بسم الله الرحمن الرحیم هدف، بر دو پایه استوار است: پاکسازی سرزمین پاکان از پلیدی اشغالگری و یکپارچه‌سازی زیر نظر حکومتی واحد، و آزادی و استقلال آن دیار. تا آن زمان که فرانسوی‌ها دو بالِ شام و فلسطین را در بند اسارت کرده‌اند، دولتی در سوریه پدید نخواهد آمد. نمایندگان ما در سازمان ملل متحد، آماده دستیابی به استقلال سوریه و تلاش در این راه‌اند؛ اما آمریکا با این خواسته مخالفت کرده است. اشک ریختن [۱] بر کسی که متوجه این رفتار و گفتار شیطانی نیست، جایز نیست. در تصمیم‌های همایش منطقه حجیر -که حد فاصل میان حق و باطل است -با صدای بلند، به گونه‌ای که به گوش جهان برسد، اعلام شده است که تمام مسلمانان، آماده جهاد و شهادت در راه تحقق استقلال سوریه‌اند. از آنجا که تو ای فرزند پیامبر خدا، در این امت، از اهل‌بیت هستی [۲]، در راستای استقلال سوریه، با تو بیعت می‌کنیم. این کلام جدت، درست است که: «در هر نسلی از امت من، جانشینی از اهل‌بیت من است که تحریف گمراهان و دعوی ناروای یاوه‌گویان را از میان می‌برند.» [۳] امروز، نسل امت عرب، پس از شکیبایی بر دست‌اندازی دشمنان، محرومیت‌ها، تبدیل شدن به لقمه‌ای برای خورندگان و طعمه‌ای برای آزمندان، بر سر دوراهی ایستاده و درصدد دستیابی به فرصتی است؛ در حالی که هم‌نظر نیستند و بازوانشان ناتوان است. به همین خاطر، رو به سوی تو آورده‌ایم تا امت را بر تلاش در راه آزادی و استقلالش، برانگیزی؛ با همان شعاری که بدان فراخواندی: «استقلال، گرفتنی است؛ نه دادنی.» در این راه، مانند پدرت، فرماندهی کن تا «آن هنگام که پیروزی خدا و گشایش، فرا رسد.» **پاورقی‌ها:** [۱] کنایه از دلسوزی کردن [۲] بنابر ادعا، ملک فیصل، فرزند شریف حسین از نسل امیرالمؤمنین(ع) بوده است. [۳] روایتی است از پیامبر اکرم(ص) که در منابع شیعه، از امام صادق (ع) روایت شده است. مضمون حدیث، با آنچه مورد استناد خطیب این خطبه بوده است، تفاوت فراوان دارد، زیرا این روایت، محصور در امامان معصوم از اهل‌بیت پیامبر است. برای اطلاع بیشتر، نگاه کنید به: امام حسن عسکری، التفسیر المنسوب الی الامام الحسن العسکری(ع)، قم، مدرسه الامام المهدی (عج)، ۱۴۰۹ ق، ص ۴۷؛ حمیری، عبدالله بن جعفر، قرب الاسناد، قم، مؤسسه آل‌البیت(ع)، ۱۴۱۳ ق، ص ۷۷؛ صفار، محمد بن حسن، بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد(ص)، قم، مکتبه آیت‌الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۴ ق، ص ۱۰، ۱۱؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، اسلامیه، ۱۴۰۷ ق، ج ۱، ص ۳۲.