ما می‌دانیم که اگر همه دست روی دست می‌گذاشتیم و منتظر استراتژی‌عربی واحد می‌ماندیم، در حال حاضر اسرائیل کماکان در جنوب و پایتخت لبنان بود. اگر مقاومت لبنان نبود، در حال حاضر اسرائیل بر این کشور حاکم بود و جوانان لبنانی نیز در زندان‌ها بودند. بیشتر کشورهای عربی که ما را «گروه تروریستی» خوانده‌اند، ارتباطی با مقاومت ندارند؛ نه ارتباط مالی و نه سیاسی، به استثنای سوریه. آنچه که کشور را حفظ می‌کند ارتش، ملت و مقاومت است. کسانی‌که انتظار دارند «اتحادیه عرب» یا اجماع عربی مانع تجاوز اسرائیل علیه لبنان شوند و یا از لبنان دفاع کنند، در اشتباه هستند. در جنگ ۳۳ روزه در سال ۲۰۰۶ از اتحادیه عرب و کشورهای عربی درخواست نکردیم که برای کمک به لبنان و مقاومت وارد عمل شوند. آنها نه تنها کمکی نکردند بلکه علیه مقاومت اقدام کردند و همین مسئله درباره جنگ صهیونیست‌ها علیه غزه نیز تکرار شد. ضمانت وجود چنین سازمان‌هایی، حمایت از اسرائیل و بقای آن است. این مقاومتی که امروزه به تروریستی بودن متهمش می‌کنند؛ همانی است که کرامت و عزت عربی را به برخی از کشورهای عربی بازگرداند. از کسانی‌که درباره «شرافت هویت» و «حقوق عربی» سخن می‌گویند، می‌خواهم این سؤال را مطرح کنم که چه کسی به اندازه اسرائیل به عربیت، ملت عرب و ارتش‌های عربی اهانت کرده است؟ هنوز اشغال سرزمین‌های فلسطین ادامه داشته و کشتار مردم مسلمان استمرار دارد و تجاوزات صهیونیست‌ها به مسجدالاقصی هرروزه شده است. در طی ۶۷ سال گذشته چه کاری انجام دادید و اکنون چه می‌کنید؟ هر نظام یا ارتشی که آماده نبرد با اسرائیل شد، رژیم سعودی \[برای انحراف افکار مسلمانان\]، از \[موضوع\] شیعه و سنی سخن گفت. آیا جمال عبدالناصر شیعه بود یا ملت فلسطین شیعه هستند؟ حزب‌الله لبنان محبوبیت خود و قداستش را در میان مردم جهان عرب از اتحادیه عرب به دست نیاورده و تمام انتقادات مردمی در جهان عرب از تصمیم اتحادیه در تروریستی معرفی کردن حزب‌الله، ناشی از همین امراست. **دفاع حزب‌الله از آبروی مسلمانان بوسنی** در زمان جنگ بوسنی دو دیدگاه در لبنان وجود داشت: عده‌ای که از سوی عربستان هدایت می‌شدند - و البته به هیچوجه نماینده اهل‌سنت نبودند - اعتقاد داشتند که باید انتقام \[نسل‌کشی\] بوسنی را از مسیحیان لبنان گرفت و پس از آن نیز چندین اقدام خرابکارانه و تجاوزکارانه انجام دادند. اما گروه دومی نیز بود - که تفکر مقاومت محسوب می‌شد - و آنها به بوسنی رفتند. ما سلاح و پول آنچنانی نداشتیم، اما «حاج علاء» و دوستانش به بوسنی رفتند و در آنجا به نبرد پرداختند و ما شهدای بسیاری را در بوسنی تقدیم کردیم. آیا این تروریسم است؟ ما برای دخالت در تصمیمات سیاسی به بوسنی و هرزگوین سفر نکرده بودیم، بلکه براساس اخلاق، دین و قانون برای کمک به مردم مسلمانی که هر روز قتل عام می‌شدند، رفتیم. چرا امروز حزب‌الله را متهم می‌کنند که مقاومت، طایفه‌ای است؟ آیا در بوسنی و هرزگوین شیعیان بودند که از آنها دفاع کردیم؟ مسلمانان آنجا اهل‌تسنن بودند و حاج علا که مراسم امروز، مناسبت گرامیداشت شهادت اوست، خانواده، مقاومت و سرزمین خود را به سمت بوسنی و هرزگوین ترک کرد تا از آبروی برادران مسلمان در آن کشور دفاع کند. با این وجود آیا ما طایفه‌ای عمل می‌کنیم؟ حزب‌الله لبنان برای کمک به مردم عراق وارد این کشور شد نه دخالت اِشکال ورود حزب‌الله به عراق، چیست؟ حزب‌الله برای مقابله با چه کسی به عراق رفته است؟ برای مقابله با داعشی‌ها که همه دنیا آن را گروه تروریستی می‌دانند. آیا باید برای این کار محکوم شویم؟ حزب‌الله لبنان برای کمک به ملت عراق (که به درخواست مرجعیت برای دفاع از خود و عتبات وارد عمل شده است) وارد این کشور شده و نیروهایش تحت فرماندهی نیروهای عراقی در حال نبرد با تروریست‌ها هستند. نیروهای حزب‌الله برای دخالت در امور داخلی عراق (همانند سعودی‌ها در اکثر کشورهای عربی) وارد نشده‌اند، بلکه برای کمک به مردم این کشور به عنوان وظیفه‌ای ملی، اخلاقی و دینی وارد عمل شده و این روند ادامه می‌یابد. امروزه چه کسی معادلات عراق را تغییر می‌دهد؟ مطمئنا خود مردم عراق. شما به رهبری آمریکا جمع شدید و یک ائتلاف تشکیل دادید، باید پرسید تاکنون چه کاری توانسته‌اید انجام دهید؟ حمایت حزب‌الله از مردم عراق در نبرد با داعش تروریسم نیست، بلکه شهامت عربی است؛ بدان معنی که هر فرد عرب برای دفاع از ملت و مقدساتش باید وارد عمل شود و کسی‌که چنین نکند شهامت ندارد. خشم عربستان از شکست در منطقه امروز، عربستان از لبنان خشمگین است. سؤال این است که چرا عربستان خشمگین است؟ یک بار قبلاً درباره این موضوع سخن گفتم و امروز نیز می‌گویم که من خشم آن کشور را درک می‌کنم؛ زیرا کسی که شکست می‌خورد، عصبی می‌شود و برای جبران شکست، هر کاری که از دستش بر آید، انجام می‌دهد. شما ببیند که عربستان در سوریه چقدر خشمگین است. ما با معارضان سوری درباره تمایل نظام سوریه به گفت‌وگو با آنها صحبت کردیم، اما معارضان رد می‌کردند. این عربستان بود که در آن زمان، بازی را مدیریت می‌کرد و یکی از امرای ارتش اردن جنگ و درگیری را هدایت می‌کرد و اموال و سلاح به دست تروریست‌ها می‌رساند. اما امروز بعد از گذشت پنج سال از آغاز بحران و درگیری سوریه می‌بینیم که اهداف عربستان و هم‌پیمانانش محقق نشده و این کشور شکست بزرگی متحمل شده است. آنها می‌خواهند پای ناتو و آمریکا را به این درگیری بکشانند و بر این باروند که آمریکایی‌ها در کنار آنها عمل خواهند کرد، اما نمی‌دانند که ایالات متحده همه جهان را در سناریوی خود به کار می‌گیرد. ما به دستور کسی به سوریه نرفته‌ایم؛ نه به امر ایران و نه به فرمان رهبری عالیقدر آن، بلکه ما خودمان تصمیم گرفته‌ایم که در سوریه باشیم. یمنی‌ها قبل از جنگ، به گفت‌وگوی سیاسی خود در صنعاء پایان داده بودند، اما عربستان تصمیم به حمله نظامی علیه یمن گرفت و هزینه‌هایی که آن کشور امروز پرداخت می‌کند، نتیجه جنگی است که علیه یمن به راه انداخته است. آیا در خانه سالمندان یمن «کفار» حضور داشتند که باید کشته می‌شدند؟[۱] این، منطق داعش است که به همراه نیروهای سعودی که زمین را در اختیار آن و القاعده قرار داده است، دست به این اقدامات جنایتکارانه می‌زند. آنها شکست خوردند و شکست خواهند خورد و این ملت یمن است که با مقاومت خود پیروز خواهد شد. عربستان در سوریه، یمن، لبنان و بحرین شکست خورده است. آنها ما را مسئول شکست‌های خود می‌دانند و البته در این مسئله اغراق می‌کنند، اما از آنها تشکر می‌کنیم. اگر مشخص شود که حزب‌الله مسئول شکست‌های سنگین عربستان در این کشورها است، این افتخار بزرگی در دنیا و آخرت برای ما محسوب می‌شود، اما آنها مبالغه می‌کنند. سعودی‌ها از ما عصبانی شدند و خشم‌شان کل لبنان را در بر گرفت، زیرا که می‌خواستند مردم لبنان نیز مخالف حزب‌الله شوند؛ اما مردم لبنان می‌دانند که طرح عربستان در سوریه براندازی دولت و گماردن دست‌نشانده خود در آن کشور است. در یمن نیز چنین است. **اقدام علیه عربستان در سوریه به نفع منافع لبنان است** اگر کسی جلوی داعش و النصره در سوریه نمی‌ایستاد، در حال حاضر، لبنان و مسیحیان و میانه‌روهای آن کجا بودند؟ باید گفت هر کس که در سوریه علیه عربستان اقدام می‌کند، به نفع منافع لبنان قدم برداشته است. قرار دادن نام حزب‌الله در فهرست گروه‌های تروریستی توسط «شورای همکاری خلیج فارس» و وزرای کشورهای عرب به همراه بیانیه شورای همکاری، بدون اجماع عربی و با مخالف الجزایر، لبنان، عراق و تونس به تصویب رسیده است. اقدام دولت تونس در عدم همراهی با این بیانیه، امری مهم و قابل اشاره است که ما واکنش بزرگ ملت و احزاب تونس و روزنامه‌نگاران را در ادامه اقدام رئیس‌جمهور و وزیر خارجه این کشور دیدیم. ما از مردم و رئیس‌جمهور تونس تشکر ویژه می‌کنیم که حقیقتِ این مطلب را به نمایش گذاشتند. ما از آنها چیزی نخواستیم و در جلسات حزب‌الله به این نتیجه رسیدیم که از کسی چیزی نخواهیم. **حزب‌الله همواره در میدان نبرد خواهد بود** اعتراضات و فریادهای مردم لبنان به تصمیم اخیر عربستان خیلی ارزش دارد و با تظاهرات میلیونی که در گذشته انجام می‌شد بسیار متفاوت است. امروزه هر کس علیه عربستان سخنی بگوید، باید تاوانش را هم پس بدهد؛ یعنی مخالفت با تصمیمات عربستان هزینه دارد و آنها به هیچ لبنانی یا عرب اجازه نمی‌دهند که حرفی بر خلاف میل‌شان زده شود. اسرائیل در دو موضع‌گیری جداگانه اعلام کرده که فرصت برای نزدیک شدن به کشورهای اهل‌سنتِ عرب به‌وجود آمده است. البته برخی دجال‌ها وجود دارند که می‌خواهند سخن مرا تحریف کرده و بگویند که من از هم‌پیمانی بین اهل‌سنت و اسرائیل سخن گفته‌ام. نه، من چنین چیزی نمی‌گویم. تحریکات مذهبی، شاید بتواند بین مسلمانان و مسیحیان یا شیعه و سنی لبنان اختلاف بیاندازد، اما هرگز منجر به عادی سازی روابط با اسرائیل نخواهد شد. ما همواره در میدان نبرد خواهیم بود، هرچند اتهامات نیز افزایش یابد، کلمه حق را علیه سلطان ستمگر، فریاد خواهیم زد.[۲] **پاورقی‌ها:** [۱] حادثه حمله افراد مسلح به خانه سالمندان یمنی در عدن که در آن ۱۶ نفر از جمله چهار پرستار زن هندی کشته شدند. [۲] اشاره به حدیث شریف پیامبر اکرم (ص) است که فرمود: اَفضَلُ الجهادِ، کَلِمَةُ حَق عِندَ سُلطانِ جَائِر: برترین جهاد، سخن حقی است که نزد سلطان ستمگری گفته شود.