بسم الله الرحمن الرحیم برادرانم! بزرگان امت! ما امروز در این شرایط حساس، بیش از هر زمان دیگر، نیازمند دست‌یازیدن به ریسمان اهل‌بیت و رفتار بر اساس راه ایشان هستیم. دو راه پیش روی ماست: یا عزتی بی‌پایان؛ یا خواری بی‌رحمانه. یا زندگانی آزادانه؛ یا پستی برباددهنده انسانیت! یا استقلال بدون وابستگی؛ یا به بردگی رفتنی مانند یتیمانِ بر سر سفره افراد بدسرشت! ای سلحشوران گرامی! خبر این همایش پس از اتمام مراسم، آسمان سوریه را در برخواهد گرفت و سرزمین‌های عربی را به پاسخ‌دهی برمی‌انگیزاند و پایتخت کشورهای دیگر را در می‌نوردد و چشمان جهان را به سوی شما خیره می‌گرداند؛ پس حواستان به کاری که امروز انجام می‌دهید، باشد. آگاه باشید که جبل‌عامل، بعد از این همایش، میان یک یا این دو واقع خواهد بود: عزتی بی‌پایان، یا خواری‌ای که ستارگانِ نیک‌بختی‌اش به خاموشی گراییده و خیمه‌های بزرگی‌اش، فروریخته است. اگر خواسته‌های شخصی را کنار بگذارید و اصل موضوع را مد نظر بگیریم، در پناهی نفوذناپذیر خواهیم بود و سرزمین‌هایتان در حمایتی بی‌آشوب خواهند ماند. اما اگر خواسته‌های شخصی بر شما چیره شود، در برابر نیروی دشمن و سختی فتنه‌ها و همدستی روزگار بر ضد شما، چونان شکاری در صید شکارچی خواهید بود. ای جوانان غیرتمند! دین، خیرخواهی است! آیا شما را بر کاری که اگر انجام دهید، باعث پیروزی‌تان می‌شود، راهنمایی کنم؟ با صف‌آرایی یکپارچه، فرصت را از دست غاصبان بگیرید و ستمگران یاری کن. فتنه‌اش را با شکیبایی نیکو، خاموش نمایید. به خدا سوگند! هیچ گروهی بر گروه دیگر چیره نمی‌شود مگر با برانگیختن فتنه‌های قومی و افروختن جنگ‌های داخلی، تا آنجا که چون آرزویش برآورده شود، به بهانه حمایت از اقلیت‌ها، در سرزمین، مستقر می‌گردد. آگاه باشید که مسیحیان در راه خدا و درباره وطن و در سرنوشت، برادر شما هستند؛ پس آنچه را برای خود می‌پسندید، برای ایشان نیز بپسندید و جان‌ها و دارایی‌هاشان را نگاه دارید؛ همان گونه که از جان‌ها و دارایی‌های خود نگاهداری می‌نمایید. این چنین، هم‌پیمانی دشمنان را تباه و آتش فتنه را خاموش می‌نمایید و این گونه مطابق آموزه‌های دینی و روش پیامبرتان رفتار می‌کنید: «و نزدیک‌ترین مردمان به مؤمنان را کسانی می‌یابی که می‌گویند ما نصاری هستیم؛ این، بدان خاطر است که در میانشان دانشمندان و دنیازدگانی هستند و آنها، گردن‌کشی نمی‌کنند.» [۱] ای برادران گرامی من! به این شیوه -و نه راه دیگری- نیرنگ فرانسویان را به خودشان بازمی‌گردانید و از نعمت آزادی برخوردار می‌شوید؛ به گونه‌ای که بعد از آن، هیچ دست‌درازی به شما نخواهد شد. برادران و فرزندانم! این همایش، هیچ گونه تحت‌الحمایه بودن را نمی‌پذیرد و هیچ چیزی، جز عدم وابستگی کامل، برایش ارزشی ندارد؛ استقلالی که تاج فیصل عرب [۲] را بر سر دارد تا حکومتی شرعی برپا کند، تا میهن را به جایگاهی رساند که «سیل، از آن جاری شود و هیچ پرنده‌ای به بلندای آن نرسد.» [۳] فرماندار جبل‌عامل و فرزندش، عزم خود را برای جهاد به همراه شما، جزم کرده و تمام نیروهایش را گرد آورده است؛ پس با نیت‌های راست و با وفا، در هر مسیر دشوار و همواری، همراه او باشید. توفیق، تنها از جانب خداوند است؛ پیروزی را به هر کسی که بخواهد، می‌دهد؛ به او توکل می‌کنیم و به سوی او بازمی‌گردیم. **پاورقی‌ها:** [۱] سوره مائده، آیه ۸۲. [۲] منظور، ملک فیصل، فرزند شریف حسین، امیر مکه و مدینه است که پس از جنگ جهانی اول، به حکومت ماورای اردن رسید. [۳] بخشی از خطبه سوم امیرالمؤمنین(ع) در نهج‌البلاغه، معروف به شقشقیه است که در آن جایگاه خود را در میان امت چنین بیان می‌دارد: «به خدا سوگند! ابوبکر لباس خلافت را بر تن کرد؛ در حالی که می‌دانست جایگاه من، نسبت به آن، مانند ستون در آسیاب است؛ سیل [دانش] از وجود من سرازیر می‌شود و هیچ پرنده‌ای را به بلندای [دانش] من راهی نیست.»