بی تمكننی رعیت که از اثر نطق‌های تقی‌زاده و بعضی ارباب هوس و واعظین تبریز بود، خانۀ رعیت و مالک را خراب کرد [...] با اینکه من به انجمن نمی‌روم و اعتنا ندارم، مگر بی‌جهت است؟ کار به دست اجامر و اویاش افتاد و چه کارهای نامشروع از ایشان سر زد که از جمله منع کردن چهار و یک بود که حق مالک بود و از این منع کردن چهار و یک، تسلط رعیت و هرزگی او یک بر چهارصد افزود [و ] طرق و شوارع ناامن شد... باری این مطالب، اسپاب خرابی مملكت و جسارت همسایه شد. من تبعاً لسایر العقلاء مداخله را بر خود رو! ندیدم، به این جهت گفتند که فلان کس هم [به استبداد] مبتلا شده. چون مشروطه را در خرابی مملكت می‌دیدند و مرا تابع خیالات خود نمی‌دیدند، این است که اسم مرا در نزد همقطاران خود مستبده می‌نامیدند؛ یعنی خیلی محرمانه، نه علنی. و مردم هم می‌دانستند تفصیل چیست و مستبده و مشروطه [خواه] کیست؟