ای بزرگان ملت! اعانت ظلم تا به کی؟ اطاعت جور تا به چند؟ اگر هوس است بس است، تا وقت باقی است به هوش آیید، تا در توبه باز است نادم شوید. دنیا نیرزد به آن که دلی را بهم زنند. فرداست که دوره دنیا طی شود، کاری کنید که در محضر رب‌العالمین محکوم نگردید و به کیفر اعمال خود گرفتار نشوید. اینها که کشته می‌شوند [۲] از شما خالق دارند و از بنی‌نوع و برادر دینی وطنی شما و مسلمانند. کاری کنید که حقوق مسلمانان و ملت شما به دست‌یاری شما ضایع نشود و دشمن خدا و رسول به مددکاری شما قوه نگیرد. خنجر قاتل نشوید، خود را ملعون خدا و منفور خلق نکنید، ذلت ابدی را با عزت فانی معاوضه نکنید، غضب خدا و نفرت خلق را به رضای یک نفر مرتد مبادله ننمایید. و حال آن که رضای او را هم ثباتی نیست. به ذات ذوالجلال قسم: چو می‌بینم کسی از کوی او دلشاد می‌آید فریبی کز وی اول خورده بودم یاد می‌آید مادام در استعفا و ترک خدمت این مرتد ومهاجرت به ممالک خارجه، باز است. «اعتذار المجبور معذور» [۳] مسموع نیست. و السلام علی من اتبع الهدی و خشی عواقب الرّدی. **پاورقی‌ها:** [۱] در صدر نامه نوشته شده است: «اثر خامه یکی از علمای جلیل». [۲] یک کلمه ناخوانا. [۳] پوزش خواستن به بهانه این که مجبور بوده‌ام، پذیرفته نیست.