حال، بحمدالله مقصود سی‌سالۀ عدالت‌خواهان فراهم و منظور ترقی‌خواهان مهیا، لسان و قلم را فی‌الجمله حرکت و حقوق مشروعه را ترخیص عودت ۱ داده‌اند و این همه بعد از توفیقات الهی‌۲ و تأییدات حجت عصر ــ ارواحنا فداء ــ به همت غیرت‌آمیز اهل تبریز و مساعی جمیلۀ وكالی آنان، خاصه جناب مستطاب عالی ۳ انجام یافت. حال باید اوالً بر عموم ملت، خاصه به ملت آذربایجان و وكالی آن، در مادۀ اهتمام غیرت‌آمیز و حقیقت مردانه تبریک عرض کنم؛ و ثانیاً نبودن خودم را در ایران با کمال تأسف و حسرت عرض کنم. هزار مرتبه به بدبختی خودم گریه کنم که پس از بیست و پنج سال زحمت و اذیت و تهمت در چنین موقع غایب باشم؛ ولی چون مانع آن اجباری بود و حرکت امکان نداشت، الا تبرکُ کلّه شد. در نجف اشرف آنچه ممکن بود مسأله مشروطیت را رواج دادم و آقایان حجج را به ادلّه و براهین، ملتفت محسنات آن نمودم و جَمّ غفیری؟ از طلاب را تعلیمات الزمه داده شد و دو سه رساله در بیان ماهیت مشروطیت نوشته، منتشر کردم. ولی نتوانست کتمان نمود که آخر، مستبدین نجف، خدام ۷ را تحریک و در صحن شریف بنای جسارت و سوء‌ادب گذاردند، و هنوز مقام انتقام ترسیده. هم به جهت سنت مأمورین ایران و هم این که در راه ملت و وطن است، زهر از قبَلش نوشداروست. امید آن که اینجا و آنجا از تعظیم مراسم اسلام‌پرستی و وطن‌دوستی مضایقه نشود.*