از اصفهان به طهران، به توسط حجت‌الاسلام آقای میر سید محمد بهبهانی[۱]، حضور مبارک امنای دارالشورای کبری شید الله ارکانه. بعضی اخبار موحشه از مرکز می‌رسد که اگر به ملاحظه باریکی موقع، جلوگیری کامل از انقلاب عامه[۲] نشده بود، اسباب فساد فوق‌العاده می‌شد و آن، انتشار مسامحه وزرای محترم در اجرای احکام آیات‌الله نجف اشرف، از تنقید[۳] وکلاءٍ محترم و تبعید مخالفین و مغرضین که نتیجه همان مسامحه، شهادت آیت‌الله سید عبدالله بهبهانی است. کلیتاً مخفی نباشد وقتی بنا شد مجلس مقدس، مشتمل بر اشخاص مغرض مفسد مُرتَشی[۴] باشد و مثلا یک نفر وکیل محترم و ...[۵] در ماده دویم متمم قانون اساسی بنماید و مطلبی را که تمام مسلمین قبول مشروطه را به واسطه آن ماده نمودند، به اعتقاد تمام عقلا و سیاسیون عالم، اگر راه نجاتی از برای ایران باشد، در زیر سایه این ماده و تمسک به عروه‌الوثقی اسلام است، مورد نفی و اثبات و ایرادات جاهلانه بنماید؛ بلکه بدون پروا لایحه نموده، در روزنامه هم درج کنند که بلکه اسباب شبهه جهال شود، آیا بر حجج اسلام که حافظ حدود اسلام‌اند، لازم نمی‌شود که تمنای، تنقید مجلس مقدس را نمایند یا خیر؟ در این صورت آیا اجرای احکام حجج اسلام را مجلس مقدس لازم می‌داند یا خیر؟ اگر خدای نخواسته مسامحه و دستگیری قاتلین آیت‌الله شهید شده باشد، سزاوار می‌دانید یا خیر؟ مستدعی جواب عاجل فوری از آن ذوات محترمه نمی‌باشیم، و بذل جهد مجلس مقدس را در این مطلب مقتضی هستیم. مدیر اتحادیه علما **پاورقی‌ها:** [۱] فرزند سید عبدالله بهبهانی [۲] آشوب عمومی [۳] انتقاد کردن [۴] رشوه‌گیر [۵] سه نقطه در اصل.