در فقره مجلس محترم شورای ملی که در این زمان در غالب بلاد ایران متداول شده ظاهراً اغلب ناس به آن مایل و خرسند گشتند و بعضی اشخاص هم از آن منصرف و بی‌میل و متأذی [۱] شدند. مکرراً از بلاد ایران مثل کرمانشاه و آذربایجان و رشت و مازندران سؤال نمودند از حکم که: آیا واجب است همراهی در اقامه آن و یا حرام و غیر جایز است؟ در جواب بعضی از آنها چیزی نوشته و در این صفحه نیز مرقوم می‌شود که چون عادت الله جاری شده بر اینکه پادشاهان و سلاطین، راعی [۲] رعیّت می‌باشند و معلوم است که پادشاه در محافظت تمام مملکت خود محتاج است به معونه [۳] و معاون، و معونه از خلایق می‌گیرد و به توسط معاون از جُند و عسکر و امراء و حکّام، از رعیّت نگهداری در حفظ جان و مال و ناموس ایشان می‌نماید. چون در این ازمنه، معاونین سلطان از حدود خود تعدّی نموده به این معنی وظیفه اینها این بود که حفظ جان و مال و ناموس خلق نمایند، حال خود آنها در مقام اتلاف جان و مال و عِرض خلق بر می‌آمدند و احدی قدرت و راه نداشته به پادشاه برساند و اگر اتفاقاً قضیه می‌رسید به تمویه و حیله ستر می‌نمودند [۴] تا بعد مشغول به اعمال قبیحه خود باشند. و اصل مقصود از وضع مجلس شورای محترم - چنانچه به ما ابلاغ شده - به جهت حفظ حدود دولت و رعیت و حفظ حقوق عموم بندگان خداست که ضایع نشود. و به عبارت آخری هرکس از جاده عقل و شرع خارج شود او را ارشاد نمایند که به راه راست و طریقة مستقیمه عقل و شرع رفتار نماید. و این اجرای مراتب امر به معروف و نهی از منکر است که عقل و شرع متفق‌اند بر حُسن و و جوب آن، اگر مستلزم مفسده نباشد. اگر شغل و کار اهل مجلس این است، حکم آن همین است؛ و اگر غیر از این است باید ذکر شود ما بدانیم. و در بعضی از اعلانات، بعضی از ذوات [۵] خبیثه که خود را منتسب ساخته به طالب مشروطه و خواهان حریّت [۶]، واضح باشد که این شخص حریت از احکام خداوند عالَم می‌خواهد نه حریّت از ظلم و ستم. و آنچه موافق خباثت ذات او بوده از کفر و زندقه و الحاد ذکر نموده و زبان زشت پر از خباثت گشوده به ساحت اقدس شرع و شریعت و صادع شرع [۷] و اعلیحضرت اقدس شهریاری خلّداللّه ملکه [۸] و علماء اعلام. و ظاهر این است بلکه یقین است ساحت مجلس محترم از این نسبت‌ها مبرًا و از این گونه اشخاص بیزار است و منشأ اینگونه زندقه و الحاد کسانی هستند که ظلم بر مخلوق را عادت و شعار خود قرار داده و به این نحو، اعلانات به مباشرت و یا به تسبیب [۹] اشتهار می‌دهند تا مجلس بدنام شود و در اذهان داخل نمایند که این از مفاسد مجلس است و به این وسیله، خاطر مبارک اعلیحضرت شاهنشاه اسلام و علمای اعلام را از مجلس منصرف ساخته، فوائد مجلس را که اعظم آنها امر به معروف و نهی از منکر و حفظ حقوق و حدود ملت و دولت است موهون ساخته و لباس دیگر بپوشانند، شاید به این طریق بتوانند رفع [۱۰] مجلس نمایند و به مقاصد قبیحه خود که ظلم و جور است برسند. یُریدونَ لِیُطفِؤَا نورَاللهِ بِاَفواهِهِم واللَّهُ مُتِمٌ نورِو [۱۱] **پاورقی‌ها:** [۱] اذیت دیده، ناراحت [۲] نگهبان، سرپرست [۳] یاری، کمک [۴] به تمویه... می‌نمودند: با دروغ و نیرنگ (زشتی عمل خود را) می‌پوشاندند. [۵] جمع ذات: اشخاص [۶] آزادی: در اصل: جرمّه [۷] صادع شرع: اجراکننده شریعت. مراد پیامبر اکرم (ص) است. [۸] منظور محمدعلی شاه قاجار است. [۹] سبب سازی [۱۰] رفع کردن: از میان برداشتن، از بین بردن [۱۱] صف، ۸: می‌خواهند نور خدا را به دهان‌هایشان خاموش‌کنند ولی خدا کامل‌کننده نور خویش است.