اعلان فرمان‌قضای جریان حضرت سبحان و محکمات قرآن و امام زمان علیه السلام: یا أیهَا النَّبِی جَاهِدِ الکُفّارَ وَ المُنَافِقِین.[۱] وَ مَن یتَوَلّهُم مِنکُم فَانَّهُ مِنهُم.[۲] اعلان به هر کس و هر جا از فِرق مسلمین خارج و داخل، حتی بر نِسوان و صِبیان[۳]، و سلطان و فرمانفرما[۴] و قوام[۵] و اعراب[۶]، و هرکس که لاف از مسلمانی می‌زند، واجب فوری‌عینی است؛ خصوصاً در این زمانِ امتحانِ کفر و ایمان، جهاد و دفاع این کفارِ حربی اَبالیس انگلیس و اعوان ایشان، و سدّ ابواب طمع و جای قرار و راه فرار، از هر گوشه و کنار و کوچه و بازار، بدون مهلت و اِنذار[۷] به عذاب‌النار و خزی عار و صغار؛ چنانچه حق سبحانه و تعالی و در کلام مجید فرموده است: فَاقتُلُوا المُشرکِینَ حَیثُ وَجَدتُمُوهُم وَ خُذَوهُم وَ احصُرُوهُم وَ اقعُدُوا لَهُم کُلّ مَرصَدٍ. و هرکس تخلف و تقاعد[۹] از این جیش مجاهدین و از این جهاد اکبر و نهی از منکر نماید، کَاَنَّ تخلف از جیش اسامه و امام عصر علیه السلام نموده؛ اعم از این که ملحق به جیش کفار بشود یا نشود، مرتد و خارج از اسلام است، و مال و جان او مال مسلمانان است، ولو قوام‌الملک باشد. چنانچه شارع مقدس فرموده: مَن استَحَلّ الحَرامَ خَرَجَ عَن الاسلام[۱۰] وَ مَن لَم یَحکُم بِمَا أَنزَلَ اللهُ فَأولَئِکَ هُمُ الکَافِرُونَ[۱۱] أولَئِکَ یلعَنُهُمُ اللهُ وَ یلعَنُهُمُ اللّاعِنُون.[۱۲] چنان که در حق عالِم بنی‌اسرائیل فرموده: فَمَثَلَهُ کَمَثَل الکَلب[۱۳] اعزّ ذلک مِن آلایات و البیّنات، به تمام سرداران اعراب اعلان دهید تا واقف به تکلیف شرعی خود شوند و غیرت عربی را از دست ندهند که اسیر کفار شوند! اقل خدام الشریعه المطهره، عبده: عبدالحسین الموسوی **پاورقی‌ها:** [۱] سوره توبه، آیه ۷۳: ای پیامبر! با کافران و منافقان به جهاد برخیز. [۲] سوره مائده: آیه ۵۱: هرکس از شما آنها را دوست خود بگیرد از زمره آنان است. [۳] کودکان [۴] مقصود، میرزا عبدالحسین فرمانفرما والی فارس بوده است. [۵] مقصود، ابراهیم‌خان قوام‌الملک است که از حکام دست‌نشانده انگلیس در فارس بود. [۶] مقصود عشایر خمسه، باصری و بهارلو است که تحت فرمان قوام‌الملک بودند و چنان که مشهور است از بقایای عساکر اعراب است که پس از فتح ایران در فارس متوطن شدند. [۷] در اصل: انظار [۸] سوره توبه، آیه ۵: مشرکان را هر کجا یافتید بکشید و به اسیری بگیرید و محاصره کنید. [۹] کوتاهی [۱۰] مضمون این حدیث در کافی، ج ۲، ص ۲۹ آمده است. [۱۱] سوره مائده، آیه ۴۴: کسانی که بر طبق آنچه خدا نازل کرده داوری نکنند،کافرند. [۱۲] سوره بقره، آیه ۱۵۹: خداوند آنها را لعنت می‌کند و لعنت‌کنندگان هم لعنتشان می‌کنند. [۱۳] سوره اعراف، آیه ۱۷۶: مثال او همچون مثال سگ است.