بسم الله الرحمن الرحیم. بر عموم افراد ملت، خاصه عشایر و ایلات و نگهبانان حدود و ثغور مملکت اسلامیۀ ایران، اعلام می‌شود که: در هیچ زمانی ضعف و ناتوانی مملک و دول اسلامی، به این اندازه که فعلاً مشهود همگی است نبوده. چنانچه، قوه و قدرت و قهر و غلبۀ اجانب، با این قرب جوار و هم‌خاک بودنشان در هر نقطه از نقاط مملکت اسلام با مسلمین، در هیچ زمان کسی یاد ندارد و معلوم است اگر حال بدین منوال بماند، حقّاً ناخواسته، حال آندلس[^1] در وطن اسلام خواهد ظاهر شد. پس، قبل الوقت تا فرصتی در دست هست، بر شما روسای عشایر و ایلات و پاسبانان حدود، که به منزلۀ روح مملکت و قوۀ قهرية دولت بشمارید، شرعاً (و حقّاً) لازم است که اختلاف فی‌مابین را به اتفاق کلمۀ جامعۀ اسلامیت معدل کنید و دست به دست یکدیگر داده، در مقدمات دفاع با اجانب از ارض اقدس اسلام بکوشید و تعلیم و تعلم قوانین حرب به طرز جدید [و] فرضۀ ذمۀ خود دارید؛ و قانون نظام را از مجلس شورای ملی، شیّد اللّه ارکانه، درخواست کنید و در فرستادن وکلاوی خود به مجلس شورای ملی، بطالعت نکنید؛ و اتفاقاً اوامر و احکام و قوانین سیاسیۀ موضوعۀ صادره از مجلس شورای ملی را که وجودش موجب استحکام امر سلطنت و دوام پادشاهی اسلامی است، فرضۀ شرعیۀ ذمۀ خود، و مخالفت آن را در حکم معاند و محاذاة با حضرت ولی‌عصر، عجّل اللّه فرجه، دانسته تا آب رفته به جوی مگر باز آید، و رَقیۀ مملکت و ملت و دولت اسلام از تحت رقیت اعدای دین مستخلص شود. والا، لَأُمْسِتَحْتُ خَرْرَةً الاسلام تحت منطّظة الجانب يَعْمَلون فیها ما يُشَاؤُنَ وَ يَحْمَلُونَ مَنْ فيها ما يُريدُونَ وَ لا أَرَآنا فَالِكَ أَلْتِهِمْ؟ ان شاء اللّه تعالی: