صحبت امروز من، درباره موضوعی است که موضوع روز ایران و دنیا است. امروز، همه دنیا منتظرند که ببینند شورای امنیت چه قطعنامه‌ای صادر می‌کند. شورای امنیت با این نشست و تلاش برای صدور قطعنامه پیرامون جنگ ایران و عراق، در برابر یکی از حساس‌ترین آزمون‌ها و مسئولیت‌های خود قرار گرفته است. اگر شورای امنیت به طور عادلانه، عاقلانه، منطقی، انسانی، حکیمانه و منصفانه با جنگ ایران و عراق برخورد کند، حیثیت و آبرو برای شورای امنیت حاصل خواهد شد و مستضعفان و محرومان جهان و ملت‌های دنیا به او امیدوار می‌شوند و اعتماد می‌کنند و این مرجع بین‌المللی را در جایگاه خود قرار می‌دهند. اگر شورای امنیت در صدور این قطعنامه تحت نفوذ ابرقدرت‌ها قرار بگیرد و منافع خود یا بعضی از اعضایش را بر حق و عدالت و انصاف و منطق و عقل، مقدم کند و اگر برخلاف همه موازین پذیرفته شده بین‌المللی اظهار رأی کند، یک خدشه و ضربه مهلک دیگر به پیکر و حیثیت و اعتبار آن مرجع مجروح بین‌المللی وارد خواهد شد. اگر شورای امنیت مرتکب چنین اشتباهی شود، همه مردم دنیا از آن مأیوس می‌شوند و ثابت خواهد شد که این گونه مراجع و محافل بین‌المللی برای حفظ حق و عدالت نیستند بلکه هدف آنها، حفط منافع ابرقدرت‌ها است. اکنون شورای امنیت بر سر یک دو راهی قرار گرفته است. عقل حکم می‌کند که وقتی انسان می‌خواهد داوری و قضاوت کند، باید دو طرف نزاع و موضع آنها و موضوع مورد نزاع را به طور روشن بشناسد و تشخیص بدهد. دبیرکل سازمان ملل مدعی است که از نظرات دو طرف درگیر، به طور روشن و بدون هیچ ابهامی، آگاه شده است. در مسافرت اخیر ایشان به ایران، در ملاقات‌هایی که با مسئولان جمهوری اسلامی ایران داشت، موضع ایران به طور صریح و روشن برای ایشان بیان شده است. بنابراین، هیچ گونه بهانه‌ای هم برای دبیرکل سازمان ملل و شورای امنیت باقی نمانده است. ما ملتی هستیم که به کشور و استقلال و آب و خاک ما تجاوز شده است. هنگامی که صدام به ایران حمله کرد، انقلاب ما هنوز تقریباً نوزده ماهه بود و مراحل اولیه‌اش را طی می‌کرد. در آن زمان، ما گرفتار مسائل و مشکلات داخلی خودمان از قبیل مشکلات کردستان، ترکمن صحرا، گروهک‌ها، لیبرال‌ها، سلطنت‌طلب‌ها، وابستگان به دربار شاه و امثال آنها بودیم. نیروهای بعثی به خیال این که به زودی به خواستشان می‌رسند، ناجوانمردانه به کشور ما حمله کردند، اما به لطف خداوند ناکام شدند. ملت انقلابی و شهیدپرور ایران در حالی که می‌خواست با یک دست، مشکلات داخلی خود را حل کند، با دست دیگر به مقابله با دشمن پرداخت و پس از مقداری تلفات و صدمات توانست دشمن خونخوارِ بی‌رحم و بی‌منطق را از خاک خود براند. وقتی که صدام در جبهه شکست خورد، دست به جنایت جنگی و کارهای ضدانسانی زد. شهرهای مسکونی ایران را بمباران و موشک‌باران کرد. از بمب‌های شیمیایی استفاده کرد. قطارها و هواپیماهای مسافربری را هدف حملات خود قرار داد و به طور خلاصه، جنایاتی مرتکب شد که هیچ انسانی انجام نمی‌دهد. با وجود تمام جنایاتی که نیروهای بعث مرتکب شدند، ملت ایران خسته نشد و دست از دفاع برنداشت. دشمن زبون و بی‌حیا تصمیم گرفت که جنگ را گسترش دهد. در نتیجه، جنگ را به خلیج فارس کشاند تا دنیا را در جنگ و نکبت خودش شریک کند و پای همه را به این جنگ بکشاند. جمهوری اسلامی ایران از این که جنگ را به خلیج فارس بکشاند، خودداری کرد و گفت: جنگ را گسترش ندهید و این منطقه آبی بین‌المللی را آلوده نکنید و پای اجانب را به میان نکشید؛ اما صدام، دامی گسترده بود و خود در آن دام گرفتار شده بود. او دیگران را هم وادار به جنگ کرد و گفت: یا صلح برای همه و یا جنگ برای همه. از آغاز جنگ‌افروزی‌های صدام تاکنون، متأسفانه دنیا تماشاگر بود بلکه بالاتر از آن، صدام را تشویق و حمایت می‌کرد. در نتیجه گسترش جنگ از سوی صدام، تجمع نیروهای فراوانِ آمریکایی در خلیج [فارس] به وجود آمد. پای دیگران هم به این جنگ کشیده شد و این جنگ حالت انفجاری و بین‌المللی به خود گرفت. در هیچیک از مراحل جنگ‌افروزی صدام، ایران مقصر نبوده است. اصل جنگ به ایران تحمیل شده است. مسائل جنبی جنگ مانند گسترش جنگ هم به ایران تحمیل شده است. ایران در اکثر موارد فقط مقابله به مثل کرده است و هرگز در شعله‌ور کردن آتش جنگ، پا جلو نگذاشته است و همواره این اصل را رعایت کرده که فقط مقابله به مثل کند. اگر تجمع نیروها در خلیج فارس برای این است که ایران را بترسانند، بدانند که ایران نمی‌ترسد. ایران درسش را از دین اسلام فرا گرفته است. پیامبر گرامی اسلام فرموده است: دلی که در آن ترس از خدا باشد، از هیچ چیز دیگر نمی‌ترسد و آن که از خدا نترسد، از همه چیز می‌ترسد. ملت ایران، مسلمان است و از خداوند می‌ترسد؛ از هیچ چیز دیگر، حتی از این همه تجمع نیرو در خلیج فارس نمی‌ترسد. صدام ادعای صلح‌طلبی می‌کند و فریاد صلح‌طلبی برآورده است. ایران به صدام همان جوابی را داد که قرآن، خطاب به فرعون، نقل می‌کند. آن جواب، این است: «الآنَ وَ قَد عَصَیتَ قَبلُ وَ کُنتَ مِنَ المُفسِدِینَ» [۱]: آیا اکنون؟ و تو پیش از این عصیان می‌کردی و از مفسدان بودی. ای صدام! اکنون می‌خواهی صلح کنی؟ پس از این همه کشتارها، این همه شهید، این همه مجروح، این همه اسیر، این همه ویرانی، این همه خسارت، این همه گرفتاری برای ملت ایران و ملت مظلوم عراق، حالا می‌گویی که من صلح‌طلبم؟ ای محارب! مفسد! حالا وقت صلح است؟ اکنون که جنگ به این مرحله و ضعفِ صدام رسیده است، شورای امنیت قطعنامه صادر کرده و به طرفین درگیر گفته است: سلاح‌ها را بر زمین بگذارید و به پشت مرزهای بین‌المللی برگردید. اسرا را مبادله کنید و بقیه اختلافاتتان را ان شاء الله بعداً سر میز مذاکره، حل و فصل کنید! کدام عقل، کدام منطق و کدام میزان عقلی این راه را می‌پذیرد که صدام تا می‌تواند بزند و خیانت کند و رذالت به خرج دهد و هر وقت که خواست شکست بخورد، شورای امنیت بگوید: هر دو شما به پشت مرزهایتان برگردید. همین؟! اگر هر کدام از اعضای شورای امنیت چنین جنگی در کشور خودشان اتفاق می‌افتاد، آیا چنین قطعنامه‌ای را می‌پذیرفتند و حاضر بودند آن را امضا کنند؟ یا این هم یک نوع فشار سیاسی- تبلیغاتی است؟ موضع ما این است که می‌گوییم: ما در این هفت سال، در صندوقخانه با یکدیگر نجنگیدیم و در پنهان به یکدیگر حمله نکردیم، بلکه در زمین و هوا و دریا با هم جنگیدیم. خبرنگاران شما آمدند و از نزدیک، جبهه‌های جنگ را دیدند. وسایل اطلاعاتی شما هم کار کردند. اطلاعات شما از این جنگ اگر بیش از ما نباشد، به اندازه ما هست. ما ادعا می‌کنیم که شما همان گونه که خودتان را می‌شناسید، متجاوز را هم می‌شناسید. چرا از گفتن و اعلام کردن نام متجاوز خودداری می‌کنید؟ مگر ما از شما چه می‌خواهیم؟ ما به شما می‌گوییم: متجاوز را به دنیا اعلام کنید. بگویید: جنگی در گرفت، فسادی به وقوع پیوست، این همه خون ریخته شد، این همه جوان کشته شد، این همه ویرانی به بار آمد، دنیا در آستانه انفجار بین‌المللی قرار گرفت، حمله کننده و آغازگر این جنگ، «صدام» بود. همه حرف‌ها را می‌زنند، اما آغازگر جنگ را حاضر نیستند اعلام کنند. می‌گویند: نه، آغازگر جنگ را فعلاً نمی‌توان اعلام کرد. فعلاً شما سلاح را زمین بگذارید و به پشت مرزهایتان برگردید تا ببینیم بعد چه می‌شود. خوب ما دیدیم که فلسطینی‌ها سلاح را بر زمین گذاشتند و به خانه‌هایشان برگشتند و بعد چه اتفاقی افتاد؟ یعنی سرنوشت فلسطین و اسرائیل هنوز برای ما کافی نیست؟ آیا برای ما خواب صبرا و شتیلا [۲] را می‌بینید؟ حداقل انتظار ایران از شورای امنیت برای اثبات حسن نیت خود این است که یک قدم کوچک به جلو بردارد و متجاوز در جنگ را اعلام کند. اگر شورای امنیت، متجاوز بودن صدام را اعلام کند، راز سر به مُهری را کشف نکرده است و همه، حتی خود صدام هم قبول دارند که آغازگر جنگ، او بوده است؛ اما شورای امنیت برای اثبات حسن نیت خود باید این مطلب را به طور رسمی اعلام کند و این حداقل حق و خواسته ماست. اگر شورای امنیت از اعلام آغازگر جنگ خودداری کند و بگوید قطعنامه صادر شده را باید به همان صورت بپذیرید و تقطیع آن ممکن نیست، در این صورت ما تکلیف خودمان می‌دانیم که به اصول خود برگردیم و بر اساس آن تصمیم بگیریم. ما تاریخ و فرهنگی مستقل از غرب داریم و از غرب، سفارش و توصیه و دیکته و دستور نمی‌پذیریم. ما نه از غرب ترسی داریم و نه از شرق. فرهنگ ما اسلام است و بر اساس آن تصمیمی می‌گیریم و عمل می‌کنیم... **پاورقی‌ها:** [۱] سوره یونس، آیه ۹۱. [۲] صبرا و شتیلا، دو اردوگاه آوارگان فلسطینی در بیروت غربی بود که هزاران پناهنده فلسطینی در آنجا زندگی می‌کردند. پس از ترور بشیر جُمیّل، رئیس‌جمهور و رهبر حزب فالانژ (معروف به کتائب) که دست‌نشانده اسرائیل بود، شبه‌نظامیان فالانژ لبنانی برای انتقام از فلسطینی‌ها در روزهای ۱۶ - ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲م (۲۵ - ۲۷ شهریور ۱۳۶۱) به آن دو اردوگاه حمله کردند و بسیاری از ساکنان آنجا را قتل‌عام نمودند. تعداد قربانیان را تا ۳۵۰۰ نفر ذکر کرده‌اند.