بسم الله الرحمن الرحیم و به ثقتی ستایش از آنِ خداوندی است که پرچم حق را بر مردم برافراشت، و آنان را با پیروزی ریاست شخصی که بزرگی و افتخار را به دست آورده است، مورد تأیید قرار داد؛ پادشاه اطاعت شده‌ای که پیروی از او بر ما لازم است؛ پادشاه مورد احترام، فرمانروای بزرگ فیصل-که شوکت او همیشگی باد -فرزند پادشاه جلیل‌القدر حسین اول[۱] که پادشاهی‌اش مستدام باد. پس بیعت او را محکم کنید، و فرمانبرداری از او را مورد تأیید قرار دهید. با نام وی در حالی که به حکمش اذعان دارید، شادمان شوید؛ و ما از جمله کسانی هستیم که در این موضوع از او پیروی می‌نمایند، و در نهان و آشکار با او بر پادشاهی بر عراق به قید مجلس نمایندگان، در حالی که از سلطه اجنبی به دور و در امر و نهی استقلال داشته باشد، بیعت می‌کنند و فرمان، تنها از آن خداست. هفتم ذیقعده ۱۳۳۹ ه. . ق کسی که بر بخشش پروردگارش دل بسته: محمدمهدی کاظمی (خدا از او درگذرد) **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، شریف حسین امیر مکه و مدینه است.