب و رهبر، تو ای مولای من، کربلا را با تمام ابعادش در خود خلاصه کرده‌ای از ... تا روش ... تا فاجعه و مصیبت ... مقاومت تا حماسه ... صدای تو همیشه و با شجاعت تمام بلند بود تا جامعه را خطاب قرار دهد و با آن از دشمن اسرائیلی سخن بگوید، از شیطان بزرگ، از دست‌درازی‌ها و تهدیدها، از درنده‌خویی و وحشی‌گری، از نژادپرستی و دشمنی با انسانیت. امروز صدای تو، در حالی که با خون و زخم‌هایت در هم آمیخته است، در گوش‌ها و قلب‌ها باقی می‌ماند تا شاهدی باشد بر همه گفته‌هایت. امروز با تو عهد می‌بندیم که صدای انقلابی تو را به گوش همه ملت‌های مستضعف جهان برسانیم و گوشه‌گوشه زمین را با خون تو آبیاری کنیم تا از آن مقاومت و انسان‌های مجاهد بروید. به دیدار خداوند عشق ورزیدی و او نیز دیدار تو را دوست داشت. سفر را پیش انداختی و آرزویت را تحقق بخشیدی. خوشا به حالت که در جوار الهی جای گرفتی، گوارایت باد دیدار رسول و خاندانش. گویی عالم ملکوت اعلی حال و هوای دیگری دارد، همه در مراسم استقبال اویند. این سید عباس است که از آغوش پیامبری به آغوش پیامبر دیگری منتقل می‌شود، و از علی (ع) به جده‌اش زهرا، حسن، حسین و ائمه اطهار و سپس به آغوش امام خمینی (ره) می‌رود و شهید صدر[۱] و شیخ راغب ... کاروان شهدای «مقاومت اسلامی» و حزب‌الله برای استقبالی عظیم آماده می‌شود. گوارا باد بر تو ای «ابوحسن بجیجی» و ای «رضا شاعر» و «احمد شعیب» و «حاج جواد» و «احمد قصیر» و «اسعد برّو» و همه شهدا. بشتابید که محبوبتان در راه است و پیام‌های همه دوستانتان را با خود به همراه دارد؛ دوستانی که هنوز منتظرند و عهد و پیمان خود را تغییر ندادند و نخواهند داد.[۲] ای برادران! این جنایت ددمنشانه، شاهد دیگری است بر نژادپرستی و درنده‌خویی این دشمن صهیونیست که آن را به سلسله تعرضات وقیحانه به خانواده‌ها، روستاها و شهرها و مقدساتمان اضافه می‌کنیم. شاهد دیگری است بر دسیسه‌چینی قدرت‌های استکباری در جهان و دلیلی بر این که آنها مسئول اصلی این جنایت‌ها هستند. او الگویی است برای همه مردان شهید، و ام‌یاسر الگویی برای همه زنان شهید، و حسین کوچک سمبلی از همه کودکان شهید و این خانواده مظهر تمام خانواده‌هایی است که در سرزمین اسلامی‌مان، از ظلم و ستم رنج می‌برند. ما اسرائیل و ایالات متحده امریکا را مسئول این کشتار خونین می‌دانیم. امریکا مادر اسرائیل و بزرگترین پشتیبان اوست، بنابراین مسئول همه کشتارها، خرابی‌ها و آوارگی‌هایی است که اسرائیل به بار آورده است. همه می‌دانند که اگر پشتیبانی غرب و امریکا نباشد، اسرائیل خود توانی برای باقی ماندن در منطقه ندارد. هدف آنان از ترور دبیرکل ما، حضرت حجت‌الاسلام سید عباس موسوی، این بود که روح مقاومت را در ما از بین ببرند و اراده جهاد را در ما بخشکانند، اما خون او تا ابد در رگ‌های ما خواهد جوشید و عزم ما را بر پیمودن راه، و شور و هیجان‌مان را در ادامه طریق دو چندان خواهد کرد. شهادت دبیرکل حزب‌الله دلیلی است بر اوج رشد و عظمتی که جنبش حزب‌الله در لبنان به آن دست یافته و دلیلی است بر اخلاص در اهداف الهی و هماهنگی رهبری حزب با اعضای آن و تلاش بی‌وقفه و حضور رهبری در صحنه و وفاداری حزب به هدف و ملت، و آغازی است بر یک دگرگونی بزرگ روحی و معنوی جهادی که هیچ کس انتظار آن را ندارد، حتی کسانی که آن شهید بزرگوار را ترور کردند. ما در حالی با شهید بزرگوارمان و همسر و کودک او وداع می‌کنیم که با روح پاکش و امت اسلامی و ملت مظلوم‌مان پیمان می‌بندیم که راه او را ادامه دهیم و روش او را، که همان نهج خمینی و خامنه‌ای است، پی گیریم و تأکید می‌کنیم اصول و مبانی همان اصول و مبانی، است و به هیچ عنوان از آن کوتاه نمی‌آییم حتی اگر ما را قطعه‌قطعه کنند و وحشیانه‌ترین کشتارها را در مورد ما انجام دهند. - امریکا دشمن اصلی ملت و شیطان بزرگ باقی خواهد ماند ...؛ - اسرائیل، به نظر ما، غده‌ای سرطانی باقی خواهد ماند که باید نابود گردد و رژیمی ساختگی است که باید ریشه‌کن شود، حتی اگر همه قدرت‌ها آن را به رسمیت بشناسند؛ - ولیّ‌فقیه، آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر، امام، آقا و مولای ما در جهاد و صبر و اراده باقی خواهد ماند؛ - اسلام ناب محمدی، اندیشه، دین، راهنما و مرشد ما باقی خواهد ماند که به آن افتخار می‌کنیم و همگان را به سوی آن می‌خوانیم و به خاطر آن جهاد می‌کنیم؛ - مقاومت اسلامی تنها راه حل و پاسخ همیشگی ما باقی خواهد ماند؛ - مقاومت، راهی است که هرگز از آن عدول نخواهیم کرد و معرکه‌ای است که حتماً آن را به مقصود خواهیم رساند، حتی اگر همه دنیا هم تسلیم شود؛ - مردم مظلوم‌مان در لبنان -که شهید بزرگوارمان به آنان عشق می‌ورزید -حقیقتاً ملت ما باقی خواهند ماند که به خاطر آزادی، عزت، کرامت، تحقق اراده آنان، برداشتن ظلم و محرومیت و برقراری امنیت و صلح حقیقی برای آنان کار و تلاش و فداکاری می‌کنیم. - و قدس همیشه در ذهن‌ها، هدف اول، آرمان نامحدود و عشقی سوزان به معراج شبانه حضرت رسول اکرم (ص) و قبله اول باقی خواهد ماند ...؛ - و فلسطین-همه فلسطین-فلسطین باقی خواهد ماند و جزء این امت اسلامی خواهد بود و حتی از یک دانه سنگریزه آن هم چشم‌پوشی نخواهیم کرد؛ - این جنبش جهادی، دست یاری دراز کرده است به سوی همه نیروهای لبنانی، عربی و اسلامی که خطر این دشمن را درک، و از این امت دفاع می‌کنند؛ و در پایان در برابر بدن پاره‌پاره و روح پاک تو فریاد همیشگی‌ات را تکرار می‌کنیم: «ای قوم یهود! از سرزمین ما بیرون روید، شما نزد ما جایی ندارید، از همان راهی که آمدید برگردید، هیچ صلح و سازشی بین ما و شما وجود ندارد، آنچه هست جنگ است و مقاومت و زبان جنگ و گلوله. ما باقی خواهیم ماند و شما نابود خواهید شد، صبح سر زده است و هنگام آن شده که خورشید بدمد و امت، همه در راه خدا قیام کند.» - این دوران، دوران پیروزی مستضعفان بر مستکبران باقی خواهد ماند، دوران اسلام عزیز، دوران خمینی کبیر، هر چند کافران و طاغوت‌ها آن را خوش ندارند. و السلام علیکم ... **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، شهید سید محمدباقر صدر است. [۲] اشاره به بخشی از آیه ۲۳ سوره احزاب است: وَ مَا بَدَّلُوا تَبدِیلاً.