برای یک دو مخالفت لفظی نمی‌دانم این چه همهمه‌ای است که در شهر منتشر شده است؟ همه مردم می‌دانند حجج اسلام که بر همه طبقات خلق از مطالبه مجلس تقدم جستند فقط برای تقویت دین و اعلای کلمه اسلام بوده ولی رفع ظلم و وضع عدل نیز مطلوب است لکن اهم از او حفظ استقلال و مقام شریعت است. چنانچه در این تغییر وضع به قدر شعرهای خلل مذهبی دست دهد هیچکس [از نمایندگان] برای پذیرفتن، حاضر نیست. هرکس به مجلس مقدس، امری که مخالف ناموس شرع باشد نسبت دهد مفتری و مفسد است و لامحاله، این نسبت کذب از جانب مخالفین مجلس اشاعه می‌شود در انتشار ظلم. ولو روزی هزار نفر کشته شود غایت ما فی‌الباب فسق است؛ لکن چیزی که موجب نقض احکام و وضع قوانین مخالف اسلام باشد، کفر صریح است و قابل تحمل نیست. این حرف‌ها مثل لوائح کفری است که منکرین از لسان مجلس‌طلبان در میان مردم منتشر می‌کنند که شاید وهنی به مقام منیع مجلس محترم وارد آورند. «وَاللهُ مُتِمُّ نورِهِ وَ لَوْ کَرهَ الکافِرونَ» [۴]. **پاورقی‌ها:** [۱] مو [۲] افترا زننده [۳] در اصل: نقص [۴] صف، ۸: و خدا کامل کننده نور خویش است، اگر چه کافران را ناخوش آید. [روزنامه] مجلس، س ۱، ش ۹۸، شنبه ۱۲ ربیع‌الثانی ۱۳۲۵ ق ص ۲.