همه خیالمان این بود که بدبختی تمام شده و خوشبختی پیش آمده، ولی می‌بینیم روز به روز [اوضاع کشور] بدتر شده است. ما پادشاه را نمی‌گوئیم مهربان نیست ولی در فکر هم نیست، اما وزرا هم که هیچ در فکر نیستند. ما هم فقط هر چند روز یک مرتبه می‌آئیم و نطق خود را تقریر می‌نمائیم. به خدا قسم مملکت از دست رفت. اگر در دوره ما مملکت از دست برود ما تا قیامت مورد طعن و لعن خواهیم بود. مجلس به تکلیف خود رفتار نمی‌کند. تکلیف مجلس، دادن دستورالعمل‌ها است. تاکنون چه کردند وزرای ما؟ هیچ در فکر نیستند. این تلگراف را ملاحظه کردید؟ چه بایدکرد؟ از اینکه هر چند روز یک مرتبه مجملی مذاکره کنیم چه فایده عاید می‌شود؟ دشمن‌های خارجی هیچ، [دشمن] داخلی بدتر است. از این ژلاتین[۱] و لائحه[۲] مذاکره کردن چه فایده دارد؟ من آشکارا می‌گویم این اشخاص می‌خواهند به اصل دین تیشه بزنند. **پاورقی‌ها:** [۱] اشاره به اعلامیه‌ها و شب‌نامه‌های ژلاتینی است که در قبل و بعد از مشروطیت، افراد و گروه‌های سیاسی علیه یکدیگر منتشر می‌کردند. [۲] منظور روزنامه حاج شیخ فضل الله نوری است که پس از مهاجرت وی و همراهانش به حضرت عبدالعظیم (ع) منتشر می‌شد و حاوی نقطه نظرات انتقادی خود و همفکرانش به روند مجلس و مشروطیت بود. * [روزنامه] مجلس، س ۱، ش ۱۳۹، چهارشنبه ۶ جمادی‌الثانی ۱۳۲۵ ق، ص ۱.