ریاست جلیله وزاری عظام. ابلاغیه متحدالمآل [۱] ملاحظه، موجب تأسف گردید؛ چه، اگر هیئت محترمه دولت اصول و فروع اسلامی را اول وظیفه خود دانسته بلکه آن را در عِداد امور متوسطه فرض می‌فرمود؛ این نحو، منکرات اسلامیه و منهیات شرعیه، مملکت را فرا نمی‌گرفت و یک مشت اشخاص بی‌علاقه به دیانت و مملکت، که می‌توان گفت به سلطان اسلام هم علاقه ندارند به این ترتیب جری نمی‌شدند. یا للعجب! در مملکت اسلامی، در تحت سلطنت پادشاه اسلام‌پناه، نهی از منکر و امر به معروف و ابلاغات دیانتی-که از ضروریات دین اسلام و صریح قرآن مبین است-ممنوع، ولیکن مبلغین ادیان منسوخه و مذاهب و مسالک مبتدعه [۱] با کمال آزادی مشغول تبلیغات بوده باشند. چنانچه ان شاء الله تعالی اولیای امور، برحسب وعده، قیام به وظیفه اسلامی خود نموده و از منکرات اسلامیه ردع [۲] فرموده، منکَری باقی نخواهد ماند که دیگری بر هر قصدی باشد در مقام منع و ردع برآید، و الا - العیاذ بالله - نسخ حکمِ ضروری اسلامی، غیرممکن خواهد بود. ان شاء الله تعالی. الطباطبایی قمی، محمد نجفی، مرتضی بجنوردی، محمد قوچانی، حسن رضوی، احمد خراسانی، علوی بختیاری، مرتضی غروی، محمد رضوی، احمد الحسینی، محمدحسین طهرانی، محمدهاشم، محمد سرابی، رضا الحسینی، حبیب‌الله تبریزی، محمدرضا الحسینی قوچانی، احقر: محمدتقی الموسوی الخراسانی، عبدالصمد تربتی، اسدالله موسوی، احقر: حسن‌رشتی، محمدحسن پایین‌خیابانی، رمضان‌علی قوچانی، الاحقر: حسن الحسینی یزدی، احقر: علی‌اکبر نهاوندی، **پاورقی‌ها:** [۱] اشاره به ابلاغیه رئیس دولت، در منع امر به معروف و نهی از منکر، مورخ اول شهریور ۱۳۰۶ است. متن آن به این شرح است: ابلاغیه از چندی به این طرف مشاهده می‌شود که اشخاصی به نام حفظ دیانت و جلوگیری از منهیّات، داخل یک سلسله عناوین و اظهاراتی می‌شوند و می‌خواهند که به این وسیله، اذهان عامه را مشوب ساخته و در جامعه القای نفاق و اختلاف کنند؛ در صورتی که امروز وحدت مساعی و اتفاق کلمه تمام افراد مملکت در کار کردن برای عظمت و سعادت وطن لازم و از وظایف حتمیه و تکالیف اولیه است و \[به\] کسانی که بر ضد این مقصود ملی قیام کرده و درصدد القای شبهه و ایجاد نفاق در اذهان عمومی برمی‌آیند، صریحاً باید گفت که به ملت و مملکت و مذهب و دیانت خیانت می‌کنند. محتاج به ذکر و توضیح نیست که دولت به قائد توانای مملکت تأسی کرده و حفظ اصول و ترویج شعائر اسلامی را اولین وظیفه خود می‌شمارد، ولی در همین حال به کسی اجازه نخواهد داد که اندک رخنه‌ای هم در وحدت ملی ایجاد نموده و خودسرانه به صورت موعظه و نهی از منکرات و به بهانه تبلیغات مذهبی، نیات مفسدت‌کارانه و ماجراجویانه خود را به جامعه وارد و در اذهان مردم تولید شبهه و نفاق نمایند، زیرا این قبیل اشخاص که جز منافع شخصی منظوری ندارند و عناوین مذهبی و نوامیس ملی و مقدسات اسلامی را بازیچه هوی و هوس خود قرار داده‌اند، در حکم مفدسین فی‌الارض محسوب و به حکم همان اصول و مقررات اسلامی مستوجب هرگونه تعقیب و تنبیه و مجازات هستند و ضرر آنها به جامعه ملی و هیئت اجتماعی بیش از اشخاصی است که صریحاً و مستقیماً برضد حکومت ملی قیام کرده باشند. بنابراین دولت به موجب این متحدالمآل به تمام مأمورین خود امر می‌دهد که در ضمن اجرای وظایف خود، از این گونه القائات نفاق‌آمیز و عملیات فسادانگیز، شدیداً و قویاً جلوگیری کرده و هر کس را که به این قبیل عنوانات متمسک و متشبث شده و در صدد تحریک فساد و فتنه برآید، بدون هیچ ملاحظه مورد مؤاخذه و تعقیب و تنبیه قرار دهند. \[امضا\] مهدیقلی هدایت [۲] مذاهب و مسالک مبتدعه: فرقه‌ها و احزاب و ایدئولوژی‌های جدید منحرف [۳] منع