ای وزراءِ عظام مملکت و دولت! و وکلاءِ خادم ملت! و ای علماءِ ربانی و روحانی! و ای سرداران و غازیان اسلام! و ای غیرتمندان وطن! تا کی سزاوار است که یک مشت ملت مظلوم، اسیر سرپنجه بیداد اجانب بوده، مملکت وطن مقدس ما لگدکوب سُم ستور آنها باشد؟ برای یک مختصر نزاع که شراره آنها از طرف اداره شرربار لاسقاریدیس‌ها در بیرون اداره به طرف پل‌ها روانه شده، چرا قونسول روس با شهبندر عثمانی و یک عده قزاق روس بدون اطلاع ایالت جلیله رشت و کارگزاری با یک نمایش وحشتناکی وارد لاهیجان شده، روز بعد همین که فهمیدند آقای مکرم‌الملک کارگزار از طرف دولت مأمور به رسیدگی شده و عن‌قریب وارد می‌شوند، قونسول مزبور به اتفاق همراهان، تجاهل کرده به رشت مراجعت نمودند. برای تحقیق و رسیدگی و استنطاق از طرفین که معمول تمام دنیا است، نه خود حاضر شدند و نه نماینده فرستادند. آیا این رفتار قونسول و شهبندر عثمانی معلوم نمی‌شود که همسایه مهربان با ما تا چه اندازه در مقام عداوت است؟ تا کی باید لب فرو بست و ساکت نشست؟ چرا تاکنون تکلیف ما مظلومین را معین نفرموده‌اند؟ تا چند در تلگرافخانه نگران باشیم؟ مگر لاهیجان و اهل او را از خاک ایران و جرگه ایران و ملیت و رعیت خارج می‌دانند؟ حیوانات دنیا امنیت دارند، آیا سزاوار این است ما هم دارای امنیت نباشیم؟ **پاورقی‌ها:** [۱] ستارخان [۲] باقرخان [۳] جنگجویان [۴] رئیس گمرکخانه، رئیس بازرگانان [۵] بازپرسی [۶] کذا فی الاصل