مردم لبنان به ویژه اهالی جنوب گمان کرده‌اند که با استقلال کشورشان به امید و آرزوی خود رسیده‌اند. گمان کرده‌اند که دولت به تأمین خواسته‌های آنان کمک می‌کند، ولی گمان آنها نادرست بود. همه امیدها و آرزوهای آنان غلط از آب درآمد. محرومیت مردم و سهل‌انگاری و کارشکنی مسئولان، ماندگار است. بی‌تفاوتی وزارتخانه‌های دولتی برا سامان دادن به اوضاع مردم جنوب، از اولین روز تأسیس دولت لبنان آشکار است. سیاستگزاری وزارتخانه‌ها و ادارات وابسته، بر این مبنا قرار داشت که توصیه‌های آدم‌های دلسوز را سبک می‌پنداشتند و خویشتنداری و بردباری خردمندان را به‌سر می‌آوردند. امروزه فاجعه مردم جبل‌عامل، در ادامه تجاوزگری اسرائیل به مرزهای لبنان و ریخته شدن خون فرزندان این سرزمین و غارت روستاهای آن توسط یهودیان صهیونیست، تجلی یافته است. متجاوزان علاوه بر کشتار و قتل‌عام و ایجاد رعب و وحشت در دل زنان و کودکان، مزارع و کشتزارها و همه‌گونه عوامل حیات در جنوب لبنان را به نابودی کشانده‌اند. مردم مقاوم جبل‌عامل از خون خود، تاوان حضور بیگانگان رانده شده از سرزمین‌های گوناگون جهان در فلسطین[۱] را پرداخت می‌کنند. مردم جنوب قربانی پست‌صفتان مفلوکی شده‌اند که مردم دنیا و زمین و آسمان، آنها را از خود رانده‌اند. چرا باید مردم اصیل و نجیب جنوب لبنان، خوار و ذلیل زندگی کنند؟ آقای رئیس‌جمهور! اگر نمی‌توانید از مردم جنوب و تمامیت ارضی و حاکمیت و استقلال دولت لبنان در برابر حمله‌های رژیم صهیونیستی دفاع کنید، توان دست نوازش کشیدن بر سر مردم بی‌دفاع و حل مشکلات آنان و سیر کردن گرسنگان را هم ندارید؟. **پاورقی‌ها:** [۱] اشاره به مهاجرت یهودیان جهان، به ویژه امریکا، اروپا و روسیه به فلسطین است.