بسمه تعالی به شرف عرض عالی می‌رساند که چندی قبل رقیمه کریمه زیارت شد و از کوچک‌پروری آن وجود مقدس، کماهوحقه کمال امتنان را دارم و فی‌الواقع خود را مورد و قابل آن اظهارات لطف‌آجین مرحمت نمی‌دانم. از حضرت حق خواهانم که آن وجود مقدس را پیوسته از کافّه آلام و اسقام و از شرّ حاسدین و معاندین محفوظ و مصون فرماید و ظل مراحم و الطاف آن حضرت را از سر عموم اسلامیان، خاصه ایران کوتاه ننماید. بعون [الله] و آله الطیبین الطاهرین علیهم السلام. از حضرت حق مسئلت می‌نمایم که تا به حال کسالت به کل رفع شده باشد. واقعاً عرض می‌کنم که اگر احیاناً مصدع آن وجود مقدس شوم، به هیچوجه توقع جواب و مزاحمت ندارم. این حقیر هم چند هفته بود که کسالت داشتم و بدین سبب این عریضه تا به حال تأخیر یافت. احوال حاضره ایران [را] نمی‌دانم به کجا خواهد رسید. مرکز مشغول اغراض زیاد، اجانب در کار، مفسدین فراوان، ملت جاهل، خداوند سبحانه و تعالی رحم بفرماید. «مصر»ی که مثل دولت عثمانی طرفدار داشت و مثل فرانسه و روسیا مزاحم بود و مثل محمد احمد [۱] و عثمان دِقنه [۲] و غیرهم انگلیس را مشغول می‌داشتند، و مثل سید جمال‌الدین همدانی (شهیر به افغانی) و شیخ محمد عَبدُه در پاریس مصریان را به واسطه العروه الوثقی بیدار می‌نمودند و از مضرات مداخله اجانب آگاه می‌فرمودند؛ با وجود این همه موانع، حالِ حالیه را پیدا کرد و قدم انگلیسیان در آن خاک رسوخ نمود و ثابت شد تا بعد چه شود. و ایران بیچاره هیچ‌کدام از اینها را ندارد. سهل است، پیوسته مخرب و روس‌پرستان و دشمنان دین و دنیای اسلامیان، ساعی در زوال استقلال آن هستند. اگر انگلیس در مصر یک نفر طرفدار داشت (انورپاشا)، روس در ایران صدها هزارها نوبارخان و نوبارمیرزا و نوبارآقا دارد! فقط یگانه چاره ایران اتحاد ایرانیان است در حفظ شرف و استقلال خود و این نخواهد شد مگر به اتحاد رؤسای روحانیین و این نخواهد شد مگر به ظهور حضرت حجت ارواحنا فداه. پس ایران چه خواهد شد؟ چه عرض کنم. خدا بهتر می‌داند احوال حالیه یا سیاستی که امروزها النجفیین در پیش گرفتند جز ناامیدی چیز دیگری را نمی‌رساند. وَکَم لِلهِ مِن لُطفٍ خَفی وَ کَم اَمر تُساءُ بِهِ صَباحاَ یَدقّ خَفاهُ عَن فَهم الذَکیّ وَ تَاتِیکَ المَسَرَّهُ بِالعَشِیَ [۳] بلی، کریمه شریفه و لا تَیأسُوا مِن رَوح اللهِ [۴] بشارت می‌دهد، ولی اگر ما به دست خود خانه خود را خراب نکنیم. والسلام. **پاورقی‌ها:** [۱] محمداحمد معروف به مهدی سودانی (۱۲۶۴ ق / ۱۸۴۸-۱۳۰۷ ق /۱۸۸۵)؛ از رهبران بزرگ ضداستعمار انگلیس در سودان در قرن سیزدهم هجری. [۲] عثمان دقنه (۱۲۵۶/۱۸۴۰ - ۱۳۴۵ ق/۱۹۲۶): از مجاهدان بزرگ سودانی ضداستعمار انگلیس در قرن سیزدهم و چهاردهم هجری. در اصل: عثمان وچه . [۳] ای بسا لطف نهان حق که از سرّ و خفا ای بسا کاری که حالش بد نماید در صباح باشد آن پنهان ز فهم و زیرکی و عاقلی چون بیاید شب در آن باشد بسی خرم‌دلی دیوان اشعار منسوب به حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام با ترجمه منظوم از مولانا شوقی شاعر قرن نهم هجری، ص ۱۵۴. [۴] سوره یوسف، آیه ۸۷: از رحمت خدا ناامید نشوید.