بسم الله الرحمن الرحیم حجج اسلام و مروجین شریعت خیرالانام دارالسلطنه اصفهان دامت برکاتهم. چه می‌فرمایند در این مجلسی که در طهران تشکیل شده و به خیال این که مروج شریعت غرا می‌باشد، عامه مسلمین جان‌ها فدا کردند و اموال و اعراض هدف تیر بلا کردند که حاجت شرح نیست که در ظرف این دو سال از برای هر عاقلی نتایج آن مکشوف است؟ آیا جایز است انعقاد چنین مجلسی در شریعت مطهره یا خیر؟ مستدعی آن که رأی مبارک را در صدر این ورقه مرقوم فرمایند. و کان ذلک فی ربیع‌الثانی ۱۳۲۶. بسم الله الرحمن الرحیم مفاسدی که ظهور نمود در این دو ساله از جهت به پا شدن این مجلس، از حد و حصر بیرون است؛ و از جمله امهات آنها است: رواج مذاهب باطله، و منها اضمحلال طریقه اسلام از جهات متکثره، بلکه متصدی شدن کسانی که در زمره مروجین احکام شرعیه محسوبند از برای ترویج محرمات واضحه، یا نهی نکردن از عاملین با تمکن از نهی، یا منشأ شدن از عاجز شدن سایرین از نهی از منکر؛ و منها توهین شدن به صاحب شریعت و ارکان اسلام و به بعض احکام شرع؛ و منها کثرت توهین به علمای اعلام و رفع قبح آن در اکثر انظار یا به خصوص بعض آنها حتی از کسانی، که باید اظهار عدالت و تقوای آنها بکنند با توهین مؤمنین محترمین؛ و منها انتشار به عمل مساوات میان مسلمین و کفار در دیه و قصاص از خود اهل مجلس که یک فقره آن را خود فی‌الجمله در کار بودم، بلکه اخذ کردن مُسلِم از برای قصاص از برای کافر، به مجرد تهمت، بلکه مشهور شد کشته شدن چندین نفر به جهت یک کافر، بلکه با تعدیات دیگر، و از آن طرف در بسیاری از موارد قتل مؤمنین و جرح به آنها بالمره [۳] انتقام از آن مرتفع، و منها کثرت انتشار فحش میانة مردم و هرزگی‌های بی‌میزان و اندازه و ظلم‌های بی‌میزان و مأخذی فرَّاش [۵] و غیره؛ و منها رفع امنیت که موجب قتل یکدیگر و نهب اموال و دزدی‌ها در طرق و آبادی‌ها منتشر، و منها آن که از قِبَل خود اهل مجلس، منع کردن حمل مردم اجناس از مال خود، از قبیل برنج و غیره به سایر بلاد و گرفتن مقداری پول از هرکه می‌خواهد حمل بکند، بلکه صدمات دیگری که بعضی از برای من نقل کردند و بالجمله مفاسدی که از جهت خصوص به پا شدن این مجلس پیدا شده از حد و حصر بیرون است. و اعانت کردن بر به پا شدن چنین مجلس، از چندین جهت حرام است که از جمله آنها اعانت بر إثم [۱] باشد، بلکه در این اوقات که مجلس [از] بین رفته، اقامه آن مفاسدش اکثر است و اعانت کردن بر آن، حرمتش اشد [۲] است. آزید [۳] از این، مجال بیان نیست و الا حرف بسیار است, و الله الموفق و المعین. حرره: باقر بن المرتضی الموسوی **پاورقی‌ها:** [۱] در اصل: ۱۳۲۶ [۲] از جمله آنهاست. [۳] یکباره [۴] از جمله آنها [۵] عنوان مأمور انتظامی در دادگاه، زندان و مانند آنها در دوره قاجار. [۶] زیادتر