از اول دنیا تا حال همینطور بوده. وقتی که می‌خواستند به یک اساس رخنه‌کرده و صدمه بزنند، بدواً به خود آن اساس کار ندارند. مثلاً می‌خواهند به اسلام ایراد نمایند، اول به بزرگان آن بد می‌گویند تا کم کم رخنه به اصل آن نمایند. همچنین در خصوص این اساس مقدس [۱] علناً نمی‌توانند بدگویی کنند، لابد به اعضاء بد می‌گویند تا بتوانند رخنه نمایند. من شکوه از این ناطقین ندارم، شکوه از آن ملت دارم که دور این اشخاص جمع شده، گوش به این حرف‌ها می‌دهند. من دو ساعت اگر حرف صحیح بزنم گوش نمی‌دهند ولی به مزخرفات آنها گوش می‌دهند و خوشحال می‌شوند. دیگر ما چطور در اینجا نشسته بتوانیم کار این ملت را اصلاح نمائیم؟ و این حرکات نیست مگر به واسطه جهالت آنها. **پاورقی‌ها:** [۱] منظور از اساس مقدس، مشروطیت و مجلس شورای ملی است.