کارها شلوغ است و حقیقتاً تعجب دارم از اشخاصی که حمایت می‌کنند از روزنامه‌ای که مردم را دعوت می‌کنند به جنگ با روس و طرد آنها از ایران و مظنه شعر سعدی را ندیده‌اند: "با تو بیایم به کدام آبرو". طرد و نفی روس از این مملکت اولین شرط ایرانی‌گری است، اما آیا فعلاً گفتن و نوشتن و چاپ کردن این عبارات صلاح مملکت است؟ قونسول روس در تبریز داد می‌زند که ملت، ما را تهدید کرد، ما به جهت حفظ حقوق خود و حقوق تبعه و قونسولخانه قشون آوردیم، و حال آن که جز لفظ، سندی نداشت، وقتی که روزنامه‌ای همچو مطلبی را عنوان کرد، شما را به خدا آن را دستاویزی رسمی خود نمی‌کند و نزد دول معظمه، خود را محق به قلم نمی‌دهد؟ این قسم حرکات ما دوستی خاله خرسه است یا تعمد؟ اشخاصی که بر ضد من هستند بفرمایند فلان کس طرفدار روس است! من باک از این کلام ندارم و همان را می‌گویم که خداوند متعال از زبان رئیس مورها می‌فرماید: «یا أیهَا النّملُ اُدخُلوا منَاکِنَکُمْ لا یحطِمَنْکُم سُلَیمَانُ وَ جُنُودة». مورچه با آن ضعیفی، اتباع خود را می‌گوید داخل مسکن خودتان بشوید که پامال نشوید. آیا رواست با تن برهنه و دست خالی، جلوی توپ ماکسیم برویم و اسم را رشادت بگذاریم، در حالتی که خصم، عمارت ییلاقی سلطنت را گرفته و نشسته و هر روز بر تعدیاتش می‌افزاید؟! شما را به خدا درست ملاحظه کنید، صاحب آن کلام، طرفدار روس است یا کسی که منع از این مذاکرات می‌کند؟ **پاورقی‌ها:** [۱] نمل، ۱۸: ای مورچگان؛ به خانه‌هایتان در آیید تا سلیمان و سپاهیانش ناآگاهانه شما را پایمال نکنند. زندگینامه شهید نیکنام ثقه‌الاسلام تبریزی، ص ۵۱۸، ۵۱۹.