خدمت حضرت اجل اکرم اشرف آقای وزیر اعظم[۱] دام اجلاله العالی. تلگراف حضرتعالی زیاد مایه تعجب شد. داعی یک هفته است [مشهد] مشرف شده، رسماً و علناً قاطبه اهالی دیدن کردند. یکی از آنها جناب آقا میرزا محمد پسر حجت‌الاسلام خراسانی بود. صحبتی میان داعی و ایشان و دیگران از این بابت ابداً نشده و نخواهد شد. احدی از اهل مشهد با داعی راه ندارد. داعی به قصد زیارت و رفع خستگی مشرّف شده، جز زیارت کاری ندارم. تهیه استقبال بزرگی دیده بودند که تمام اهل شهر به استقبال بیایند. محض این که مبادا صدایی بلند شود بی‌خبر شب وارد شدم، و مهما امکن[۲] محض همین مطلب، خیال بازدید ندارم. مکرر گفته‌ام مفسد نیستم و از افساد متنفرم، بر مطلبی مستحضر نیستم. بر حرف‌هایی که مرقوم فرموده بودید بیرون آمده اطلاع ندارم. آقایان[۳] اگر حرفی زده یا بزنند به داعی ربطی ندارد و نمی‌دانم چه گفته و می‌گویند. حضرتعالی خوب است زود باور نباشید. چیزی اگر بگویند یا بنویسند یا تلگراف کنند اول تحقیق فرمایید. مردم بد فطرت همه جا هستند. داعی همه جا دشمن دارم. لابد مطالب مضره جعل می‌کنند و به حضرتعالی القاء می‌کنند. اگر بنا شد باور فرمایید کار مشکل خواهد شد و داعی ناچار به سمت دیگر حرکت خواهد نمود. خوب است حال قاطبه اهل خراسان را از ملا و غیره تحقیق فرمایید تا بعد اگر چیزی القاء کردند قبول نفرمایید. محمد بن صادق الحسینی الطباطبایی **پاورقی‌ها:** [۱] منظور، میرزا احمدخان مشیرالسلطنه است. [۲] در حد توانایی، تا آن جا که ممکن است. [۳] منظور، علمای مخالف دولت و هوادار مشروطه است.